Waarom wordt mij € 2,50 verpakkingskosten in rekening gebracht?

| AE 6434 | Ondernemingsvrijheid | 12 reacties

doos-pakket-beschadigd.jpgEen lezer vroeg me:

Onlangs bestelde ik iets bij een webwinkel. Bij het afrekenen kwamen er naast het bedrag voor de subwoofer ook verzendkosten en verpakkingskosten bij. De € 9,99 verzendkosten begrijp ik, want het ding loopt niet zelf naar mijn adres toe. Van de € 2,50 verpakkingskosten begreep ik een stuk minder: het product kwam gewoon in de doos van de fabrikant, met daarop een adreslabel en een sticker van PostNL. Er was dus helemaal niets (opnieuw) verpakt. Mogen ze mij dan toch kosten in rekeninge brengen?

Op zich is er geen wet die je verbiedt allerlei vage toevoegingen en opslagen te doen, zolang die maar vóór het definitief sluiten van de bestelling worden gemeld. Je mag immers elke prijs vragen die je wilt.

Echter, in de internetcontext zijn dit soort grappen best dubieus: de prijs op de site wordt opgenomen in prijsvergelijkers, en met een truc als deze kom je dan altijd 2,50 euro lager uit dan de concurrent. En vergelijkers kennen ondertussen het concept ‘verzendkosten’ en corrigeren daarvoor, maar ‘verpakkingskosten’ was voor mij ook een nieuwe dus die kan best eens gemist worden.

De constructie voelt oneerlijk, maar in de wetgeving over oneerlijke handelspraktijken zie ik er niet direct een verbod op. Vanaf 6 juni is echter nieuwe consumentenwetgeving van kracht. Hierin komt onder meer een informatieplicht (art. 6:230m BW) om vooraf te melden:

de totale prijs van de zaken of diensten, met inbegrip van alle belastingen, of, als door de aard van de zaak of de dienst de prijs redelijkerwijs niet vooraf kan worden berekend, de manier waarop de prijs moet worden berekend, en, voor zover van toepassing, alle extra vracht-, leverings- of portokosten of, indien deze kosten redelijkerwijs niet vooraf kunnen worden berekend, in ieder geval het feit dat er eventueel dergelijke extra kosten verschuldigd kunnen zijn

De totale prijs betekent hier dus INCLUSIEF verzendkosten, administratiekosten en “verpakkingskosten”, wat dat dan ook moge zijn. Alleen wanneer je die niet vooraf kunt bepalen mag je volstaan met “vraag naar de verzendkosten” of iets dergelijks. Bij verzendkosten kan ik me daar iets bij voorstellen, immers dat hangt vaak af van het gewicht van je totale bestelling en eventueel het land waar je naar heen wilt laten verzenden. Maar bij verpakkingskosten?

Arnoud

Risico van verzending bij koop op afstand

| AE 1190 | Informatiemaatschappij | 67 reacties

doos-bezorging-bezorgdienst-afleveren.jpgEen lezer had iets besteld bij een webwinkel, maar het pakje kwam nooit aan. Toen hij de webwinkel om opheldering vroeg, meldde die doodleuk dat de bezorging voor zijn eigen risico kwam. Dat stond zo in de algemene voorwaarden, en bovendien had de lezer “zelf de vervoerder gekozen”. Dat wil zeggen, hij had afgeweken van de standaardkeuze (DHL) en een andere vervoerder uit het lijstje op de website gekozen.

Volgens 7:11 BW ligt het risico van bezorging van een koop op afstand bij de verkoper tot het moment van aflevering bij de koper. Hoewel hiervan afgeweken kan worden, mag dat niet in de algemene voorwaarden gebeuren (art. 7:6 lid 2 BW).

De verkoper verstopt zich hier achter de zinsnede “een door deze aangewezen vervoerder”. De strekking hiervan is dat als de consument zelf met een vervoerder aankomt, het niet meer eerlijk is dat de verkoper opdraait voor de schade als die vervoerder onbetrouwbaar blijkt. Zolang de verkoper het aanbod van vervoerders bepaalt, kan hij nagaan of ze betrouwbaar genoeg voor hem zijn. Wil de koper per se dat een of andere vage fietskoerier het servies komt bezorgen, dan is het redelijk dat dat voor rekening van de koper komt.

Maar het feit dat de koper een lijstje met mogelijke vervoerders te zien krijgt, maakt nog niet dat de uiteindelijke vervoerder niet “door de verkoper aangewezen is”. De verkoper heeft er immers een aantal aangewezen, en laat de koper een voorkeur uitspreken. Het zou wat erg makkelijk zijn als je per definitie onder 7:11 BW uit kwam als je meer dan één vervoerder onder contract had. Die uitzondering geldt dus alleen als de koper met een voor de verkoper onbekende vervoerder aan komt zetten.

Wie heeft er wel eens beschadigde producten bezorgd gekregen? En hoe lang wezen verkoper en vervoerder met het vingertje naar elkaar voor de aansprakelijkheid?

Arnoud

Gedeeltelijk ontbinden van koop op afstand

| AE 647 | Informatiemaatschappij | 7 reacties

Stel ik koop een hengel en wat levend aas bij een online viswinkel, mag ik dan de hengel binnen zeven dagen terugsturen?

Op grond van de Wet Koop op Afstand, art. 7:46d BW om precies te zijn, heeft de consument het recht om binnen zeven werkdagen na de ontvangst van de zaak de koop op afstand zonder opgave van redenen te ontbinden. Logisch ook, want bij een webwinkel kun je maar gedeeltelijk inschatten wat je nu precies koopt. Die mooie trui kan in het echt behoorlijk vloeken bij je garderobe. En de hengel kan ook vies tegenvallen. Die mag je dus terugsturen, en de verkoper moet je dan je geld teruggeven. Alleen de kosten van het terugsturen komen voor jouw rekening.

Een pak melk mag niet worden geretourneerdNu gelden daarbij wel een aantal uitzonderingen. De belangrijkste hier is zaken die snel kunnen bederven of verouderen. Een pak melk online bestellen moet kunnen, maar dat na zeven dagen terugsturen is niet bepaald de bedoeling. Ook niet als het nog ongeopend is. Hetzelfde geldt voor een bestelling van levend aas. Die mag je dus niet retourneren.

Als je een hengel en levend aas koopt en de hengel zou willen retourneren, dan wil je juridisch gezien de overeenkomst gedeeltelijk ontbinden. De Wet Koop op Afstand zegt nergens of dat kan. Ook de Europese Richtlijn waar deze wetsbepalingen uit komen, regelt hier niets over.

Elders in de wet (art. 6:265 BW) staat dat je een overeenkomst gedeeltelijk mag ontbinden als de wederpartij tekortschiet. Stel de leverancier heeft alles geleverd op één artikel na, dan kun je de overeenkomst ontbinden voor dat ene artikel en dan blijft de rest gewoon jouw eigendom. Zou je de hele overeenkomst ontbinden (dat mag ook), dan moeten alle artikelen terug.

Nou is in het geval van de koop op afstand de verkoper niet tekort geschoten, dus strikt gesproken helpt deze bepaling hier niet. Maar je zou naar analogie kunnen redeneren dat dit mechanisme ook zou moeten gelden voor koop op afstand.

De bedoeling van deze regeling uit de Wet koop op afstand is tenslotte dat mensen artikelen terug kunnen sturen als ze na ontvangst toch tegenvallen. Dan moeten de uitzonderingen beperkt worden uitgelegd. Het recht om een hengelsportuitrusting van 900 euro te mogen retourneren, mag niet worden aangetast door het feit dat er 1 potje levende wormen bij zit.

Deze redenering is alleen nog nooit toegepast in de rechtszaal, en in de literatuur heb ik er nog niets over kunnen vinden. Als mensen dit willen gaan uitproberen, succes! 😉

Arnoud