Mag je voor je afstudeeropdracht 17.000 mensen typosquatten?

shell-script-hacker-go-awayEen Duitse student is erin geslaagd zo’n 17.000 mensen zijn eigen script te laten draaien middels typosquatting, meldde Ars Technica onlangs. Hij had het script geïnstalleerd op de bekende sites PyPI, RubyGems en NPM met als naam een spelfout op de 214 populairste scripts daar. “It’s not clear if the experiment broke ethical or even legal boundaries, since it relied on confusion if not outright deceit to trick people into installing something other than what they intended to install,” zegt Ars dan netjes. Nou, ik durf wel een juridisch balletje op te gooien.

De truc van de student was eigenlijk te simpel voor woorden. Steeds meer software maakt gebruik van via internet beschikbare standaardbibliotheken via bekende sites (repositories), en deze worden volautomatisch gedownload bij het gebruik. Natuurlijk typen mensen wel ooit in welk pakket moet worden gebruikt, en daar zit dan de truc: mensen maken spelfouten, en dat levert hier dan een pakket van de slimme student op. Want die had dus eigen software geüpload naar die sites met namen die typefouten van die bekende bibliotheken zijn. Die software deed hetzelfde, maar met een klein stukje tracking dat hem vertelde waar de software gebruikt werd.

Is dit nieuw? Heel algemeen gesproken niet. Typosquatten kennen we al sinds de begintijden van domeinnamen bijvoorbeeld. Binnen software kende ik het echter nog niet. Heel gek is dat ook niet: het is vrij normaal dat als je een bibliotheek wilt gebruiken, dat je die even ophaalt van de bron, er snel doorheen loopt en hem dan in gebruik neemt. Of je software-omgeving zorgt daarvoor, via eerder geïnstalleerde standaardbibliotheken. Recent is echter die trend van “pak het even dynamisch van internet” opgekomen en daar ontstaan nu dus dit soort problemen.

Is het juridisch toegestaan? Nou ja, er is natuurlijk geen harde wet tegen. Typosquatten bij websites was altijd relatief eenvoudig aan te pakken, omdat je dan andermans merk of handelsnaam schond. Maar merknamen op package names, die zijn er niet veel. En dat kán ook niet altijd: veel pakketnamen zijn functioneel en daarmee beschrijvend voor wat ze doen, en dergelijke namen kunnen niet voor merkbescherming in aanmerking komen.

De sites in kwestie kunnen het natuurlijk wel oplossen met eigen regels, zoals we in maart zagen, waar de repository NPM zelf verzon dat de bekendste naam de meeste rechten had. Daar zou dus vrij makkelijk een regel “Geen dingen die typos lijken van andermans namen, hoe functioneel ook” bij kunnen. Niet dat je daar bij echte criminelen veel aan hebt, maar het is iets.

Je zou het met enige fantasie een poging tot binnendringen (computervredebreuk) kunnen noemen. Dan zeg je, hij gebruikte een valse hoedanigheid (de vermomming als de echte bibliotheek) om zijn code naar binnen te smokkelen, met de downloadende ontwikkelaar als willoos werktuig. En die code hoorde niet op die computer te zijn, dus wederrechtelijk.

Het kan, maar dan gaat hier het aspect van de afstudeerscriptie (het afstudeerscript?) spelen. Want criminele activiteiten kúnnen per ongeluk legaal zijn als blijkt dat sprake is van ethisch handelen. Harde regels daarvoor zijn er niet, maar in de cybercontext lijkt me dat wel opgaan voor iemand die een nieuw punt te maken heeft dat van algemeen belang is en dat niet op andere manier dan de criminele aan te tonen is, en bovendien geen schade aanricht. Dus ja, deze ene jongen mocht dit, maar vanaf nu mogen mensen dit niet meer.

Arnoud

Mag ik mijn klanten verplichten SSL/TLS te gebruiken?

security-beveiliging-ketting-slot-chainEen lezer vroeg me:

Mag ik, als hostingprovider, klanten dwingen om SSL/TLS te gebruiken? Via een aantal scripts is het gehele proces te automatiseren, zodat er tijdens het aanmaken van een account een certificaat wordt aangemaakt (via Let’s Encrypt, dus geen meerkosten) en verbindingen vervolgens over SSL/TLS forceren (mod_rewrite en HSTS header). Ik heb veel kleine ondernemers als klant die hier écht steken laten vallen en ik wil ze tegen zichzelf beschermen.

Ik denk dat dit in principe wel kan. Je kunt in je algemene voorwaarden opnemen dat je verlangt dat klanten hun websites en software goed beveiligen, en dat jij maatregelen mag nemen, zoals SSL/TLS beveiligde verbindingen, om dat af te dwingen.

Dit is wel een tikje ongebruikelijk (helaas) dus je moet de klant daar wel expliciet over informeren. Ik zou zelf dat heel proactief willen zien: stuur ze een mail dat er wat mis is, vraag of ze dat binnen 14 dagen willen herstellen en anders doe jij het. Aangenomen dat dit geen nadelige effecten heeft voor de site, zie ik dan het probleem niet.

Maak je dingen wél stuk, dan komt dat op jouw bordje te liggen. En natuurlijk heb je als hoster in je algemene voorwaarden je aansprakelijkheid beperkt, maar bij dit soort handelen gaat dat niet zomaar op. Voor opzettelijk handelen ben je altijd volledig aansprakelijk, en dit neigt daar toch wel een tikje naar. Een hoster zou er dan ook voor kunnen kiezen om te zeggen, binnen 14 dagen herstellen en anders de site in een sandbox of op zwart. (Ja, de wet vindt het erger dat je iets half doet dan wanneer je iemand op zwart zet.)

Arnoud

Mag je mensen ethisch scammen?

ring-bel-alarm-geluidEen lezer vroeg me:

Ik lees veel over ethisch hacken en vroeg me af of dat ook voor andere misdrijven geldt? Ik overweeg een “ethische scam” op te zetten. Ik adverteer producten voor €10, en wie geld overmaakt, krijgt een uitleg dat ze opgelicht zijn maar met tips hoe je dat voortaan herkent en wat je kunt doen om het te voorkomen. De €10 houd ik dan als vergoeding voor het advies.

Het strafrecht kent geen uitzondering voor misdrijven die je “ethisch” begaat. Ook hacken – computervredebreuk – is en blijft volgens de letter van de wet strafbaar als je het met de meest ethische nobele motieven begaat.

Alleen vinden we ondertussen dat iemand die dat zeer netjes doet, én zich netjes meldt én geen schade berokkent, niet veroordeeld zou moeten worden. Het belang van het melden van securitybreaches en datalekken weegt zwaar, en als er dan verder ook geen schade of persoonlijk gewin is, dan is er weinig reden iemand nog te vervolgen. Maar dat is geen wettelijke grond waar je je op kunt beroepen, het is coulance.

Deze ethische scam is een aardig idee maar ik denk dat hier heel wat minder draagvlak voor is. Bovendien berokken je mensen zo schade: die tien euro zijn ze kwijt. Dat je (ongevraagd) advies geeft, maakt niet uit. Ik zou dit dus dringend afraden.

Als je mensen hun geld zou teruggeven, dan is in ieder geval de schadecomponent eraf. De kans op vervolging wordt dan kleiner. Maar het blijft voor mij zeer dubieus.

Wat zouden jullie doen als je op deze manier werd “opgelicht”?

Arnoud

Is een datalek pas een datalek als je zeker weet dat er data is gelekt?

disc-data-weg-bewaren-kruis.jpgEen lezer vroeg me:

Onze webwinkel is gehackt. We kunnen uit de logs achterhalen dat men via een zwakheid in het CMS is binnengedrongen en diverse bestanden heeft opgevraagd. Eén van die bestanden bevat het pad naar een backup-bestand met daarin onder meer klantgegevens. Helaas hebben wij geen logging op bestandstoegang, dus wij weten nu niet of werkelijk die backup is gedownload door de inbreker. Is dit een datalek en moeten wij dit melden?

De wet (art. 34a Wbp) spreekt van een datalek als sprake is van een “inbreuk op de beveiliging” van persoonsgegevens. Dit moet worden gemeld als er een “aanzienlijke kans op ernstige nadelige gevolgen” is voor de betrokkenen. Een hack waarbij men er vandoor gaat met een backup van klantgegevens zou ik wel als een inbreuk op de beveiliging kwalificeren. Of je die moet melden, hang af van het soort klantgegevens. Bij enkel het bestand van de nieuwsbrief denk ik dat niet, bij NAW + creditcardgegevens zeker wel.

De vraag is dus nu, ís er zo’n hack geweest? Vast staat het niet, maar uitsluiten kun je het ook niet. En dan moet je kiezen als wetgever – of als toezichthouder. Voor de zekerheid als datalek markeren, of pas iets een datalek noemen als het bewijs er ligt?

De toezichthouder (Autoriteit Persoonsgegevens) heeft beleidsregels gepubliceerd over hoe om te gaan met datalekken. Het criterium dat men hier hanteert, is of je “redelijkerwijs kunt uitsluiten” dat er toegang is geweest tot persoonsgegevens. Alleen dan hoef je het incident niet als datalek te behandelen. Men kiest dus voor de zekerheid, liever een lek te veel dan een te weinig gemeld.

Hier valt zeker niet uit te sluiten dat het backupbestand is opgevraagd. Zulke bestanden zijn immers aantrekkelijk voor criminelen, omdat er van alles bij elkaar staat. Leuke buit dus. En daarom moet dit incident als een datalek worden behandeld.

Arnoud

Mag een werkgever wachtwoorden kraken?

password-salt.jpgEen lezer vroeg me:

Onze IT-afdeling heeft besloten dat security een extra aandachtspunt wordt en als onderdeel daarvan wil men middels rainbow tables en andere tools alle wachtwoorden uit het bedrijf eens gaan controleren. Ik heb daar moeite mee: ik gebruik sterke wachtwoorden maar bouw die wel op volgens een bepaald patroon, en als dat straks in interne documenten gaat rondzwerven dan schaadt dat juist de security. Mag de werkgever dit wel doen? Er zijn toch betere manieren om de beveiliging te versterken, zoals tweefactorauthenticatie.

Juridisch gezien denk ik dat hier weinig tegen te doen is. De werkgever bepaalt hoe het werk wordt uitgevoerd, dat is haast de definitie van werkgeverschap. Als hij vindt dat je wachtwoord zestien tekens lang moet zijn met maximaal acht letters, dan heb je maar zo’n wachtwoord te verzinnen. Wil hij geen tweefactorauthenticatie, dan zul je je daar als werknemer bij neer moeten leggen.

Het kraken van wachtwoorden om te kijken hoe sterk ze zijn, doet wat gek aan. Ik snap het wel: veel mensen hebben zwakke wachtwoorden, en met zo’n test kun je kijken hoe slecht je ervoor staat, om vervolgens draagvlak te creëren voor sterkere wachtwoorden of regels. Maar het kan vervelend zijn voor mensen die al een eigen, sterk wachtwoord hebben en zich nu verplicht zien een heel ander soort wachtwoord erop na te houden.

Ik weet alleen echt niet hoe je daar iets tegen kunt doen als werknemer. Dit is geen wijziging van je arbeidscontract of een schending van je grondrechten, en apert onredelijk kan ik deze actie ook niet noemen. Dat een andere oplossing sterker is (tweefactorauthenticatie) zie ik meteen, maar dat is echt de keuze van de werkgever. Ik zou dus niets anders weten dan het overleg aangaan en hopen dat de IT-afdeling inziet dat dat een betere besteding van het budget is.

Arnoud

Mag je gratis betaald internetten met een covert channel?

wifi-hotel.pngEen lezer vroeg me:

Als ik in een hotel wil internetten, moet ik betalen. Maar met tools zoals Iodine of PingTunnel kun je via een oneigenlijke weg alsnog gratis internet op. Is dat computervredebreuk?

Van computervredebreuk is sprake als je binnendringt in een computer. Het is strikt gesproken niet nodig dat je een beveiliging omzeilt, maar in de praktijk komt het daar vaak wel op neer. Het gaat er juridisch om of je ‘wederrechtelijk’ in die computer actief bent, oftewel dingen doet die niet mogen.

Meesurfen met andermans internetverbinding wordt gezien als binnendringen in de router, en daarmee als computervredebreuk. Dat bepaalde de Hoge Raad in 2013. Het binnendringen zit hem hier in het versturen en ontvangen van gegevens op een manier waar je niet toe geautoriseerd bent.

Los daarvan is het strafbaar om hulpmiddelen of gegevens om gratis toegang te krijgen tot betaaldiensten te gebruiken. Hetzelfde geldt voor het aanbieden of bewaren van dergelijke middelen, alleen moet dat dan wel uit winstbejag gebeuren. Een betaalde internetdienst gratis gebruiken lijkt me ook onder dit artikel strafbaar.

Natuurlijk is het maar zeer de vraag of je wordt betrapt met dergelijke diensten. Vrij weinig partijen loggen ICMP of DNS verkeer met het doel om dit soort meeliftdiensten op te sporen. Maar als men het doet én aangifte doorzet, dan heb je een serieus probleem.

Arnoud

Moet ransomware apart strafbaar worden gesteld?

persoon-persoonsgegeven-veilig-hek-beschermd-lek-dataCalifornië wordt zeer waarschijnlijk de eerste Amerikaanse staat die een aparte wet tegen ransomware krijgt, las ik bij Security.nl. Het wetsvoorstel verbiedt het infecteren van computers met ransomware en stelt dit gelijk aan afpersing. Er komt maximaal vier jaar cel op te staan. Dat voelt wat overdreven; afpersing is toch al lang strafbaar?

Het probleem in Californië lijkt te zijn dat hun afpersings-wetsartikel vereist dat er “force or fear” wordt gebruikt. Je kunt je afvragen of ransomware wel geweld of angst gebruikt om de betaling af te dwingen. Ransomware slaat je niet in elkaar en dreigt ook niet naar de pers te stappen als je niet snel betaalt. Dan ontstaat er dus een gaatje in de wet om te roepen dat het nog niet strafbaar is. Vandaar dit wetsvoorstel.

In Nederland hebben we twee wetsartikelen die ransomware strafbaar stellen. Het eerste artikel gaat eigenlijk over virussen en wormen (art. 350a Strafrecht). Het is strafbaar gegevens ter beschikking te stellen of verspreiden die zijn bestemd om schade aan te richten in een geautomatiseerd werk. Maar ransomware wordt ook verspreid en richt óók schade aan. Vier jaar cel maximumstraf. Daarnaast is het strafbaar (twee jaar cel) om data te wissen of onbruikbaar te maken.

Het tweede artikel is verwant aan de eigenlijke afpersing (art. 317 Strafrecht). Het is strafbaar om

met het oogmerk om zich of een ander wederrechtelijk te bevoordelen, door geweld of bedreiging met geweld iemand [te dwingen] hetzij tot de afgifte van enig goed dat geheel of ten dele aan deze of aan een derde toebehoort, hetzij tot het aangaan van een schuld of het teniet doen van een inschuld,

Hier staat dus “met geweld of dreiging met geweld” en je kunt je afvragen of een ransomware-auteur wel ‘geweld’ toepast of daarmee dreigt. Geweld is toch meer iets dat je tegen mensen zelf inzet. Misschien tegen hardware (“ik sloop je auto als je niet betaalt”) maar data is geen hardware en valt daar dan niet onder. (Het aanverwante chanteren, dreigen met smaad of onthulling van een geheim, staat in artikel 318).

Maar, lid 2:

2 Met dezelfde straf wordt gestraft hij die de dwang, bedoeld in het eerste lid, uitoefent door de bedreiging dat gegevens die door middel van een geautomatiseerd werk zijn opgeslagen, onbruikbaar of ontoegankelijk zullen worden gemaakt of zullen worden gewist.

En dit is natuurlijk exact wat ransomware doet: dreigen dat gegevens voor altijd verloren zullen gaan tenzij er nu snel betaald wordt. Daarmee valt ransomware dus ‘gewoon’ onder afpersing, met een maximumstraf van maar liefst negen jaar cel.

Dus ja, een tikje gelegenheidswetgeving is het wel maar gezien de aard van het misdrijf toch niet onverstandig. De grote vraag natuurlijk blijft: hoe krijg je de plegers te pakken? Ransomware is een beetje de perfecte misdaad: via niet-traceerbare kanalen een dreiging uiten en via niet-traceerbare kanalen geld ontvangen.

Arnoud

Mag je het netwerkprotocol van een online game uitpluizen?

rink-springer-romdumpEen tijd geleden ontdekte ontwikkelaar Rink Springer het spel Runes of Magic. En zoals dat gaat bij hackers: je raakt op het spel zelf uitgekeken, dus dan ga je kijken hoe het op de achtergrond werkt. In dit geval door het netwerkprotocol van het spel uit elkaar te trekken en te documenteren. Hetgeen uiteindelijk leidde tot een lezing op de CCC vorig jaar. Eh, maar mag dat eigenlijk wel?

Runes of Magic is een free-to-play online MMORPG (oneerbiedig gezegd een World of Warcraft-kloon). Je speelt het op je eigen PC, waarbij het spel allerlei gegevens opstuurt naar de server om je zo met anderen mee te laten spelen. En dat is nou typisch het soort “onder de motorkap”-gebeuren waarvan je graag zou willen weten hoe het werkt.

Met een simpele netwerktool (tcpdump en tcpflow) slaagde Springer erin om het gebruikte protocol te achterhalen. Hij ontwikkelde zelfs een tool (romdump) dat het hem makkelijker maakte om gegevens te decoderen en vervolgens te herkennen. Zo kon hij onder meer de algemene structuur achterhalen van pakketjes informatie over rondlopende spelpersonages.

Vervolgens ontwikkelde hij een transparante proxy tussen de client en de officiële servers, die al het netwerkverkeer kon opnemen voor realtime analyse. Erg handig bij zulk nieuwsgierig speurwerk: zo kun je makkelijk kijken wat de juiste vraag/antwoord-scenario’s zijn (client stuurt pakketje X, is hij tevreden als ie pakketje Y terugkrijgt, etc).

Erg interessant, alleen: mag dat wel? Want reverse engineeren van software, dat was een dingetje onder de Auteurswet immers. En dat klopt. Alleen heeft Springer niet de software uit elkaar getrokken maar de netwerkcommunicatie. En dat mag. Netwerkcommunicatie is openbare data die je mag observeren, en je observaties mag je vervolgens gebruiken zoals je wilt.

Oké, niet helemaal: een nepserver bouwen om mensen op te lichten mag niet, de informatie gebruiken om vals te gaan spelen of jezelf valselijk dure spullen te geven ook niet. En zo zijn er nog wel een paar dingen die problematisch kunnen zijn. Maar dat is een categorie verder dan enkel een protocol uit elkaar halen en constateren: met dit pakketje loggen ze je in, met dat pakket springt je personage over een berg en met dat pakket krijg je een zwaard.

Mag je zomaar al die gegevens publiceren? Daarmee kunnen andere mensen wellicht wel die verboden dingen doen. Dat is een terecht punt, en dat speelt altijd bij responsible disclosure. Publiceer dus alleen neutrale technische informatie en let erop dat die niet triviaal kan worden misbruikt door anderen. Geen kant-en-klare exploits dus. Maar een wetenschappelijke analyse van een netwerkprotocol mag wel.

Het kan anders komen liggen als de leverancier van de software gebruik maakt van beveiliging. Dergelijke beveiligingen omzeilen kan worden gezien als het omzeilen van een softwarebescherming in de zin van de Auteurswet (art. 32a), en dat is onrechtmatig en strafbaar. Het protocol moet dan beveiligd zijn met bv. een sleutel of certificaat. Enkel xor’en van de data (zoals bij dit protocol) is niet genoeg daarvoor.

Bekijk vooral de lezing van Rink!

Arnoud

Mag een museum oude computervirussen tentoon stellen?

oud-virus-drop-charactesHet Internetarchief heeft een collectie van virussen en andere ‘schadelijke’ software gepubliceerd die in 1980 en 1990 werd verspreid, meldde Nu.nl vorige week. Sommige van die virussen herinner ik me ook nog wel – ja, ik word oud. Vooral die ene waarbij ineens letters verticaal omlaag vielen, maar die zie ik er dan net weer niet tussen. Maar goed, juridische blog: mag dat?

Het is natuurlijk strafbaar om gegevens zoals software te verspreiden die “zijn bestemd om schade aan te richten in een geautomatiseerd werk” (art. 350a Strafrecht), en vrijwel elk virus, worm of Trojan valt daaronder. Vroegâh stond er bij dat wetsartikel nog “door zichzelf te vermenigvuldigen”, zodat Trojans er niet onder vielen en je zelfs bij gewone virussen vraagtekens kon hebben (moet de schade komen door het vermenigvuldigen, hoe dan). Maar goed, dat is gefixt.

Er is een uitzondering op dit verspreidingsverbod, lid 4:

Niet strafbaar is degeen die het feit, bedoeld in het derde lid, pleegt met het oogmerk om schade als gevolg van deze gegevens te beperken.

Deze uitzondering is toegevoegd om ervoor te zorgen dat virusonderzoekers legaal hun bevindingen met elkaar kunnen delen. Soms moet je daarvoor ook immers viruscode aan elkaar geven, en dat zou toch niet strafbaar moeten zijn. Een museum heeft echter niet het oogmerk om “schade te beperken”, dat wil gewoon laten zien hoe die virussen eruit zagen.

Het “Malware Museum” heeft een andere oplossing gevonden – de code is gedeeltelijk onschadelijk gemaakt, ongeveer zoals je zou doen met een oud geweer voordat je het tentoon stelt. Zo’n aangepaste versie zou dan niet meer zijn “bestemd” om schade aan te richten, zodat je in principe niet meer strafbaar bent. Maar het zou er voor mij wel vanaf hangen hoe eenvoudig die aanpassing ongedaan te maken is. Hoewel? Iedere virusscanner is toch in staat om dit oud grut tegen te houden?

Arnoud

Drones en dashcams krijgen strenge nieuwe privacyregels

drone-camera-vliegenEen drone met camera moet een encrypted filesystem hebben, en wie met een dashcam gaat rijden, moet eerst in de buurt gaan flyeren dat hij rondrijdend cameratoezicht gaat toepassen. Dat maak ik op uit de nieuwe Beleidsregels Cameratoezicht die de Autoriteit Persoonsgegevens (het blijft wennen, die naam) vorige week publiceerde. Met deze regels wil de AP verduidelijken wat er wel en vooral wat er niet mag met cameratoezicht.

Cameratoezicht is een verwerking van persoonsgegevens, begint het. Ook als je alleen live kijkt. Een beeld van een persoon is een persoonsgegeven, en alles dat je daarmee doet is een verwerking. Dus ook het bekijken van dat beeld via een computersysteem. Je kunt dus – afgezien van de particulier die zijn eigen huis van binnen van camera’s voorziet – nooit meer onder de Wbp, de privacywet uit.

Daar komt dan nog even een vervelende hobbel tussendoor: eigenlijk zijn het bijzondere persoonsgegevens, en die mag je überhaupt niet verwerken behalve in een paar gevallen die bij cameratoezicht niet opgaan. Maar om “opportune redenen” besluit de AP dat camerabeelden alleen bijzondere persoonsgegevens zijn als je het doel hebt informatie over bijvoorbeeld ras of gezondheid van mensen te vergaren. (Dat “doel”-vereiste geldt overigens alleen bij dit onderdeel. Als je per ongeluk mensen in beeld brengt met je schoorsteen-inspectiedrone, dan is dat gewoon een verwerking en moet je de camera maar later aanzetten.)

Wil je camerabeelden verwerken, dan moet je daar een rechtvaardiging voor hebben onder de Wbp. Dat zal gewoonlijk het eigen dringende belang zijn, oftewel u kunt niet anders én u heeft alles gedaan om de privacy zo veel mogelijk te beschermen. Maar de AP zit er streng in: denk vooral niet te snel dat je een voldoende belangrijk belang hebt. Je kunt heel vaak ook alternatieven invoeren, en dat die een beetje duurder of voor jou ingewikkelder zijn, is minder van belang.

Beveiliging van personen of goederen is in principe een legitiem doel, maar de privacy van anderen weegt zwaar. Zorg dus dat je beleid hebt dat rechtvaardigt waarom je er zonder camera niet komt. Zijn er geen poortjes te plaatsen of tassen te doorzoeken? Moet de camera de hele werkvloer filmen of kan hij ook beperkt tot die kassa waar soms geld uit verdwijnt?

Verder heb je beveiligings- en informatieplichten. Camerabeelden kunnen ook datalekken, dus logisch dat je de opslag en het gebruik daarvan netjes moet regelen. Documenteer wat je doet, en zorg ervoor dat dat wordt nageleefd. Hier staat niets geks, het is eigenlijk al lang best practice om dit gewoon goed uit te werken en op te letten wat er gebeurt met je beelden.

Maar dat pakt wel gek uit bij drones en dashcams. Als een drone uit de lucht valt, aldus de AP, dan kan de vinder bij de beelden en dat is een datalek. Daarom moeten de beelden versleuteld opgeslagen zijn. Ja, dat vind ik een tikje gezocht.

Informeren dat je cameratoezicht hanteert, is ook een belangrijke. Een bedrijf kan dat prima: hang een bordje op en leg een kopie van dat beleid bij de receptie. Inzage is dan ook nog wel te regelen. Maar hoe doe je dat bij een drone? Nou, zo:

Te denken valt aan het plaatsen van borden aan de randen van het vlieggebied, een vooraankondiging en het verstrekken van actuele informatie op de website van de verantwoordelijke en via (sociale) media en bijvoorbeeld gemeentelijke nieuwsbrieven, het ter plekke uitdelen van informatiefolders en het zichtbaar en hoorbaar maken van de drones door middel van bijvoorbeeld felle kleuren, (knipperende) lichten en geluidssignalen.

Voor dashcams doet men niet eens een póging dit uit te werken, en ik zou ook werkelijk niet weten hoe je daaraan zou kunnen voldoen.

Afijn. Een heel nobel streven deze richtlijnen, maar het bevestigt bij mij alleen maar het beeld van die kaartenbakwet die overal op toegepast wordt. Een drone of dashcam ís geen personeelsadministratie of klantrelatiedatabank. En regels die goed passen bij die twee dingen, werken gewoon niet als je het vertaalt naar een drone. Desalniettemin, het idee van sectorspecifieke privacywetgeving gaat hem voorlopig echt niet worden. Dus voorzie die drone van knipperlichten en strooifolders, en laat een mannetje vooruit lopen als je met je dashcam gaat rijden.

Arnoud