Categorie: Security

About Security

Subscribe Feeds

Mag de VVE eisen dat alle bezoekers badges krijgen?

Geplaatst op in Security, 32 reacties

Een lezer vroeg me:

De VvE van het appartementencomplex waarin ik woon, maakt sinds kort gebruik van een beveiligingssysteem met toegangsbadges in plaats van sleutels. Iedere bewoner krijgt er eentje, en wie meer wil moet dat onder opgaaf van naam en adres van de beoogde verkrijger doen, plus waar de badge toegang toe moet geven (hoofddeur, parkeergarage, appartement etc). Maar kan een VvE bepalen wie ik wel of niet toegang wil verlenen tot het complex waarin ik woon?
Een VVE kan inderdaad samen afspreken hoe de beveiliging en toegangscontrole van het complex wordt geregeld. Ik snap de overstap van sleutels naar badges wel. Sleutels kunnen worden nagemaakt of raken kwijt, en dat levert gedoe op. Badges kun je intrekken.

Daarnaast kun je met badges veel fijnmaziger toegang regelen: wel de hoofdingang en de deur van appartement 3, maar verder niets. En je kunt zelfs bijhouden welke badge wanneer is gebruikt, wat handig is als er schade of andere ongeregeldheden zich hebben voorgedaan.

Daar staat tegenover dat dit middel een stuk privacy-invasiever is, precies omdat je in meer detail kunt nagaan wie (althans, welke badgehouder) waar en wanneer binnen of buiten ging. Omdat het hier gaat om elektronische registratie gekoppeld aan personen, is de AVG van toepassing. (De uitzondering voor huishoudelijk gebruik geldt niet bij een VVE die zélf dit regelt.)

De AVG eist natuurlijk een goede beveiliging: wie mag bij de gegevens, wie bepaalt wat er wordt vastgelegd, hoe wordt omgegaan met verlies, klachten en claims tot inzage. Maar minstens zo belangrijk is de noodzaak, want in gevallen als dit zul je je moeten beroepen op een legitiem belang en dat vereist een afweging van respectieve belangen.

Het voornaamste belang lijkt hier te zijn dat de VVE niet wil dat er sleutels gaan ‘rondzwerven’ (omdat bewoners kopieën uitreiken) of dat bewoners hun garage gaan verhuren aan derden door de sleutel uit te lenen. Dat belang zie ik, maar moet wel duidelijk en concreet aanwezig zijn. Als er dus problemen zijn geweest met onderverhuurde garages, dan zie ik deze stap wel. Enkel “het zou kunnen en dat willen wij niet” is niet genoeg.

Het doet wel wat raar aan dat de VVE naam en adres wil van de houders van de badges. Ik zou zeggen dat ik mijn moeder of de schoonmaker best zo’n badge moet kunnen geven, welke reden kan erop tegen zijn om deze frequente bezoekers met verdenking tegemoet te zien? En wat voegt het toe te weten waar deze mensen normaal wonen? Ik denk dat je dát niet kunt eisen als VVE.

Arnoud

Data is niets maar een man uit Spijkenisse kon ze wel stelen?

Geplaatst op in Regulering, Security, 15 reacties

Met de aanhouding van een 53-jarige man uit Spijkenisse is voorkomen dat mogelijk vele honderdduizenden persoonsgegevens op straat kwamen te liggen. Dat las ik bij Politie.nl vorige week (via). Een bedrijf in Utrecht ontdekte dat persoonsgegevens in strijd met de wet werden gebruikt (mooi stukje beveiliging/organisatorisch de AVG op orde hebben!) en deed aangifte, waarna de politie vrij snel bij deze verdachte uitkwam. Goede actie, en hopelijk zijn de gegevens niet ondertussen al ergens anders naartoe. Maar, zo kreeg ik dan de vraag: dat kan toch niet, data is toch niets, hoe kan het dan worden gestolen?

In de pers moet je altijd uitkijken met termen als “diefstal van gegevens” want de meeste journalisten zitten niet zo op de juridische nuances. Van diefstal is alleen sprake als je “een goed” wegneemt zonder daartoe bevoegd te zijn, en dan ook nog eens met het doel je dat goed zelf toe te eigenen. Iets dat geen goed is, kun je dus niet stelen.

Data is in het algemeen geen goed; de definitie daarvan vereist kort gezegd dat de houder ervan als enige er wat mee kan doen (en dat er enige waarde aan het goed verbonden is). Dit volgt uit het Runescape-arrest dat bepaalde dat die criteria niet gelden voor gegevens in het algemeen, maar wel specifiek voor gegevens die objecten in virtuele werelden vertegenwoordigen. Als jij dat zwaard hebt, dan de rest van de deelnemers niet. Idem voor belminuten (op dezelfde dag beslist), als ik ze opbel dan kun jij dat daarna niet meer.

Persoonsgegevens zijn duplicatief, je kunt ze kopiëren. Daarmee voldoen ze niet aan die beperkte criteria en dus zijn het geen goederen. Alle wetgeving over eigendom is daarmee niet van toepassing. Dat is waarom ik “data is niets” zeg. Je kunt niet “je data terug” eisen, want de term “jouw” kan juridisch alleen op eigendom geplakt worden. Het is of je data blauw noemt, dat klopt gewoon niet.

Dat wil niet zeggen dat data juridisch vogelvrij is. Je kunt bij een data-beheerder gewoon contractueel afspreken dat hij je een kopie geeft wanneer je dat vraagt. En bij het strafrecht zijn er – vanwege het eerdere Computergegevens-arrest – aparte regels gemaakt over het wegmaken of kopiëren van data in strijd met andermans recht. En dat is wat deze meneer ten laste gelegd gaat worden. We noemen dat dan wel ‘data-diefstal’ maar we bedoelen het overnemen van gegevens na computervredebreuk (artikel 138ab lid 2 Strafrecht) of wederrechtelijk aftappen van gegevens (artikel 139c).

Arnoud

Man van 22 is schuldig aan uitvoeren van ddos-aanvallen, maar krijgt geen straf

Geplaatst op in Regulering, Security, 14 reacties

Een man van 22 uit Scheemda is schuldig bevonden aan het uitvoeren van twee ddos-aanvallen op vrienden, las ik bij Tweakers. Hij krijgt daarvoor geen straf opgelegd. Het OM verdenkt hem van het uitvoeren van 76 aanvallen, maar de rechter acht dat slechts van twee bewezen. En gezien de beperkte schade van die twee, dat het feit in 2017 is begaan en het blanco strafblad tot dan toe is straf niet meer nodig. Opmerkelijk detail: meneer deed mee aan het Hack Right programma (een alternatief straftraject) maar rondde het niet af omdat hij daarvoor had moeten bekennen.

Het doet voor mensen gek aan dat iemand schuldig is aan een strafbaar feit (hier zelfs een misdrijf) maar desondanks geen straf krijgt. Maar dat kan: als de rechter geen reden ziet om straf op te leggen, dan hoeft dat natuurlijk niet. Zou de dader hier een beter mens van worden, of zou de maatschappij er beter van worden? Zo niet, dan is het verspilling van middelen.

In de comments zie ik nog de nodige discussie over dat HackRight programma. Dit is een speciaal programma om jonge hackers (men bedoelt: cybercriminelen) weer op het rechte pad te krijgen:

HackRight kan als alternatief voor een straf maar ook als onderdeel van of náást een straf opgelegd worden. Alleen jongeren die bekennen, geen zeer ernstige vormen van hacking hebben gepleegd en bereid zijn zich op een positieve manier te ontwikkelen, komen ervoor in aanmerking. Bovendien moet het om een eerste cyberdelict gaan. ‘Want dan is de kans dat ze hun gedrag veranderen het grootst’, licht Martijn Egberts toe. ‘Hack_Right bestaat uit vier modules, die je kunt zien als vier puzzelstukjes: herstel, training, alternatief en coaching. Elke module voegt iets toe aan de gedragsverandering van de jongeren.’
De term straftraject is wat verwarrend. Straf legt alleen de rechter op, en hier gaat het om een transactie, een schikking die je als verdachte met het OM afspreekt. Dat kan, maar betekent niet dat je veroordeeld bent. De rechter kan je niet veroordelen tot bijwonen van Hack Right, om de eenvoudige redenen dat dit niet in het wetboek van strafrecht als straf staat (artikel 9 Wetboek van Strafrecht).

Dat gezegd hebbende, je krijgt wel een strafblad als je hieraan meedoet want een OM-schikking of transactie wordt daarop vermeld. Dus als je als jongere in deze situatie zit, áltijd eerst met een advocaat overleggen.

Arnoud

Grapperhaus: tweede lek in NL-Alert-app was geen meldplichtig datalek

Geplaatst op in Privacy, Security, 9 reacties

Een tweede beveiligingslek in de NL-Alert-app waar de NOS vorige week vrijdag over berichtte was geen meldplichtig datalek en is daarom niet aan de Tweede Kamer gecommuniceerd, zo heeft minister Grapperhaus van Justitie en Veiligheid aan de Kamer laten weten. Dat las ik bij Security.nl. Bij een eerder beveiligingslek waren locatiegegevens van 58.000 gebruikers en mogelijk andere persoonsgegevens zoals informatie over het besturingssysteem en andere geïnstalleerde apps zonder toestemming van gebruikers bij een externe notificatiedienst terechtgekomen, en dat is natuurlijk een meldplichtig lek. Maar waarom is dat hier niet het geval?

De NOS legt uit:

De app verwerkt die locatie om gebruikers waarschuwingsmeldingen te versturen die zijn gebaseerd op de plek waar ze zijn. Die locatie-informatie werd echter niet afgeschermd verstuurd. Daardoor zou bijvoorbeeld een boze ex of jaloerse partner tot op de minuut kunnen achterhalen waar iemand uithangt.

Vereist voor deze truc was wel dat je het unieke token uit de app te pakken wist te krijgen. Daarmee kon je je aanmelden voor pushberichten van de gebruiker van die app. Er zat dus alleen geen verdere authenticatie op dat proces, dus wie het token had kon op ieder apparaat pushberichten bestellen van de tokenhouder. Je zou zeggen dat dat een meldplichtig datalek is, want dit is wel érg mager qua beveiliging en onthult zeer kwetsbare informatie.

Maar nee:

Omdat er fysieke toegang tot het toestel van de gebruiker nodig was, gebruik van de kwetsbaarheid de nodige technische kennis vereist, de kwetsbaarheid niet publiekelijk bekend was en er geen indicaties zijn dat er misbruik is gemaakt van de kwetsbaarheid is de conclusie van het extern juridisch advies dat er geen sprake is van een meldingsplichtig datalek.

Pakken we de AVG er even bij. Artikel 33 AVG zegt grofweg dat iéder datalek moet worden gemeld bij de toezichthouder, “tenzij het niet waarschijnlijk is dat de inbreuk in verband met persoonsgegevens een risico inhoudt voor de rechten en vrijheden van natuurlijke personen”.

De volkomen onleesbare overweging 75 bevat wat aanwijzingen voor wanneer het wel of niet waarschijnlijk een risico is:

(75) Het qua waarschijnlijkheid en ernst uiteenlopende risico voor de rechten en vrijheden van natuurlijke personenkan voortvloeien uit persoonsgegevensverwerking die kan resulteren in ernstige lichamelijke, materiële of immateriële schade, met name: waar de verwerking kan leiden tot discriminatie, identiteitsdiefstal of -fraude, financiële verliezen, reputatieschade, verlies van vertrouwelijkheid van door het beroepsgeheim beschermde persoonsgegevens, ongeoorloofde ongedaanmaking van pseudonimisering, of enig ander aanzienlijk economisch of maatschappelijk nadeel; wanneer de betrokkenen hun rechten en vrijheden niet kunnen uitoefenen of worden verhinderd controle over hun persoonsgegevens uit te oefenen; wanneer [bijzondere persoonsgegevens[ worden verwerkt (…); wanneer persoonlijke aspecten worden geëvalueerd, om met name beroepsprestaties, economische situatie, gezondheid, persoonlijke voorkeuren of interesses, betrouwbaarheid of gedrag, locatie of verplaatsingen te analyseren of te voorspellen, teneinde persoonlijke profielen op te stellen of te gebruiken; wanneer persoonsgegevens van kwetsbare natuurlijke personen, met name van kinderen, worden verwerkt; of wanneer de verwerking een grote hoeveelheid persoonsgegevens betreft en gevolgen heeft voor een groot aantal betrokkenen.

Je ziet daarin “locatie te analyseren of voorspellen” staan, dus het lijkt een gelopen race. Maar je moet het zo lezen dat we het een risico vinden dat men door een lek iemands locatie kan achterhalen. De vraag is dus hoe waarschijnlijk het is dat dit risico zich zal verwezenlijken.

Het antwoord van de minister laat zien dat men dit als zeer onwaarschijnlijk inschat. Als je fysiek het toestel in handen moet hebben én er technische kennis nodig is, dan is het lek minder makkelijk te exploiteren. Ook wist kennelijk vrijwel niemand van het lek, waardoor de kans op misbruik ook weer klein is. Anders gezegd: dit was inderdaad een lek maar behoorlijk theoretisch, meteen dichtmaken die handel en klaar.

Voor een bedrijf was het dus genoeg geweest dit in het interne register datalekken (artikel 33 lid 4 AVG) op te nemen en het gat te dichten. Maar als overheid is het wel logisch dat je ook nog even de Kamer informeert.

Arnoud

Schenden van de gebruiksvoorwaarden van een site is toch geen computervredebreuk

Geplaatst op in Regulering, Security, Uitingsvrijheid, 6 reacties

Het schenden van de gebruiksvoorwaarden van een site is toch geen computervredebreuk, las ik bij Ars Technica. Een federale rechter in Washington, DC heeft geoordeeld dat de strenge Amerikaanse Wet Computercriminaliteit (Computer Fraud and Abuse Act) niet van toepassing is enkel omdat iemand op een site actief is in strijd met de gebruiksvoorwaarden. Dat zal enige rust geven bij veel onderzoekers, want in de literatuur werd vaak gedacht van wel: je bent dan immers ergens waar je niet mag zijn, en dat zou naar de letter van de wet al computervredebreuk zijn. Maar de rechter wijst erop dat je dan private partijen de strafwet laat schrijven, en dat is natuurlijk niet de bedoeling.

De zaak was aangespannen door onderzoekers die raciale discriminatie wilden vaststellen op banenzoeksites. Daarvoor moeten ze data scrapen van die sites, iets dat in de voorwaarden natuurlijk verboden is. Ook wilden ze nepprofielen aanmaken, en ook dat is tegen de voorwaarden. Hun zorg was niet dat ze dan een schadeclaim zouden krijgen (wat in theorie kan, mits de schade aan te tonen is) maar vooral dat de sites dan de FBI op ze los zouden laten wegens computervredebreuk.

De CFAA verbiedt namelijk ” intentionally accessing a computer without authorization or in excess of authorization”, waarbij onduidelijk is wat “authorization” dan precies is. De gedachte dat dat is wat men toestaat in de gebruiksvoorwaarden is geen gekke; op iemands privé-eigendom mag je doen wat die je toestaat en niet meer, dus dat zou ook bij computers gelden. Dat maakt het wel heel makkelijk voor site-eigenaren om ongewenst gedrag af te schrikken: formuleer een verbod en bel de FBI (het is een federale wet immers) wanneer iemand het toch doet.

Met name bij onderzoekers in securitygebied gaf dit veel zorgen, maar ook in andere gebieden zoals hier onderzoek naar gedrag van grote sites is dit een punt van zorg. Daarom de rechtszaak, die overigens mede ingestoken was op het First Amendment want als onderzoeker niet mogen zoeken in openbare data is toch wel een ernstige inbreuk op je informatievrijheid – ook het vergaren van informatie valt onder dit recht, namelijk. Ook bij ons.

De rechtbank heeft dat echter niet nodig, en concludeert simpelweg dat het niet de bedoeling is dat website-eigenaren zelf stukjes strafwet mogen schrijven:

Under such circumstances, the CFAA’s prohibition on “access[ing] a computer without authorization,” even though phrased “in the form of a general prohibition” that can often escape nondelegation worries, see Silverman v. Barry, 845 F.2d 1072, 1086 (D.C. Cir. 1988), becomes unworkable and standardless. Criminalizing termsof-service violations risks turning each website into its own criminal jurisdiction and each webmaster into his own legislature. Such an arrangement, wherein each website’s terms of service “is a law unto itself,” Emp’t Div., Dep’t of Human Res. of Or. v. Smith, 494 U.S. 872, 890 (1990), would raise serious problems. This concern, then, supports a narrow interpretation of the CFAA.

Dit is niet de eerste uitspraak langs deze lijn. Ars Technica citeert een 3-2 uitkomst van zaken die voor en tegen dit argument aanliepen. Dat betekent dat het naar de Supreme Court moet om een definitieve uitspraak te krijgen, iets dat nog wel even zal duren.

In Nederland zou ik overigens eveneens niet verwachten dat iemand wordt vervolgd enkel omdat de voorwaarden iets verbieden. Als je er ‘gewoon’ bij kunt komen, dan is het civiel onrechtmatig maar daarmee nog lang niet strafbaar. Data scrapen waar je zonder exploits bij kunt, is daarvan een voorbeeld. Idem voor een nepprofiel. Pas als wat je doet sowieso al strafbaar is (een nepprofiel ten behoeve van identiteitsfraude of oplichting bijvoorbeeld) dan krijg je het OM achter je aan.

Arnoud

Mag je corp.com registreren als je weet dat dat een Windows-fout is?

Geplaatst op in Security, 5 reacties

Een lezer vroeg me:

Bij KrebsOnSecurity las ik dat het Corp.com domein te koop gezet gaat worden. Daarmee is toegang te krijgen tot allerlei credentials en nu vroeg ik me af of dat legaal is. Immers je doet niets, andere mensen configureren hun Windows-netwerk slecht. Hoe zit dat in Nederland?

Het domein corp.com gaat inderdaad in de verkoop als ik het goed lees, al lijkt het vooral de bedoeling dat Microsoft het koopt voor een miljoen dollar. Dat zou dan zijn omdat inderdaad veel slecht geconfigureerde Windowsnetwerken verkeer naar dit domein sturen, inclusief authenticatiemiddelen zoals wachtwoorden.

De reden hierachter is dat Windows bij het maken van een intern netwerk standaard de suffix “.corp” voorstelt, wat lang niet iedereen aanpast. Interne diensten zoals gedeelde harde schijven kun je benaderen met iets als \klantdata\ in de Explorer. Echter, ga je vervolgens ergens werken waar je andermans DNS gebruikt, dan maakt Windows van die naam eerst “klantdata.corp” en vervolgens “klantdata.corp.com” omdat .corp niet bestaat bij die ander. En dan stuurt je systeem dus inderdaad logins en dergelijke naar die website.

Op zich gebeurt dit vaker. Bedrijven die een oude domeinnaam hebben overgenomen, of blijken te hebben geregistreerd, ontvangen regelmatig mails voor de oude eigenaar bijvoorbeeld. Dat is vervelend, maar in de praktijk gooi je die mail dan weg en dan is het klaar.

Hier voelt het iets anders, omdat de bedoeling van deze domeinnaam hebben nu duidelijk lijkt te zijn dat je die logins wilt hebben. Het is moeilijk daar een legitiem doel aan te koppelen. Natuurlijk is er vast een marketingblablaverhaal te verzinnen dat je corporate dienstverlening wilt verrichten en dat corp.com dan perfect aansluit bij je merkwaardebeleving, maar om eerlijk te zijn geloof ik daar dan geen bal van.

In Nederland is het strafbaar (art. 139d Strafrecht) om wachtwoorden of dergelijke authenticatiemiddelen te verwerven, in te voeren, beschikbaar te stellen of voorhanden te hebben. Althans, als je doel daarmee is om het misdrijf computervredebreuk, denial of service of aftappen van vertrouwelijke informatie te plegen. Een wetenschapper die wil onderzoeken hoe groot dit probleem is, kan dus prima monitoren wat hier gebeurt. Een security-onderzoeker die al die bedrijven wil waarschuwen handelt ook legaal. Maar voor het overige zie ik niet hoe je iets kunt doen met die informatie.

Arnoud

Hoe verhoudt de AVG zich tot mijn huwelijkse gemeenschap van goederen?

Geplaatst op in Privacy, Security, 13 reacties

Ik ben voor deze posting even mevrouw van Dam. Gehuwd in gemeenschap van goederen. Zo opende een forumbericht bij Security.nl onlangs. Met daaraan gekoppeld de vraag: hoe zit dat dan met de AVG, stel dat je een bestelling van je vrouw wilt ophalen of van een account van je man een inzage- of correctieverzoek wil doen? En is het dan relevant of je in gemeenschap van goederen bent getrouwd? Of, iets pikanter -zoals de vraagsteller- kun je daarmee achterhalen of je man stiekeme accountjes heeft bij een niet-nader te noemen immorele datingdienst die aanzet tot echtbreuk maar toch van de RCC mag blijven adverteren?

Privacy en de bescherming van persoonsgegevens zijn grondrechten, en die zijn persoonlijk. Dus als partner in een huwelijk heb je daar in principe niets over te zeggen, het gaat jou niet aan hoe je partner daarmee omgaat. Althans, juridisch niet; natuurlijk mag je er best wat van vinden omdat je nu eenmaal getrouwd bent. Maar bij de rechter is dat niet afdwingbaar.

Uitzondering zou zijn als de gegevens ook die van jou betreffen, denk aan een gezamenlijke bestelling of hypotheek. Maar een bestelling is niet al gezamenlijk enkel omdat je in gemeenschap van goederen bent getrouwd, deze staat op naam van een van de partners en die is dan AVG-technisch de ‘betrokkene’. Dat je via het vermogensrecht als partner opdraait voor de kosten als je partner niet betaalt, staat daar los van.

Heel formeel zie ik dus onder de AVG geen grond om de persoonsgegevens van je partner op te vragen, ook niet als de aanwezigheid van die persoonsgegevens ergens in een systeem kunnen leiden tot financiële claims op jou. Of omdat je er sterker mee komt te staan in een echtscheidingsprocedure. Het zijn niet jouw gegevens.

Wellicht is er wel een uitweg als je zegt, in een huwelijk is het gebruikelijk dat je voor elkaar ook rechtshandelingen uitvoert. Ik bestel iets voor mijn vrouw omdat zij het druk heeft, iemand belt naar de apotheek voor een medicijn voor zijn man, je vrouw boekt een afspraak bij de kapper voor je, en ga zo maar door.

Juridisch gezien zeg je dan, ik ben gemachtigd om dit te doen althans de wederpartij mag veronderstellen dat ik dat mag. Daarmee zou je dan ook kunnen zeggen dat je onder de AVG inzageverzoeken (en correctie, verwijdering et cetera) mag doen. Dat zijn immers ook gewoon rechtshandelingen, en daar ben je dan toe gemachtigd. Wel zou de wederpartij dan bewijs kunnen vragen dát je gemachtigd bent, zeker als in hun systemen niet na te gaan is dat jullie getrouwd zijn. Tot nu toe heb ik zelf alleen maar knipperende ogen gehad als ik met zo’n stuk papier namens mijn vrouw me ergens meldt, maar het zal onwennigheid zijn.

Arnoud
PS en ja dat laatste is de premisse van mijn verhaal A New Intelligence, mocht je het nog niet gelezen hebben.

Die journalisten van Trouw hadden dikke mazzel dat ze een scoop vonden bij hun computervredebreuk

Geplaatst op in Ondernemingsvrijheid, Security, 24 reacties

Enkele KPN-medewerkers hebben zich intern kritisch uitgelaten over de door KPN ontwikkelde app WeGoEU. Dat las ik bij Tweakers. De kritiek luidt dat de app data van Chinese toeristen verzamelt en naar Chinese servers, en daarmee naar de Chinese overheid zou sturen. Oké, leuk nieuwtje maar het échte nieuws voor mij is dat Trouw dit achterhaalde door te snuffelen op het KPN intranet, waar men toegang toe had via een laptop die een monteur was vergeten bij een klant – en die ook geen wachtwoord had. Eh, wacht, wat. En vooral, mag dat dan, journalistiek snuffelen?

De laptop gaf met enkele muiskliks toegang tot gevoelige ­documenten van het Nederlandse ­telecombedrijf, aldus Trouw. Vooral vanaf het begin val je ICT-securitytechnisch van je stoel: er zat geen wachtwoord op de laptop. Vervolgens kon men zo bij het intranet TeamKPN, waar geen extra login of tweefactorauthenticatie nodig is. En dan lees je bijvoorbeeld dat een KPN manager over de samenwerking met Tencent zegt dat KPN in zijn ogen ‘een hofleverancier van persoons­data voor de Chinese overheid is’. Oeh, schandaal, manager roddelt over eigen bedrijf met collega’s, nog nooit gehoord.

Nou ja, het zal wel nieuws zijn op een of andere manier. En het is inderdaad zo dat je als journalist net even iets meer mag dan gewone mensen wanneer dat nodig is voor het nieuws. Een misstand of schandaal aan het licht brengen is nu eenmaal de taak van de journalist, en soms kun je dat niet anders doen dan door ahem het schemergebied tussen legaal en illegaal te betreden en zo zorgvuldig mogelijk daarbij te werken.

Voor mij staat wel voorop dat áls je tegen het illegale aan gaat schuren, dat je dat pas doet als je weet dat je een mooie scoop gaat ontdekken. En helemaal als je gewoon keihard computervredebreuk gaat plegen. Want ja, dat doe je als je een laptop opentrekt waarvan je weet dat ‘ie niet jouw eigendom is. En oké, die laptop is achtergelaten dus een bijdehante jurist zegt dan res derelicta dus 5:18 BW geen eigenaar dus mag je erin kijken. Oké, wat jij wilt.

Maar dan mag je nog steeds niet het KPN intranet op, want daarvan weet iedereen dat dat een vertrouwelijk netwerk is. En zonder vooraf ook maar iets van een misstand te vermoeden en dat op te willen lossen dan gaan snuffelen, nee dat lijkt mij gewoon strafbaar. Dan blijft alleen nog over “maar ik héb me toch een schandaal gevonden”, het excuus achteraf. Dat vind ik een hele spannende, het zou dus betekenen dat als je zomaar gaat snuffelen je strafbaar bent afhankelijk van wat je uiteindelijk vindt.

Arnoud

Moet ik bezoekers ons securitybeleid onthullen van de AVG?

Geplaatst op in Privacy, Security, 6 reacties

Een lezer vroeg me:

Een bezoeker van ons bedrijf heeft via het gastennetwerk internet gebruikt. Nu krijg ik van hem een verzoek onder de AVG om precies te vertellen wat wij van hem hebben gelogd. We melden inderdaad bij het aanmelden “This network is monitored for security purposes” maar in welk detail moet ik hem dat vertellen? Ik wil geen security-gevoelige details onthullen.

Het monitoren (inclusief loggen) van internetgebruik van gasten is inderdaad iets waar de AVG wat van zegt. Het mag, want we noemen dit een eigen legitiem belang. En zolang je monitoring maar proportioneel is, oftewel dat je niet nodeloos diep zit te spitten in wat mensen op internet uitspoken via jouw verbinding, is er weinig aan de hand.

(Natuurlijk gebruik je die logs alleen voor security doeleinden en niet bijvoorbeeld om te kijken wat hij bij de concurrent aan offertes heeft uitstaan.)

De AVG kent wel diverse informatieplichten, met als doel dat mensen weten wat je over ze verzamelt en met welk doel je die gebruikt. Daar moet dus iets meer informatie komen dan enkel “we monitor for security purposes”. Wat monitor je, en voor welke precieze doeleinden dan? Enkel IP-adressen, ook tijd van gebruik, applicaties en poorten, ga zo maar door? Wat is ‘security’, bedoel je dat je verkeer analyseert op verdacht gedrag, dat je IP-adressen van bezochte sites registreert of dat je een AI loslaat om een profiel van je bezoeker te maken?

Dit moet in je privacy policy staan die je publiceert bij het aanmeldscherm. En dat moet je in eenvoudige taal doen, dus concreet en met bewoordingen die je bezoekers begrijpen. Dat betekent dus dat je inderdaad ongeveer moet uitleggen wat je ingezet hebt aan monitoring tools en wanneer je ingrijpt of naar wie een alert gaat en wat die dan gaat doen.

Het mag natuurlijk in zoverre een tikje in het midden blijven dat je niet de precieze criteria benoemt: “verdacht gedrag zoals verspreiding van bekende virussen” zou genoeg zijn, wat mij betreft. Maar je kunt je niet verschuilen achter enkel de vage frase dat securitydoeleinden in het geding zijn.

Arnoud