Is een particuliere verkoper aansprakelijk voor kwijtgeraakte bestellingen?
Regelmatig krijg ik vragen over bestellingen die kwijtraken of beschadigd worden bij de verzending naar de koper. Welke rechten heb je dan als koper? En maakt het daarbij uit of je koopt bij een bedrijf of bij een particulier op bv. Marktplaats?
Wie gaat zoeken in het wetboek, ziet al snel artikel 7:11 BW, dat het risico bij de verkoper legt:
Indien bij een consumentenkoop de zaak bij de koper wordt bezorgd door de verkoper of een door deze aangewezen vervoerder, is de zaak pas voor risico van de koper van de bezorging af, zelfs al was zij reeds eerder afgeleverd in de zin van artikel 9.
Dit is dwingend recht (art. 7:6 BW): tenzij de koper een specifieke bezorger voorstelt, is de verkoper aansprakelijk voor kwijtraken. Ook als hij TNT Post gebruikt, ook als in de algemene voorwaarden staat dat de koper het risico aanvaardt bij gebruik van TNT Post en ook als de koper heeft gezegd dat het zo goedkoop mogelijk doet. Oh ja, en ook als de koper TNT Post uit een lijstje bezorgbedrijven heeft gekozen.
Punt is wel dat dit alleen geldt bij een ‘consumentenkoop’, en dat is (art. 7:5 BW) een koop tussen een bedrijf en een particulier. Een particulier die wat spullen op Marktplaats verkoopt, is niet automatisch een bedrijf (of beroepsmatig handelaar). Daarvoor is echt meer nodig.
Bij verkoop tussen particulieren (consumenten) onderling geldt artikel 7:11 BW dus niet. Je valt dan terug op de hoofdregel uit de wet (art. 7:9 BW): de verkoper moet zorgen dat de gekochte zaak wordt afgeleverd bij de koper. En ‘aflevering’ betekent hier niet ‘bezorging’ maar ‘plek waar de overeenkomst wordt uitgevoerd’. Volgens artikel 6:41 BW is die plek de plaats waar het product zich bevindt (zie ook de Tekst & Commentaar, p. 1038). Oftewel: de koper moet de producten komen halen. Hij kan ze laten opsturen, maar dat is dan op zijn eigen risico (art. 7:10 BW).
De speciale regeling van artikel 7:11 BW is dus ingevoerd om dat risico om te draaien. De wetgever beschermt daarmee de consument die bij een bedrijf koopt. Dat bedrijf kan zich verzekeren of een mooi contract met een vervoerder afsluiten die wél gegarandeerd aflevert, is de gedachte. Een consumentverkoper kan dat niet, dus dan is het oneerlijk om het risico daar te leggen.
Mijn eerdere blogpost over wanprestatie bij niet-levering moet ik dus nuanceren: er is geen sprake van een tekortkoming van de consumentverkoper als het pakketje kwijtraakt in de post, want het risico van kwijtraken ligt bij de koper in die situatie.
Arnoud
Tags:
Hans | 23 juli 2010 @ 9:28
Als je nu ook nog even expliciet zegt hoe het zit tussen twee bedrijven, heb je alle gevallen gedekt…
Arnoud Engelfriet | 23 juli 2010 @ 9:32
Dat is hetzelfde als tussen twee particuliere partijen. Maar ik krijg zelden van bedrijven de vraag hoe het zit met een tussen hen uitgewisseld en kwijtgeraakt pakketje. Bedrijven betalen gewoon de zes euro voor verzekerd versturen.
Wimmel | 23 juli 2010 @ 9:47
En als de verkoper geen mogelijkheid biedt om het af te halen? Maakt dan de bezorging deel uit van de overeenkomst?
Arnoud Engelfriet | 23 juli 2010 @ 9:50
Dan is er impliciet inderdaad bezorging afgesproken. Maar ook dan blijft de hoofdregel gelden: het risico van beschadiging of kwijtraken bij de bezorging is voor risico van de koper. De koper moet dus bedingen dat een verzekerd verzendmedium gebruikt wordt. (Soms kun je uit toezeggingen als “Geen zorgen, dit komt gegarandeerd morgen aan” nog een afspraak afleiden dat men verzekerd zou verzenden, maar ik zou daar niet te hard op rekenen.)
hAl | 23 juli 2010 @ 10:44
Veel vervoerders leveren producten af bij buren of zo.
Ben je daarmee af van je verplichting als verkoper?
Het product is dan afgeleverd.
En wat als de vervoerder zegd dat het pakket is afgeleverd en de koper zegt van niet?
Moet je dan als koper nog actie ondernemen of de koper enkel verwijzen naar de vervoerder ?
Dennis Wijnberg (Oxilion) | 23 juli 2010 @ 11:00
@hAl, doel je op een consumentenkoop of tussen gelijkwaardige partijen?
Arnoud Engelfriet | 23 juli 2010 @ 11:09
@hAl: Je bent als professionele verkoper aansprakelijk tot het achter de voordeur van de klant is. Niet die van de buren. Natuurlijk kun je wel de schade verhalen op de buren die het pakketje onterecht onder zich houden.
Erik | 23 juli 2010 @ 11:31
Wat bepaalt of je handelt met een particulier. Neem nu ebay, waar vele opties zijn. De eerste twee lijken me helder.
1) particulier gedraagt zich als particulier.
2) bedrijf gedraagt zich als bedrijf.
Maar hoe zit het met bijvoorbeeld de volgende:
3) bedrijf presenteert zich als particulier. Bijvoorbeeld een ondernemer met eenmanszaak en een webshop die onder eigen naam gedeeltelijk hetzelfde assortiment op ebay verkoopt. Scheelt lekker met de voorwaarden.
4) particulier met een hele webshop, marktconforme prijzen en veel reacties en beoordelingen dus veel transacties. Dit klinkt als een ‘bedrijf’ dat ‘vergeten’ is zich in te schrijven bij de KVK. Lekker makkelijk met de voorwaarden en misschien ook wel zwart.
5) particulier met BTW nummer. De belastingdienst kan vinden dat je BTW plichtig bent terwijl je niet als ondernemer de inkomstenbelsating ingaat maar juist als bijverdiener. In dat geval kan het zomaar zijn dat ook de KVK je niet als bedrijf ziet terwijl je wel BTW facturen stuurt.
Wat maakt een particulier een particulier en wat is een bedrijf. Kun je nog iets met particulieren die een dusdanig grote presence op ebay hebben dat ze eigenlijk ondernemer zijn?
Antigoon | 23 juli 2010 @ 11:32
Voor dit soort situaties is naar mijn mening het “rembours” systeem uitermate geschikt…
Arnoud Engelfriet | 23 juli 2010 @ 11:43
Er is niet één regel waarmee je vaststelt of iemand een bedrijf is. De rechter kijkt naar alle omstandigheden, waaronder hoe je je presenteert als verkoper. In deze oude blog een praktijkvoorbeeld van hoe die afweging gaat.
Als bedrijf ben je verplicht je KVK en BTW nummers te noemen op je webshop of Marktplaats-pagina. Daar zou je het dus aan moeten kunnen zien. (Het is overigens een oneerlijke handelspraktijk om je als bedrijf voor te doen als consument.)
Ik dénk dat als je BTW plichtig bent, je een “bedrijf” bent in de zin van de wetgeving over consumentenkoop. In ieder geval is iemand die zich met een KVK nummer presenteert, een bedrijf.
Dennis Wijnberg (Oxilion) | 23 juli 2010 @ 11:44
Is het criterium dan “in uitoefening van beroep of bedrijf”? Dat zou namelijk aangeven dat de grens vager is en geeft eveneens aan dat het gaat om hoe iemand zich presenteert.
Arnoud Engelfriet | 23 juli 2010 @ 12:02
Inderdaad, het is “een verkoper die handelt in de uitoefening van een beroep of bedrijf” (art. 7:5 lid 1 BW). Het hoeft dus niet specifiek een detailhandelaar te zijn. Waar het om gaat, is of je ondernemer bent.
Het maakt denk ik niet uit of je onderneming zich (mede) op dit soort verkoop richt. Zo denk ik dat mijn bedrijf ICTRecht bij het verkopen van ons boek over webwinkelrecht aan consumenten een consumentenkoop aangaat, hoewel ons bedrijf niet bepaald gericht is op de boekdetailhandel.
Mark Berck | 23 juli 2010 @ 12:13
Nu vraag ik me al een tijdje af, hoe zit het met dat afleveren bij de buren. Is dit sowieso niet helemaal fout van de verschillende pakketdiensten?
-1- De buren hoeven helemaal niet te weten dat ik een pakket ontvang (privacy)
-2- Stel dat mijn buren niet helemaal netjes zijn en mijn pakket openen?
-3- Wat als de buren ontkennen het pakje gekregen te hebben?
(sorry voor het offtopic zijn)
Arnoud Engelfriet | 23 juli 2010 @ 12:22
Dat is inderdaad een probleem, en m.i. moeten de gevolgen voor risico van de verkoper komen. Ik meen dat TNT Post de optie heeft om “Alleen bij geadresseerde afgeven” erop te laten zetten, maar er zijn postbodes die zó behulpzaam zijn dat ze dan toch bij de buren gaan aanbellen. Daar is weinig aan te doen vrees ik.
Voor mensen zoals ik die weinig thuis zijn, zou het een uitkomst zijn om achter de brievenbusklep een soort van glijbaan te monteren waar pakjes wel in kunnen maar niet meer terug uit.
Ogre | 23 juli 2010 @ 12:32
Wij hebben een grote bak (http://tiny.cc/u0ate) in de voortuin staan om vuilniszakken te bewaren tot de ophaaldag, dat vinden sommige postbodes ook een prima plek om pakjes in te stoppen heb ik gemerkt.
Is zo’n pakje bezorgd ? Voor wiens risico is diefstal uit die bak ?
Martijn Lodewijk | 23 juli 2010 @ 12:56
@Arnoud, reactie 7.
Op deze locatie staat dit te lezen (bij artikel 6, 3de punt):
Nou gaat het om een bedrijf dat zowel aan particulieren als aan andere bedrijven levert als ik me niet vergis, maar ik zie in de rest van de voorwaarden geen regeling die anders is voor particulieren. In dat geval hebben ze bij ventilatorkopen.nl wel een vreemde opvatting van hoe het hoort (ook met sommige dingen in de rest van de voorwaarden trouwens, iets terugsturen moet altijd op kosten van de klant, ik meen dat je verplicht binnen 24 uur schriftelijk moet reclameren etc. maar dat even terzijde.)
Ook heb ik de laatste tijd bij zeker drie bedrijven een aparte kostenopslag gezien richting de particuliere consument waarbij deze voor verzekering moet betalen voor het bezorgen. Bij een van die bedrijven (waar het weliswaar slechts om 0,99 euro transportverzekering ging) heb ik een e-mail gestuurd met een verwijzing naar BW 7:11 en de duidelijke vraag waarom dit bedrijf dit zo doet. Helaas heb ik geen antwoord mogen ontvangen.
Wat begin je nu als particulier als je geregeld tegen dit soort bedrijven aanloopt?
Bram | 23 juli 2010 @ 15:38
Als ik ongevraagd goederen krijg toegezonden mag ik ze toch gewoon houden?
hAl | 23 juli 2010 @ 15:45
Als een buur tekent voor ontvangst dan heeft die persoon zich toch opgeworpen als vertegenwoordiger van de koper. Daar kun je toch als verkoper geen verantwoordelijkheid meer voor moeten nemen.
Mijn tweede vraag stond nog open:
Erik | 23 juli 2010 @ 16:49
Dat is wel heel kort door de bocht. Hoe kan een buur zich nu als vertegenwoordiger opwerpen zonder toestemming van de vertegenwoordigde?
Dat de vervoerder zomaar pakjes afgeeft aan anderen dan de geadresseerde lijkt me voor rekening van de vervoerder of de verkoper, tenzij op expliciet verzoek van de koper.
Alex de Kruijff | 23 juli 2010 @ 17:02
Het risico is voor de koper vanaf het moment van aflevering. (Art 7:10 BW)
Aflevering = “in het bezit [stellen] van de koper.” (Artikel 7:9 lid 2 BW)
Bezit = “het houden van een goed voor zichzelf.” (Artikel 3:107 lid 1 BW)
Aflevering is dus zorgen dat de koper de feitelijk macht krijgt over het product. Het risico ligt bij de koper vanaf het moment dat hij het product heeft opgehaald of vanaf het moment dat het product is bezorgt bij de koper. Aan deze logica kan art. 6:41 BW niets veranderen. Het kan hooguit regelen dat een van deze opties niet opgaat.
Op het moment dat de verkoper en koper afspreken dat het product zal worden opgestuurd dan spreken ze af dat de plaats voor nakoming daarvan de voordeur van de koper is. In dat geval verliest art. 6:41 BW zijn waarden want het begint luid: “indien geen plaats voor de nakoming is bepaald…”
Lex Haviltex | 24 juli 2010 @ 12:06
@ 19:
Dat is m.i. correct, zie 3:61 lid 2 BW waaruit af te leiden is dat de verkoper slechts mag afgaan op bevoegde vertegenwoordiging (door de buur) wanneer hij (de verkoper) dat uit een verklaring of gedraging van de koper mocht aannemen.
Zolang je als koper geen mededeling doet als ‘bij afwezigheid svp afleveren bij de buren’ is het risico van afleveren bij de buren dus voor de verkoper.
Gert | 26 juli 2010 @ 20:53
Heel interessant stukje! Ik heb meteen deze site toegevoegd bij favorieten
Ik heb nog wel een vraag ik denk dat die hier wel past:
Op marktplaats en andere soortgelijke websites bied ik een aantal producten aan. Ik probeer altijd de advertentie zo aantrekkelijk mogelijk te maken met kreten als ‘Zomer aanbieding!’ ‘Beperkte voorraad OP = OP’ Van sommige producten heb ik 10 stuks in voorraad. Ben ik nu nog steeds een particulier? Of moet ik mij nu verplicht inschrijven bij de KvK. Ik verdien een aardig zakcentje en laat de mensen altijd de producten bij mij thuis ophalen als ze dat willen. Particulier zijn heeft zo zijn voordelen vind ik. Of ben ik dat nu niet meer?
Wall of text! Ik weet het
Iemand die hier het antwoord op weet of moet ik naar de kvk site?
Donald | 27 juli 2010 @ 21:42
Eerst roep je dat het consumentenrecht niet van toepassing is om vervolgens wel naar hartelust uit datzelfde consumentenrecht te citeren.
Is de hoofdregel niet gewoon dat op de verkopende partij de verplichting rust de gekochte zaak aan de koper te leveren middels de bezitsverschaffing van artikel 3:90 lid 1 BW?
Donald | 27 juli 2010 @ 21:52
Oh nee, ik zeg het verkeerd. Artikel 7:9 is wel van toepassing, maar het tweede lid van dat artikel is exact hetzelfde als de (werkelijke) hoofdregel van 3:90 lid 1 BW. De vraag is of afleveren in de zin van 7:9 BW gelijk staat aan de levering van 3:84 BW, maar die vraag moet mi zonder meer bevestigend worden beantwoord. Titel, beschikkingsbevoegdheid en (feitelijke) levering, leidt tot eigendomsoverdracht. Of de levering nou in de zin van 3:90 lid 1 of in de zin van 7:9 lid 2 gebeurt.
Bij internetaankopen is veelal bepaald en in ieder geval gebruikelijk dat de verkoper de zaak via de post naar de koper zendt. Zolang het pakket de koper niet heeft bereikt, kan geen sprake zijn van de bezitsoverdracht die 7:9 lid 2 vereist. Zonder bezitsoverdracht geen levering, zonder levering geen nakoming van de leveringsverplichting en blijft op de verkoper die verplichting rusten.
Een en ander brengt ook met zich mee dat een beroep op 6:41 BW faalt. Koper en verkoper hebben immers wel degelijk een plaats van nakoming afgesproken, namelijk het adres van de koper. Die afspraak kan al besloten liggen in het feit dat de verkoper de koper bovenop de koopprijs verzendkosten in rekening brengt en dat de koper de verkoper zijn adres meedeelt.
Zo komen wij ook niet toe aan 7:10 BW, hoewel de relevantie van deze bepaling mij sowieso ontgaat, omdat erin bepaald wordt dat het risico na aflevering voor risico van de koper komt, maar zolang de koper het pakket niet heeft ontvangen, heeft hij niet het bezit over de zaak en is er uberhaupt geen sprake van de aflevering als bedoeld in 7:9 lid 2.
Bert | 3 augustus 2010 @ 0:06
Beste Arnoud,
Via Fok werd ik gewezen op dit stuk en omdat er toch bepaalde mensen aan de hand van jouw stukken bepaalde kennis ontrekken voel ik mij genoodzaakt te reageren.
Je gaat de mist in wanneer je BW6:41 hierin betrekt. Bw 7:9 lid 2 geeft al aan wat onder aflevering wordt verstaan en dat is het in bezit van de koper stellen. Je zou er over kunnen discussieren in hoeverre hiervan sprake is als de koper de vervoerder kiest, maar indien daar geen duidelijk afspraken over gemaakt worden is de verkoper conform BW7:10 gewoon verantwoordelijk voor de aflevering.
Arnoud Engelfriet | 3 augustus 2010 @ 9:26
@Bert: “bezit” wil niet perse zeggen “fysiek het ding vasthouden”. Je kunt ook middellijk bezitten, dan heeft iemand anders het (art. 3:107 BW). En volgens de Tekst & Commentaar boek 7, pagina 1038:
Ik blijf dus bij mijn standpunt dat je naar 6:41 BW moet kijken om te bepalen waar aflevering moet geschieden, en dat 6:41 BW zegt dat bij koop normaal sprake is van een haalschuld.
Maar even het iets algemenere punt: als het dus zo is dat de verkoper sowieso aansprakelijk is totdat de koper het ding fysiek ontvangt, waarom is dan art. 7:11 toegevoegd dat dit nog eens specifiek herhaalt voor consumentenkoop?
De enige logische verklaring voor mij is dat normaal de *koper* aansprakelijk is voor schade (inclusief kwijtraken) bij de verzending maar dat het bij consumentenkoop specifiek de *verkoper* is.
Bert | 3 augustus 2010 @ 11:20
Om direct op beide stukken te antwoorden, is het m.i. van belang hoe de wijze van vervoer wordt bepaald. Bij professionele verkoop (BW7:11) worden vaak meerdere verzendwijzen aangeboden. Stel de koper kiest voor een goedkope verzendmethode en het goed raakt zoek dan zou de verkoper kunnen stellen dat de koper dan maar had moeten kiezen voor een duurdere methode. Dit principe heeft de wetgever willen blokkeren om zo de consument te beschermen. Dat is dan ook de reden dat dit artikel is toegevoegd. Bij een koop tussen particulieren valt wel te beargumenteren bij wie het risico ligt. De manier van in bezit stelling is hier namelijk van belang. In geval de verkoper de verzendwijze kiest dan is er m.i. geen sprake van middelijk bezit, dit is anders als de koper de verzendwijze kiest. Het zou te vergelijken zijn met de koper die iemand langsstuurt om het op te halen of de verkoper die het door een kennis laat bezorgen. Indien er geen duidelijk afspraken zijn gemaakt over de wijze van verzending dan kiest de verkoper dus voor de vervoerder en daardoor is er geen sprake van bezit voor de koper.
Overigens is BW6:41 alleen van toepassing indien er geen plaats van aflevering overeengekomen wordt. Maar juist bij veilingsite’s is het gebruikelijk dat het goed wordt afgeleverd bij de koper of wordt afgehaald door de koper, zodoende wordt er bij het sluiten van de overeenkomst altijd al bepaald waar het goed moet worden afgeleverd. Maar ik zie vooralsnog geen reden om dit artikel te betrekken.
Alex de Kruijff | 3 augustus 2010 @ 23:37
@Arnoud: Je hebt punt in dat bezit middellijk kan zijn, maar de plaats van aflevering kan ook stilzwijgend worden overeengekomen. (art. 3:35 BW) Jouw uitleg heeft niet alleen consequenties voor overeenkomst waarbij partijen verzending overeenkomt, maar ook voor overeenkomst waarbij partijen overeenkomen dat de koper het product komt ophalen. In jouw uitleg heeft de verkoper heeft op het zelfde moment aan zijn verplichtingen uit de overeenkomst beantwoord als waarop de overeenkomst tot stand is gekomen, tenzij hij het goed niet in huis heeft. (Doorgaans zal er namelijk namelijk spraken zijn van een genuszaak.)
Dat zou niet enkel betekenen dat verzending voor risico van de koper komt, maar ook dat de duur dat het goed bij de verkoper staat in afwachting opdat de koper het product zal komen ophalen voor risico van de koper komt. Dan begin ik toch te giechelen. Een beroep op wanprestatie of non-conformiteit wordt zo heel erg moeilijk gemaakt dan wel onmogelijk.
@Bert: Van artikel 7:11 BW kan in het nadeel van de koper worden afgeweken, zie art. 7:6 lid 2 BW. Afspraken kunnen ook stilzwijgend worden gemaakt, zie art. 3:35 BW.
Arnoud Engelfriet | 4 augustus 2010 @ 9:24
@Alex: Dat is niet nodig denk ik, volgens art. 6:27 BW is de verkoper verplicht als “zorgvuldig schuldenaar” te zorgen voor de zaak totdat deze is afgeleverd. Komt de koper het dus halen, dan moet de verkoper tot het moment van halen zorgen dat het netjes heel blijft en dergelijke. Dat is de hoofdregel uit de wet.
Het is het punt ‘laten bezorgen’ dat het hier complex maakt, omdat je nu gaat afspreken dat er iets gebracht wordt dat eigenlijk gehaald zou moeten worden. De wet kent dan geen regeling, behalve bij consumentenkoop, over wie daarvoor aansprakelijk is. Ik trek dan maar de hoofdregel door: de koper moet het komen halen, en is daarmee ook aansprakelijk als hij het laat versturen.
(Als de verkoper zegt dat hij het zal versturen dan kun je wellicht betogen dat hij er daarmee een brengschuld van heeft gemaakt en dat aflevering bij koper zal geschieden, maar ik weet niet of de gemiddelde particuliere verkoper dat beseft.)
Alex de Kruijff | 4 augustus 2010 @ 10:53
@Arnoud: Gezien je uitleg, heb ik een probleem met het woord afleveren. Dat is immers “het stellen van de zaak in het bezit van de koper.”
Ik wil je een casus voorleggen. Verkoper en niet-consumentkoper sluiten een koopovereenkomst bestaande uit de koop van 10 computers en de bezorging daarvan naar de koper. Zou je willen motiveren waarom in dit geval niet expliciet noch stilzwijgend is afgesproken dat de plaats voor de nakoming op het adres van de koper is?
Dit lijkt toch te suggereren dat de kantonrechter van oordeel is dat art. 6:41 BW niet van toepassing was geweest indien partijen hadden afgesproken dat het bed zou worden geleverd bij mevrouw. Het was voor de Hoge Raad geen aanleiding om het eens duidelijk te weerspreken.
Met andere woorden art. 6:41 BW gaat niet op, omdat er contractueel wat is afgesproken over de plaats van aflevering. Vervolgens gaat het alleen nog over de plaats van aflevering ergens aan de grens van het erf of ergens op het erf ligt op van de koper.
Arnoud Engelfriet | 4 augustus 2010 @ 11:19
Ja, afleveren is inbezitstellen maar dat kan dus middelijk. Daarom mag je “afleveren” niet lezen als “de koper heeft het ding fysiek in handen”.
In je casus is het antwoord simpel: er is afgesproken dat er zal worden bezorgd, dus is de plaats van nakoming het adres van de koper. Artikel 6:41 blijft dan buiten toepassing (aanhef: “Indien geen plaats voor de nakoming is bepaald”). De zaak AZ6529 past 6:41 toe omdat er niets is afgesproken, precies zoals het hoort. In AD9976 is kennelijk ook een plaats afgesproken alleen is onduidelijk welke.
Alex de Kruijff | 4 augustus 2010 @ 12:08
In de derde alinea van onderen las ik dat je vond dat wanneer een verkoper en koper een koopovereenkomst met verzending sluit, dat de risico van verzending voor rekening van de koper zou komen. Maar ik begrijp nu dat je dit helemaal niet zo hebt bedoelt. Slechts wanneer de koper later besluit dat de goederen moeten worden opgestuurd is het risico voor hem. Begrijp ik je zo goed?
Arnoud Engelfriet | 4 augustus 2010 @ 21:12
Als er bij de sluiting van de koop niets is afgesproken over bezorging, dan is het een haalschuld en moet de koper maar zorgen dat hij het bezit verkrijgt. Achteraf een vervoerder regelen is dan simpelweg zijn probleem.
Als er bij de koop expliciet een bezorging is afgesproken, wordt dat anders. Ik aarzel nu wel: verplaats je daarmee de plaats van aflevering, of wordt het product nog steeds afgeleverd op de plaats waar het zich bevindt om vervolgens vervoerd te worden? Dat zoek ik even na.
Bert | 5 augustus 2010 @ 0:15
Je verplaatst daarmee uiteraard de plaats. Immers
BW. Artikel 6:41
Indien geen plaats voor de nakoming is bepaald, moet de aflevering van een verschuldigde zaak geschieden:
a. in geval van een individueel bepaalde zaak: ter plaatse waar zij zich bij het ontstaan van de verbintenis bevond
Er is dus wel een plaats bepaald en de aflevering moet dus op die plaats geschieden. De relevantie van het artikel verdwijnt anders, het maakt dan niet uit of je een plaats bepaald hebt of niet. De aflevering zou dan altijd vallen onder 6:41a.
Alex de Kruijff | 5 augustus 2010 @ 8:39
Als er niets is afgesproken, dan zal het meestal gaan om de plaatst waar de verkoper “zijn beroep of bedrijf uitoefent” in het geval van B2B.
Monique Brandsma | 13 september 2010 @ 10:52
Ik heb een parkeerpas besteld bij RGV en betaald. Bij het bestellen had ik de mogelijkheid om te kiezen voor aangetekend versturen voor 7 euro. Dit heb ik niet gedaan. De optie “bezorgd per post (niet aangetekend)” staat standaard en ik heb dit zo laten staan.
Nu is het pakketje niet aangekomen bij mij. RGV legt nu de verantwoordelijkheid bij mij. Ik had volgens hen moeten kiezen voor aangetekend versturen voor 7 euro. Is dat redelijk? Op hun website staat dit: “De parkeerpassen worden na betaling per post (TNT post) aan u verzonden. Verzending geschiedt voor eigen risico. Indien u wilt dat RGV de pas aangetekend verstuurd betaalt u € 7,00 verzendkosten en kunt u dit bij uw bestelling aangeven”.
Monique Brandsma | 13 september 2010 @ 10:58
P.S ik heb het wetboek uw blogs en internet en al afgestruind of ik hiet iets over kan vinden maar dat ik vond niets waar ik iets mee kon.
Arnoud Engelfriet | 13 september 2010 @ 10:58
RGV is een bedrijf. U heeft besteld als consument. RGV is dus altijd aansprakelijk, ongeacht verzendmethode, voor het kwijtraken van de pas. Dit staat letterlijk in artikel 7:11 BW.
Alex de Kruijff | 13 september 2010 @ 11:52
Van artikel 7:11 BW mag in het nadeel van de consument worden afgeweken in de overeenkomst.
Arnoud Engelfriet | 13 september 2010 @ 12:26
Ja, maar niet in algemene voorwaarden (zie art. 7;6 BW). De tekst op de website is een algemene voorwaarde (want bestemd om in meerdere overeenkomsten gebruikt te worden).
Monique Brandsma | 13 september 2010 @ 13:00
Aha, dus de stelling “dan had je maar 7 euro moeten betalen voor aangetekend verzenden” gaat niet op omdat ze in beginsel zowiezo verantwoordelijk zijn. Dus ondanks dat ik gekozen heb voor per post en niet aangetekend versturen blijven zij verantwoordelijk.
Bart Klaver | 12 oktober 2010 @ 17:21
@Arnoud/post 33:
Ik heb dit draadje met veel interesse gevolgd. Ik heb precies een dergelijk probleem. Heb je al duidelijkheid wie er verantwoordelijk voor het vervoer is, als bij een koopovereenkomst tussen twee consumenten direct het verzenden wordt meebesproken, en ook direct meebetaald?
Arnoud Engelfriet | 12 oktober 2010 @ 17:50
@Bart: Als het verzenden onderdeel is van de overeenkomst en er is betaald, dan lijkt het mij dat de verzender daarmee de plicht heeft te zorgen dat het aankomt. Dat is immers wat “verzenden” dan betekent, en dat is ook waar het geld voor bestemd was.
Misschien is het mogelijk om af te spreken “goed, het gaat aangetekend, maar de ontvanger moet het betalen en als het kwijt raakt is het toch zijn risico” maar ik zou dat dan wel expliciet vermeld willen zien.
Bart Klaver | 12 oktober 2010 @ 17:55
Arnoud, dank je voor je spoedige reactie!
Ik ben in dit geval de koper, en de verkoper claimt verzonden te hebben. Echter ik heb een lege doos ontvangen, niet het product. Ik ben dus naarstig op zoek naar manieren om hem hiervoor wettelijk aansprakelijk te stellen.
Alle hulp is welkom!
Met vriendelijke groet
Bart
Lepelaar | 12 oktober 2010 @ 18:00
Je hebt dus getekend voor de lege doos in de veronderstelling dat deze het product bevatte?
Lijkt me lastig hem dan nog aansprakelijk te stellen, want dan moet je bewijzen dat de doos echt leeg was. Had je getuigen die geen familie waren? :/
Bart Klaver | 12 oktober 2010 @ 18:32
Ja, ik heb getekend voor een doos met een normaal gewicht, en toen ik m open maakte bleek er een stel houten planken in te zitten ipv het product.
De buren en een vriend, die waren er bij toen ik het open maakte. Morgen ga ik wederom naar de politie (dit speelt al langer), om weer aangifte te doen.
Maar hoe/ via welke weg kan ik dit uitspelen, want de politie blijft erbij dat dit geen strafrechtelijke kwestie is, maar civiel.
Bedankt, eventueel kun je een lang antwoord ook wel via mail sturen als je dat liever hebt.
grt Bart
Arnoud Engelfriet | 12 oktober 2010 @ 18:44
Een doos met een stel houten planken lijkt me toch echt bewijs van een “listige kunstgreep” om jou geld af te troggelen oftewel oplichting. En dan is het strafbaar en moet er aangifte worden opgenomen.
Lepelaar | 12 oktober 2010 @ 19:39
Als de politie het niet oppakt, weet ik het ook niet verder.
Het enige wat in me op komt, als de politie van jouw gemeente ‘nee’ zegt, is om bij de politie van de gemeente van waar het pakje vandaan komt het te proberen. Maar weet niet of ze je gewoon weer terugsturen ofzo… Wellicht zijn ze bekend met de praktijk in kwestie(?).
Alex de Kruijff | 12 oktober 2010 @ 21:31
Het is de taak van de rechter om te bepalen of er een strafbaar is geleegd. Het is de taak van de officier om te vervolgen. En het is de taak van de politie om aangifte op te nemen. Artikel 161 van het Wetboek van Strafvordering geeft jou het recht om aangifte te doen. En artikel 163 geeft de politie de verplichting om de aangifte op te nemen. De Nationale Ombudsman heeft hierover geschreven:
Als de politie hierna nog geen aangifte wil opnemen dan raad ik je aan om een klacht in te dienen en daarbij dit te citeren. Mijn verwachting is dat dan eieren voor hun geld zullen kiezen.
Bart Klaver | 12 oktober 2010 @ 21:39
Thanks a lot!
Ik laat morgen weten hoe het is gegaan!
Anna | 7 november 2010 @ 17:32
Wat als de verkoper zegt het pakket te hebben verzonden via TNT maar geen Track and trace nummer heeft. Dat hebben ze weggegooid zeggen ze. Er valt dus niets te achterhalen. Misschien is het product dus nooit verzonden.
Arnoud Engelfriet | 7 november 2010 @ 18:00
Bij een webwinkel is dat geen argument: die moet zorgen dat het pakket aankomt. Dat TNT het kwijtmaakt, is hun probleem.
Bij een particuliere verkoper is dit erg onzorgvuldig (zoiets bewaar je toch tot het aankomen is), dus ik kán me voorstellen dat de rechter dan de schadeclaim bij hem legt. Maar dat hangt er in zeer grote mate vanaf hoe er gesproken is over verzending, track&trace en alles daar omheen.
J.A. Solavera | 8 maart 2011 @ 23:33
Ik verkoop als particulier een goed werkende spiegelreflexcamera via marktplaats, verstuur de camera en wordt afgehaald onder rembours en daarna blijkt dat het produkt niet voldoet c.q. niet werkt.
Op het verzendbewijs van TNT staat dat het is verzekerd tot €500,00. heeft de koper hier iets aan? Ik heb de koper een voorstel gedaan om €25,00 van de €50,00 terug te betalen. Hij gaat hier niet mee accoord. Wat kan ik nu nog doen en welke wet is hierop van toepassing?
Arnoud Engelfriet | 9 maart 2011 @ 7:56
De camera is ontvangen, dus de verzekering van TNT zal niet uitkeren. De discussie gaat over of de camera voldoet aan de verwachtingen. Daar ben jij als verkoper (ook particulier) voor aansprakelijk. Heb je bv. gezegd “zo goed als nieuw” dan krijg je heel andere verwachtingen dan bij een “tien jaar oud, gisteren in de badkuip gevallen maar weer helemaal droog”.
De vraag is dus: wat is er kapot of niet werkend terwijl de advertentie suggereerde van wel?
J.A. Solavera | 9 maart 2011 @ 9:17
De advertentie luidde: Minolta X-300 spiegelreflexcamera Lens op toestel is MD50mm 1:2. Inclusief fototas, losse originele Minolta lens 70-210mm, flitser, Slik 500G statief en lichtmeter.
Wegens verhuizing naar verzorgingshuis.
Geinteresseerden bellen met 06-51162289
Ik heb de koper gezegd dat de camera werkte en dat ie al een aantal jaren niet meer is gebruikt. Mijn schoonouders konden deze camera niet meer meenemen
De koper had het erover dat het draaiwieltje niet werkte en een spiegelglaasje oid.
Ik kan toch als verkoper niet controleren wat er is gebeurd met de camera nadat de koper het heeft opgehaald? Hij kan wel het pakketje hebben laten vallen. Mijn voorstel is toch niet onredelijk?
MS | 19 maart 2011 @ 21:05
Na het lezen van dit zeer behulpzame artikel, wilde ik graag een vraag stellen.
Ik heb vorige week een mobiele telefoon verkocht, via ebay, naar duitsland.
Nadat de verkoper via een bankoverschrijving betaald heeft, heb ik de telefoon (in zijn doosje) netjes ingepakt in een grotere doos en verzonden met TNT naar duitsland. Echter koper heeft niet om verzekering gevraagd.
Ik heb wel een verzendbewijs met daarop een track&trace nr.
In mijn advertentie staat duidelijk dat de risico’s van beschadiging en kwijtraken tijdens het verzenden voor de koper zijn.
Koper heeft pakket ontvangen, en naar zijn zeggen bleek de doos leeg te zijn en de telefoon was dus niet aanwezig. Koper zegt het pakket te hebben geopend in bijzijn van postbode en een verklaring te hebben waarop postbode dit bevestigd.
eBay heeft na het openen van een geschil mij in het gelijk gesteld, de koper kwam niet in aanmerking voor restitutie.
Echter heb ik het idee dat deze koper het hier niet bij zal laten zitten (het gaat om 650 euro). Welke stappen kan hij tegen mij ondernemen? Wat kan ik doen om te bewijzen dat ik de telefoon wel verzonden heb?
MathFox | 20 maart 2011 @ 13:03
MS, je kunt niet bewijzen dat je de telefoon hebt opgestuurd, maar dat hoef je ook niet; het is aan de tegenpartij om aannemelijk te maken dat de telefoon er niet in zat toen jij het pakket opstuurde.
Wat jou kan helpen is wanneer op het verzendbewijs het gewicht van het pakje (door een TNT medewerker) ingevuld is; als het tussen verzending en ontvangst lichter geworden is, dan wijst dat naar de vervoerder. Ik hoop dat je het probleem bij TNT gemeld hebt, dan kan de vervoerder maatregelen treffen om het “lek” te dichten.
De koper kan een rechtszaak starten (in Duitsland), maar dat gaat hem (en jou ook) geld kosten. Hoe de kosten precies verdeeld worden hangt van de rechter af.
Kaazem | 22 maart 2011 @ 20:32
Casus:
Particulier koopt een auto, naar de overschrijving en betaling aan de balie worden de sleutels overhandigd. De koper ontdekt 1 sleutel en 1 cv kastje aan het ringetje en vraagt waar de reserve sleutel + het bijbehorende CV kastje is. De verkopende particulier antwoord: “Deze ben ik kwijt maar verstuur het zodra ik het gevonden heb”.
De koper gaat ermee akkoord en ontvangt naar 12 dagen, bellen sms’en en mailen een envelop… zonder afzender en inhoud maar wel met een briefje. De envelop is met de tnt verstuurd en voorzien van 1 postzegel t.w.v. € 0,44. In het briefje staat beschreven dat in de envelop een sleutel en een kastje zit. Deze zitten er beide NIET in. Gelukkig is er bij de post wel het kastje gevonden en opgehaald maar de sleutel is nog steeds spoorloos. Iemand heeft dus de sleutel (Medewerker bij de TNT? Die ook het adres weet waar de auto staat? Of zat de sleutel er echt niet in en is hier over gelogen ?)
De koper durft zijn auto niet meer veilig te parkeren.
Wie o wie is er aansprakelijk?
Welke stappen kan de de koper gaan maken?
Internetrecht door Arnoud Engelfriet | 18 april 2011 @ 8:18
Is TNT Post aansprakelijk voor kwijtgeraakte internetbestellingen?…
Een lezer vroeg me
Recent had ik wat besteld bij een webwinkel. Na drie weken had ik het nog niet in huis, en de webwinkel meldde me dat het dan in de post moet zijn kwijtgeraakt. Volgens haar algemene voorwaarden had ik geen recht op vergoeding, ik m…
Olorin | 21 april 2011 @ 15:29
Ik verkoop op kleine schaal internationaal artikelen via Ebay.com. Over het algemeen doe ik dit gewoon via briefpost vanwege de hoge kosten voor aangetekende verzending. Tot nog toe heb ik hier geen problemen van ondervonden. Nu blijkt echter dat een produkt dat ik naar Brussel heb gestuurd niet is aangekomen. Dat is althans de bewering van de koper. Helaas kan ik dat niet verifiëren omdat er dus geen track & trace op zat. Tot mijn spijt kom ik er nu achter dat TNT post in zulke gevallen gevrijwaard is van aansprakelijkheid.
Begrijp ik nu goed dat ik hier niet aansprakelijk voor ben? Het gaat immers om verkoop tussen particulieren en niet om bedrijfsmatige activiteiten.
Maakt het nog iets uit dat de koper in België woont? Ik neem dat hier gewoon het Nederlands recht op van toepassing is omdat de ‘plek waar de overeenkomst wordt uitgevoerd’ in Nederland ligt.
En hoe zit het met eventuele aanvullende voorwaarden van Ebay? Is het mogelijk dat mijn aansprakelijkheid op grond hiervan verder gaat?
Overigens ben ik wel van plan er in goed fatsoen met de koper uit te komen. Wil alleen graag weten hoe het wettelijk zit.
Piet | 7 mei 2011 @ 2:21
(Beetje laat, maar goed.)
Om te beginnen ben ik het eens met de kritiek van meerdere commenters op Arnoud’s analyse, in het bijzonder op het aanhalen van art. 6:41 BW.
@Donald(#24):
De relevantie van art. 7:10 lid 1 BW is dat uit deze bepaling volgt dat het risico niet pas overgaat wanneer de verkoper volledig aan zijn verplichtingen heeft gedaan (d.w.z. de zaak heeft afgeleverd én in eigendom aan de koper heeft overgedragen, art. 7:9 lid 1 BW), maar reeds wanneer de zaak in het bezit is gekomen van de koper.
Bij roerende zaken zal dit meestal niet veel uitmaken, denk ik (tenzij art. 7:9 lid 3 BW van toepassing is). Bij beschikkingsonbevoegdheid zal er doorgaans ontbinding volgen en is er art. 7:10 lid 3 BW.
Bij onroerende zaken als een huis komt aflevering neer op het overhandigen van de sleutel. Als de sleutel wordt overhandigd een week vóór het tekenen van de transportakte (= de levering), doet de koper er verstandig aan om de brandverzekering op de dag van de overhandiging van de sleutel te laten ingaan, en niet pas op de dag van het tekenen van de transportakte. (Tenzij de koopakte in afwijking van art. 7:10 lid 1 BW bepaalt dat het risico overgaat bij het tekenen van de transportakte.)
Piet | 7 mei 2011 @ 2:41
@Arnoud(#31):
Maar afspreken dat de koper de zaak komt ophalen impliceert zeker niet dat koper en verkoper afspreken dat de verkoper de zaak tot die tijd voor de koper zal houden.
Laat staan dat als koper en verkoper over de plaats van aflevering juist niets afspreken, er stilzwijgend zou worden overeengekomen dat de verkoper de zaak meteen voor de koper zal gaan houden.
Laat staan dat als koper en verkoper afspreken dat de verkoper de zaak naar de koper zal verzenden, er stilzwijgend zou worden overeengekomen dat de verkoper de zaak direct vanaf het sluiten van de koopovereenkomst voor de koper zal gaan houden.
Zolang er niet is afgesproken dat de verkoper voorlopig de zaak voor de koper zal houden, is er geen sprake van aflevering (= bezitsoverdracht). De zaak blijft voor risico voor de verkoper totdat de zaak in handen komt van de koper zelf of van iemand die de zaak voor de koper houdt.
“Houden voor de koper” is dus wat anders dan “houden voor jezelf” en verplicht zijn de zaak aan de koper te overhandigen.
De plaats waar volgens de koopovereenkomst de aflevering dient plaats te vinden doet er hierbij niet toe. (Wel als je gaat kijken naar art. 7:10 lid 2 BW.)
@Arnoud(#26):
Art. 7:11 BW bepaalt dat ook als koper en verkoper bij het sluiten van een consumentenkoop afspreken dat de verkoper de zaak voorlopig voor de koper zal houden, het risico pas bij de bezorging overgaat.
Arnoud Engelfriet | 7 mei 2011 @ 8:22
@Piet, ik waardeer je reactie maar ik moet zeggen dat ik er lastig uit kan halen hoe het volgens jou wel zit. Ik zie eigenlijk alleen uitspraken waarin je het oneens bent met mijn stelling, maar daar kan ik niet uit halen hoe het dan wel zit. Met name snap ik niet waarom je 6:41 buiten toepassing wil laten. Dat artikel bepaalt toch waar de aflevering plaats moet vinden?
Kun je me uitleggen hoe volgens jou het risico ligt bij particuliere verkoop?
Alex de Kruijff | 7 mei 2011 @ 14:06
Het in bezit stellen kan middelijk of onmiddelijk. Artikel 6:41 BW wijst eerder in de richting dat als er niets is afgesproken het in bezit stellen onmiddelijk gebeurt. Immers als het in bezit stellen middelijk zou gaan, waarom zou de plaats dan relevant zijn?
Arnoud Engelfriet | 7 mei 2011 @ 14:13
Als middelijk in bezit is gesteld, dan is de zaak vanaf dat moment voor risico van de koper (behoudens de zorgplicht van de verkoper om als goed houder op de zaak te passen).
Alex de Kruijff | 7 mei 2011 @ 14:16
Dat is mij duidelijk, maar mijn vraag is hiermee niet beantwoord.
Piet | 7 mei 2011 @ 14:19
Zie hier. Het risico gaat over op het moment van bezitsverschaffing (art. 7:10 lid 1 jo. 7:9 lid 2 BW). Bezit wordt verschaft door een feitelijke handeling (art. 3:114 BW), of door een tweezijdige verklaring als bedoeld in art. 3:115 BW.
Art. 6:41 BW bepaalt de plaats waar aflevering volgens de overeenkomst plaats zou moeten hebben, als daar in de overeenkomst niet van is afgeweken. De plaats waar aflevering zou moeten plaatsvinden is irrelevant voor de vraag op welk moment aflevering daadwerkelijk plaats vindt. Aflevering is bezitsverschaffing. Bezitsverschaffing vindt daadwerkelijk plaats op het moment van feitelijke overdracht of het afleggen van een tweezijdige verklaring als in art. 3:115 BW, ongeacht de plaats waar zoiets zou moeten gebeuren.
Als A de fiets van B koopt en afspreekt de fiets bij B op te komen halen, maar B besluit A tegemoet te fietsen, dan vindt aflevering plaats op het moment dat B de fiets ergens op de weg van B naar A aan A overhandigt. Dat de overeengekomen plaats van aflevering een andere is, maakt niet uit.
De vraag waar aflevering volgens de overeenkomst plaats dient te vinden is van belang voor de vraag wie er in verzuim komt als A de fiets niet komt ophalen en B de fiets niet naar A brengt. Als A de fiets uiterlijk morgen zou moeten ophalen bij B maar dat nalaat, dan gaat het risico over op A op grond van art. 7:10 lid 2 BW, ook al is de fiets nog niet afgeleverd.
De opmerking over art. 6:41 BW in T&C staat bij art. 7:12 BW, niet bij art. 7:10 BW.
Arnoud Engelfriet | 7 mei 2011 @ 15:01
Alex, als na middelijk inbezitstellen de zaak nog bij de verkoper staat, het vervoer op risico van de koper geschiedt.
Piet, dank voor je reactie. Ik ga proberen het in eigen woorden vanaf nul opnieuw te beschrijven.
Volgens 7:9 BW moet de verkoper de zaak in eigendom overdragen en afleveren. Volgens 7:10 is de zaak voor risico koper vanaf het moment van afleveren, zelfs al is de eigendom nog niet overgedragen. De zaak wordt verzonden via een derde, en daarbij gaat de zaak verloren. Het risico hiervan komt voor rekening koper als de zaak al afgeleverd was voordat de vervoerder de zaak in handen kreeg.
Art. 6:41 BW bepaalt dat als geen plaats is bepaald, de plaats van aflevering is daar waar de zaak zich bevindt. Oftewel de plaats van de verkoper. Je hebt gelijk dat dit artikel geen daadwerkelijke aflevering regelt, maar alleen relevant is om te bepalen wie in verzuim is als de zaak niet daadwerkelijk wordt overgedragen aan de koper. Mijn gedachte was dat je 6:41 BW kunt gebruiken als er niets gezegd is over de plaats van levering. Maar er moet wel een levering zijn.
Jij zegt terecht
In deze situatie is er geen feitelijke overdracht want de zaak is tijdens het vervoer verloren gegaan. De enige situatie waarin de zaak al voor risico van de koper kan zijn geweest, is dus als levering vóór het vervoer plaatsgevonden heeft.
Als er een verklaring als in 3:115 BW is geweest (”goed, hij is nu van jou, wanneer kom je ‘m halen?”), dan is het duidelijk dat er geleverd is ter plaatse van de verkoper. Als de koper op die verklaring reageert met “stuur hem maar op” dan wordt er verzonden na levering. Verlies is dan voor rekening koper.
Omgekeerd, als er expliciet is gezegd “te koop inclusief verzending” of iets dergelijks, dan is het duidelijk dat er moet worden geleverd bij de koper thuis. Verlies bij transport is dan voor rekening verkoper.
Als ik jou goed begrijp, dan zeg je dat als koper noch verkoper ook maar iets hebben gezegd over afleveren, dat levering dan bij koper moet gebeuren en de verkoper dus het risico van de verzending draagt. En daar zie ik dus geen duidelijke aanwijzing voor in de wet. Er lijkt geen artikel te zijn dat regelt wie in verzuim is als de zaak bij transport verloren gaat en er niets expliciet afgesproken is over aflevering.
En dit is waarom ik dan maar 6:41 BW gebruik: daar staat waar geleverd had moeten worden, namelijk bij de verkoper. Oftewel in de situatie van -zogezegd- stilzwijgend verzenden moet worden aangenomen dat dit voor risico koper gebeurt. Ik voel me daarbij gesterkt door 7:11 BW dat dit vanuit oogpunt van consumentenbescherming omdraait.
Ik kan op zich ook prima leven met de situatie dat bij stilzwijgend verzenden het risico zonder nadere afspraak bij de verkoper ligt, en 7:11 BW dit dwingend recht maakt bij consumentenkoop. Zo kan in b2b het risico worden verschoven naar de koper maar kunnen gemene bedrijven die arme consument niet laten opdraaien voor slordige vervoerders.
Maar wáárom ligt volgens jou het risico bij stilzwijgend verzenden bij de verkoper?
Piet | 7 mei 2011 @ 15:56
@Arnoud:
Nog niet, want art. 3:115 BW vereist een tweezijdige verklaring. De verkoper kan niet in zijn eentje bepalen dat de zaak nu in bezit van de koper is.
Ik zeg dat als er geen bezitsoverdracht op grond van art. 3:115 sub a BW plaatsvindt (waarvoor een tweezijdige verklaring zou zijn vereist, inhoudende dat de verkoper de zaak voortaan voor de koper zal houden), dat dan het risico pas overgaat op het moment van de feitelijke overhandiging aan de koper of aan iemand die de zaak voor de koper in ontvangst neemt (of op het moment dat de koper in verzuim komt, art. 7:10 lid 2 BW).
Waar de aflevering volgens de overeenkomst zou moeten gebeuren staat hier helemaal los van (behalve voor de verzuimvraag).
Als een particuliere verkoper de verkochte zaak per post naar de koper verstuurt, rust het risico dat de zaak in de post verloren gaat dus bij de verkoper, tenzij er zo’n tweezijdige verklaring was. (Bij consumentenkoop rust het risico op de verkoper ook in het geval van zo’n tweezijdige verklaring.)
Zolang het risico niet is overgegaan op de koper, rust het op de verkoper.
Het risico rust tot aan de aflevering op de verkoper. Of er volgens afspraak wordt verzonden of niet is hiervoor niet relevant (tenzij art. 7:10 lid 2 BW het risico doet overgaan).
Als het voor koper en verkoper duidelijk is dat de verkoper de zaak zal verzenden naar de koper, zal de koper uiteraard niet in verzuim raken in de zin van art. 7:10 lid 2 BW als de zaak in de post verloren gaat (voordat het pakket aan de deur is aangeboden).
Voor de volledigheid: als koper en verkoper afspreken dat de verkoper de zaak naar de koper zal opsturen (en een tweezijdige verklaring als bedoeld in art. 3:115 sub a BW achterwege blijft), dan impliceert dat dat de overeengekomen plaats van aflevering aan het huis van de koper is. Maar dit lijkt me verder nauwelijks interessant. Belangrijk is alleen dat er geen onduidelijkheid is over hoe de koop verder wordt afgewikkeld. Daarvoor is art. 6:41 BW bedoeld: als er helemaal geen afspraken zijn over hoe verder (en ook de gewoonte geen uitsluitsel geeft), dan moet de koper de zaak afhalen op de plaats waar de zaak zich bevindt.
Arnoud Engelfriet | 7 mei 2011 @ 18:02
Dank je, Piet. Ik ga nog eens nadenken wat met deze blog te doen.
Olorin | 8 mei 2011 @ 12:54
Ik volg het met spanning. Uiteindelijk is het wel een rare discussie, omdat de verantwoordelijkheid voor het kwijtraken van bestellingen feitelijk natuurlijk gewoon bij de vervoerder zou moeten liggen. Het mag dan juridisch anders geregeld zijn, maar het druist wel in tegen mijn rechtsgevoel dat TNT (of nee, POST NL) gevrijwaard is van aansprakelijkheid in dit soort gevallen.
Arnoud Engelfriet | 8 mei 2011 @ 12:58
Het idee daarachter is dat TNT Post zo goedkoop mogelijk moet werken en dat het dan onredelijk is om aansprakelijk te moeten zijn voor whatever dure zaken worden verzonden. Niemand móet echter TNT gebruiken als vervoerder. Er zijn genoeg vervoerders die je zullen garanderen dat het aankomt (of de volledige schade vergoed). Alleen is het prijskaartje daarvan natuurlijk navenant.
Olorin | 8 mei 2011 @ 13:42
@Arnoud: dat is natuurlijk zo, maar het is toch vreemd dat een bedrijf bij voorbaat niet aansprakelijk is wanneer ze de dienst waarvoor je ze hebt ingehuurd, nl. het veilig bezorgen van een brief of pakket (over de snelheid en prijs zullen we het niet hebben,) niet correct uitvoeren. Ik ken eigenlijk geen enkel ander bedrijf dat zo’n uitzonderingspositie heeft.
Wat betreft je rechtspositie als consument: als je voor €10 een tuinschep koopt die bij het eerste gebruik uit elkaar valt heb je recht op reparatie of een vervangend product. Maar als je voor diezelfde €10 een pakketje van A naar B hebt laten versturen kun je nergens reclameren. Nu gaat er natuurlijk iemand zeggen dat je dan aangetekend moet versturen. Dat is ook een oplossing, maar ik blijf het vreemd vinden dat in dit systeem onder normale omstandigheden wanprestatie van TNT(niet uitvoeren van de gekochte dienst) gelegitimeerd is.
Arnoud Engelfriet | 8 mei 2011 @ 13:57
Heb je helemaal gelijk in, maar onder normale voorwaarden zou TNT dan ook nooit de postdienst aanbieden tegen de prijzen die er voor staan. Haar kwetsbaarheid is veel groter dan de winst die ze maakt. Dus als we vandaag die beperkte aansprakelijkheid uit de wet halen, bezorgt TNT morgen geen post meer.
Oftewel: wat willen we als maatschappij, goedkope post met 95% zekerheid maar geen aansprakelijkheid, of dure post met 99% zekerheid en volledige aansprakelijkheid?
Piet | 8 mei 2011 @ 14:59
En die keuze hoeven we als maatschappij niet te maken, want we hebben allebei.
Laura | 20 juli 2011 @ 18:40
Hoi Arnoud,
Ik heb twee weken geleden een aantal kralen gekocht bij een webwinkel en deze zouden vorige week verstuurd zijn. Echter heb ik tot op heden nog niks ontvangen en ben ik er bang voor dat het pakje zoekgeraakt is. Het is namelijk brievenbuspost.
Op de site van de website staat in de algemene voorwaarden dat de verkopende partij niet aansprakelijk is voor zoekgeraakte post bij TNT, wat kan ik het beste doen?
Mvg Laura
MartijnV | 21 juli 2011 @ 8:35
@ Laura, gezien deze eerdere blogpost van Arnoud zou ik zeggen dat onderdeel van de algemene voorwaarden niet geldig is en de verkoper gewoon verantwoordelijk is.
http://blog.iusmentis.com/2008/09/19/risico-van-verzending-bij-koop-op-afstand/
Je zou de verkoper de link kunnen sturen. Er staan in dat artikel ook links naar de wetten waar het om gaat. Wat je kan doen als de verkoper voet bij stuk houdt weet ik niet. Ik kan me voorstellen dat het voor een aantal kralen niet de moeite waard is om een zaak aan te spannen. Is de webwinkel aangesloten bij een keurmerk als Thuiswinkel Waarborg of Webshop Keurmerk? Dan kunnen die misschien helpen als ze weigeren het artikel opnieuw te leveren c.q. het geld terug te betalen.
http://www.webwinkelwijzer.nl/keurmerken.shtml
Tim | 15 december 2011 @ 15:47
altijd fijn om dit soort sites tot je beschikking te hebben dus alvast bedankt arnoud.
Ik heb een dergelijk probleem op het moment ik heb via een website kaarten besteld met een waarde boven de 40 euro en ik kon in een lijstje aanvinken of ik het wou verzekeren of via normale post wil hebben (1,-) ik heb de normale gekozen (dit omdat elke keer 9 euro bij moet betalen en aangezien ik vaak bestel zou dat ongunstig zijn). het gaat hier om een briefformaat envelop (bubbels) die zoek is en ik vertrouw de verkoper en weet zeker dat hij het heeft verzonden. Is de verkoper (geregistreerd bij KvK) in dit geval ook aansprakelijk?
RJX | 26 december 2011 @ 15:52
Op bol.com kan men tweedehands producten kopen. Deze producten zijn eigendom van een derde partij, te weten ‘een partner’ van bol.com. Deze partner is, in casu, een particulier. Wanneer ik een, ongebruikt, product van mijn gading tref op bol.com dan wordt, indien aanwezig, het tweedehands alternatief daarbij vermeld. Indien ik besluit het tweedehands alternatief te kopen dan kan dat via de webwinkel van bol.com, op eenzelfde wijze als wanneer je een nieuw product koopt. Alle informatie met betrekking tot de koop, en de verzending, wordt verschaft door bol.com door middel van het besteloverzicht op de website. Vragen of klachten moeten worden gericht aan de verkoper, wiens contactgegevens wederom worden verschaft door bol.com.
In geval van koop van een tweedehands product op/via bol.com; bij wie ligt het risico in geval van kwijtraken in de post? Maakt het, met het oog op de geschetste situatie, nog iets uit aan wie er betaald wordt?
Graag uw inzicht.
Olorin | 27 december 2011 @ 14:53
N.a.v eerdere comments van mij: Radar (programma van TROS) heeft onlangs ook een uitzending gewijd aan de vreemde rechtspositie van TNT (nu PostNL), zij het n.a.v Track & Trace.
Zie: http://www.trosradar.nl/uitzending/item/1852/track-&-trace/