Met deze truc stel je ongemerkt inkoopvoorwaarden buiten werking

| AE 10717 | Ondernemingsvrijheid | 30 reacties

Wie met grotere bedrijven zaken doet, heeft ze vast al eens langs gehad: de inkoopvoorwaarden (General Purchasing Terms of GPT). Vaak heel lange en dreigend klinkende documenten, waar je dan maar even mee akkoord moet gaan anders geen inkooporder voor jou. Erg vervelend, want als je zomaar tekent dan ben je volledig aansprakelijk voor het kleinste foutje of vergissinkje. Er is echter een truc waarmee je het jezelf een stuk eenvoudiger maakt om van lastige inkoopvoorwaarden af te komen.

Natuurlijk kun je met zo’n inkoper in discussie gaan over de inhoud, en misschien kom je na lang praten bij de bedrijfsjurist waar je die discussie nog eens over mag doen. En vooruit, als je goed onderhandelt dan krijg je al die teksten waarschijnlijk wel wat rechter getrokken. Maar een partij werk is het wel.

Toch is er een manier om die discussie fors te bekorten. Meestal staan inkoopvoorwaarden niet op zich, maar krijg je ze toegestuurd nadat je een offerte hebt uitgebracht (met daarbij je algemene voorwaarden, als het goed is). Dat is mooi, want dan ligt dus al het uitgangspunt op tafel dat ze met jouw offerte verder willen.

In je offerte zet je meestal je zakelijke afspraken zoals prijzen en omschrijvingen van de dienst. Maar als je bij een partij vreest dat ze met inkoopvoorwaarden gaan zwaaien, dan maak je je offerte gewoon langer: kopieer de kern van je algemene voorwaarden naar de offerte zelf. In ieder geval je toezeggingen over levertijden en kwaliteit, je betalingstermijnen, je aansprakelijkheid en de duur en opzegging. Maak het zo lang of kort als je wil, maar besef dat wat je weglaat waarschijnlijk heel eenzijdig in de inkoopvoorwaarden staat.

En nu komt het: zet onderaan die offerte “De inkoopvoorwaarden van Klant zijn van toepassing. Echter, de inkoopvoorwaarden kunnen afspraken uit deze offerte niet opzij zetten of aantasten”. Daarmee verklaar je dat die offerte altijd winnen van de inkoopvoorwaarden. En dan ben je er, want de kern van wat belangrijk is, had je immers nu net gekopieerd naar die offerte.

Natuurlijk kan de wederpartij nog steeds moeilijk doen over je betalingstermijn of eisen dat je voor meer aansprakelijk bent, maar dat is gewoon onderhandelen. En het grote voordeel: je vertrekt nu vanuit je eigen tekst, in plaats van een lap juridisch geformuleerde inkoopvoorwaarden waarvan je eerst moet gaan puzzelen wat het betekent.

Arnoud

Waarom een vrijwaring eigenlijk een bom onder je aansprakelijkheid legt

| AE 10735 | Ondernemingsvrijheid | 12 reacties

Wie contracten onderhandelt, weet dat het beperken van aansprakelijkheid een van de heetste hangijzers is in de discussie. De aansprakelijkheid is immers het risico dat de leverancier neemt, en dat moet in verhouding zijn tot de waarde van de deal. Wat me daarbij steeds vaker opvalt, is dat er nauwelijks aandacht wordt gegeven aan de verplichting tot vrijwaren. En dat is vreemd, want een vrijwaring is juridisch gezien een superaansprakelijkheid waar je vaak ook nog eens niet tegen verzekerd bent. Wat te doen met deze contractuele bermbom?

Het concept vrijwaring wil juridisch zo veel zeggen als dat je de ander afschermt, oftewel vrijwaart, tegen een claim die een derde bij hem neerlegt. Een bekende situatie is de auteursrechtvrijwaring: lieve klant, als iemand beweert dat mijn software zijn auteursrecht schendt, dan spring ik er voor en los ik het op. Zo laat je als leverancier zien dat je gelooft in je rechten.

Maar wat betekent “los ik het op” dan eigenlijk? Nou ja, vrij simpel. Jij gaat in discussie met die derde, en als het moet ga jij naar de rechter om zijn claim aan te vechten. Of hij klaagt je klant aan, maar jij springt er tussen en stelt jezelf in de plaats van je klant. Je komt dan in het beklaagdenbankje terecht en moet de schadevergoeding, advocaatkosten et cetera betalen die deze derde komt eisen.

Ja, dat is een forse kostenpost. Vrijwaringen zijn dan ook dure grappen om te geven. Toch worden ze meestal als eenvoudige standaardzinnetjes in een contract opgenomen en laten beide partijen hem staan. Dat is vreemd, helemaal als je bedenkt dat vrijwaren buiten je beperking van aansprakelijheid valt.

Wacht, wat? Ja precies: ook al ben je beperkt aansprakelijk, als je een vrijwaring geeft dan ga je tot de laatste cent betalen waar je voor vrijwaart. Dat is immers de plicht die je vrijwillig op je genomen hebt. En als je jezelf tot iets verplicht, dan moet je het doen.

Sommige ondernemers denken dan, dat komt goed want ik ben verzekerd voor aansprakelijkheid. En dat is leuk en aardig, maar een plicht tot vrijwaring is geen verplichting tot schade vergoeden. Bij vrijwaring doe je immers meer, je betaalt dan ook kosten en dergelijke die niet als schade bij jou zouden zijn gekomen. Je verzekeraar kan dus rustig weigeren uit te keren als je een vrijwaring moet nakomen.

Een goed leverancier weigert dus vrijwaringen in zijn contracten op te nemen, tenzij hij zeker weet dat hij deze kan dragen en/of de kans dat ze zich voordoen minimaal is. Of, als het echt moet, hij neemt een expliciet plafond op tot waar zijn vrijwaringsplicht gaat.

Arnoud

Dure Zuidasadvocaten haten deze contractentruc

| AE 10676 | Ondernemingsvrijheid | 12 reacties

Wie met grote bedrijven zaken doet, kent het probleem. Heb je net uitgebreid onderhandeld over je mooie deal, en flink wat moeten toegeven om het verteerbaar te maken, krijg je vervolgens een dure advocaat die op alle punten uit het contract een probleem gaat zoeken. Aansprakelijkheid moet omhoog, prijsaanpassingen mogen niet, de SLA is een zootje en ga zo maar door. Daar kun je natuurlijk mee gaan onderhandelen, maar leuk is anders (behalve als je zelf advocaat bent natuurlijk) en of je deal er beter van wordt? Gelukkig is er een truc waarmee je flink wat voordeel kunt halen uit deze contractsonderhandelingen.

De meeste ondernemers zien de contracten vaak als het sluitstuk van een deal. Je begint met een product of dienst en een prijs, daar komen randvoorwaarden bij zoals contractsduur en tegen het einde komt er dan een contract dat alles op een rijtje zet. Dat moet dan nog even door de juristen worden gecheckt, en daarna handtekening en geld incasseren.

Qua tijdspad ben je vaak toch het langste bezig met die laatste stap. Want neem maar van mij aan, wanneer je een jurist door een contract heen laat gaan dan komen er een berg bezwaren. (Ik was laatst drie uur bezig met een contract afschieten voordat ik erachter kwam dat ik het zelf had geschreven.) En daar moet je dan op reageren, want die bezwaren trekken natuurlijk alles keihard in het voordeel van de wederpartij.

Onderhandelen kan altijd, maar dat doe je dan met iemand wiens werk het is om overal een punt van te maken én mensen te overtuigen dat wat jij zegt, volstrekt onredelijk is. Plus, hij krijgt per uur betaald. Alles bij elkaar dus geen recept om snel tot een compromis te komen. Ik begrijp het wel, maar het schiet niet op.

Gelukkig is er een truc waarmee je vrijwel alle juridische bezwaren kunt pareren. En de truc is simpel: er zijn eigenlijk geen puur juridische bezwaren. Het feit dat een juridisch adviseur ergens een punt van maakt, betekent nog niet dat het punt juridisch is. Eigenlijk vragen ze gewoon meer van je.

De truc is dan ook simpel: zeg op alles “Sorry, daar is de prijs uit de offerte niet op afgestemd”. Oftewel, u wilt meer van mij, dat kan maar dan gaat de prijs ook omhoog.

Het beste werkt deze truc als je hem in je offerte opneemt (“Bovenstaande prijzen zijn gebaseerd op ongewijzigde acceptatie van onze algemene voorwaarden”). Maar ook zonder die zin kom je eigenlijk altijd een héél eind als je netjes toegeeft aan het verzoek en tegelijkertijd de prijs tien procent omhoog gooit. Reageer fijntjes naar de inkoper dat dit met hun advocaat is afgestemd, en laat ze onderling ruzie maken over wat te doen.

Arnoud

Is een stiekeme geluidsopname bruikbaar als bewijs?

| AE 6198 | Privacy, Security | 32 reacties

Een lezer vroeg me: Mag je telefoongesprekken (of gewone gesprekken) opnemen zonder de wederpartij dat te zeggen? En zijn zulke opnames dan bruikbaar als bewijs? Ja en ja. Het Wetboek van strafrecht verbiedt het opnemen van gesprekken (telefonisch of mondeling gevoerd) als je daar geen deelnemer aan bent. Dat betekent dus dat wie wél deelnemer… Lees verder

Bij een faillissement heb je echt pech

| AE 4571 | Ondernemingsvrijheid | 56 reacties

Het zal ongetwijfeld met het economische klimaat te maken hebben, maar ik zie een duidelijke toename van het aantal vragen over faillissementen. En dan met name “hoe krijg ik mijn spullen/geld/diensten/data” wanneer de leverancier failliet is gegaan. Het korte antwoord: niet. Wanneer een bedrijf niet langer aan zijn financiële verplichtingen kan voldoen, kan het zijn… Lees verder

Mag ik al mijn klussen in een portfolio opnemen?

| AE 4509 | Intellectuele rechten | 11 reacties

Regelmatig krijg ik vragen van ontwerpers die een portfolio willen publiceren van wat ze hebben gemaakt. Een volkomen begrijpelijke stap, en commercieel heel verstandig ook. Maar juridisch wel lastig, want je maakt dan een kopie van een auteursrechtelijk beschermd werk en gaat vertellen dat jij dit hebt gemaakt. Het beste is om toestemming te vragen… Lees verder

Ik wil mijn data van mijn leverancier!

| AE 4499 | Informatiemaatschappij | 41 reacties

Een lezer vroeg me: Als softwareleverancier lopen we tegen een probleem op bij de conversie van het IT-systeem van een klant. Dit systeem is door een andere softwareleverancier (onze concurrent dus) geleverd, en alle data blijkt in een of ander onbekend proprietary formaat te zitten waar wij niets mee kunnen. De klant heeft met zijn… Lees verder