Mijn hostingprovider weigert de DNS records van mijn domeinen te overhandigen!

| AE 9527 | Cloud, Domeinnamen | 15 reacties

Een lezer vroeg me:

Voor een klant moeten we meerdere domeinnamen overnemen van de huidige hoster. Echter wil de hostingpartij huidige ingestelde DNS records niet overhandigen aan zowel de klant als ons, en er is ook geen toegang tot een online omgeving waar ik deze kan downloaden. Mag men dit zo weigeren?

Ja, dat mag men zo weigeren en er is geen grond om die data op te eisen bij de huidige dienstverlener.

Ik blijf het zeggen: juridisch is data helemaal niets, het bestaat niet en je kunt er dus ook geen aanspraak op maken tenzij contractueel is afgesproken van wel. Heel heel soms zou je kunnen beredeneren dat dit impliciet is afgesproken, maar je zult van goeden huize moeten komen en er is geen jurisprudentie hierover.

DNS-data is best cruciaal. Steeds meer diensten autoriseren verzoeken door naar informatie in DNS te kijken. Het bekendste voorbeeld is SPF, een protocol om mailberichten te authenticeren. Wanneer iemand een mailtje verstuurt, wordt dan in de DNS op het afzender-domein gekeken of daar een record is dat toestemming geeft aan deze afzender. Als je die informatie dus niet meeverhuist, dan kun je ineens niet meer mailen naar SPF-gebruikers.

Er is niets wettelijk geregeld voor DNS data, dus zonder afspraak kun je die niet opeisen.

Ook met auteursrecht of databankrecht kom je er niet. Allereerst zit er op dit soort feitelijke informatie geen IE-recht, en ten tweede zijn dergelijke rechten verbodsrechten. Dat wil zeggen dat je de hoster zou kunnen verbieden deze informatie nog te hebben, maar niet dat hij je een kopie moet geven. Auteursrecht is geen eigendom.

De beste manier – maar dat is achteraf – is in het contract of de SLA dus opnemen dat een kopie van de data zal worden verstrekt in een bruikbaar formaat. Heb je dat niet, dan zit er dus weinig anders op dan de data reconstrueren op basis van externe bronnen, in dit geval de openbare DNS. Maar dat kan een heleboel werk zijn, zeker met subdomeinen.

Arnoud

Tot eigendom van data geregeld is, kun je maar beter goede backups maken

| AE 9517 | Internetrecht | 12 reacties

Wie data opslaat bij een online backupdienst, of gebruik maakt van een SaaS-dienst voor bijvoorbeeld boekhouding of klantenadministratie, zal al snel geneigd zijn te spreken van ‘zijn’ data. Logisch: die informatie is essentieel voor die persoon, en als hij het fysiek ergens opgeslagen had, dan waren die mappen of papieren ook gewoon zijn eigendom. Maar in de cloud is dat wezenlijk anders. Data is niets, juridisch gezien. Je kunt dus niet spreken van eigendom van data, en er is ook geen wettelijke manier om data op te eisen van een dienstverlener.

Dat data niets is, beschouw ik als het grootste juridische probleem binnen het internetrecht. Want we dénken allemaal van wel, omdat SaaS-diensten nu eenmaal zo duidelijk aansluiten bij de klassieke manier van werken. Data op onze laptops, daar kunnen we altijd bij; die is dus ‘van ons’ in het gewone spraakgebruik. En die data is essentieel voor wat we doen – of het nu bedrijfskritische gegevens zijn of onvervangbare foto’s van je opgroeiende kinderen. Die data moet dus ook van ons zijn. Maar als je hem in de cloud opslaat, heb je er juridisch geen claims meer op. Data is een bijproduct van dienstverlening, meer niet.

Bij verlies van data heb je juridisch gezien gewoon dikke pech. Die data is weg, en een claim wegens wanprestatie is buitengewoon ingewikkeld. Toon maar eens aan dat de clouddienstverlener zijn best niet heeft gedaan, om te beginnen. En daarnaast: waarom had jij geen backup van die data, als die zo belangrijk was voor je? Het aansprakelijkheidsrecht kent het concept van “eigen schuld”, waardoor een schadevergoeding kan worden verlaagd. Met dat argument kreeg een consument in 2013 het deksel op de neus toen hij zijn Powerbook had laten repareren, waarna de harde schijf sneuvelde. Hij moest de helft van de schade zelf dragen.

Een oud spreekwoord luidt: beter voorkomen dan genezen. In juridische termen: beter backuppen dan aansprakelijk stellen. Een backup maken van clouddata lost het hele probleem op van dataverlies, tenminste als je de backup ook weer netjes ergens bewaart.

Een goede dienstverlener zal zijn klanten de gelegenheid geven alle geüploade data ook weer te downloaden, zodat de klant deze elders kan gebruiken als de overeenkomst wordt beëindigd, of bij calamiteiten natuurlijk. Sommige bedrijven doen dit liever niet, omdat ze bang zijn dat iemand dan naar de concurrent gaat. Maar het omgekeerde blijkt waar: als je weet dat je snel weg kunt, blijf je langer zitten. Het belangrijkste voor de klant is in ieder geval: máák die backup, en bij voorkeur iedere dag. Want een backup heb je pas nodig als je merkt dat de dienst het ineens niet meer doet. En dan is het te laat om hem nog te downloaden.

Arnoud<br/> PS: dit is een voorpublicatie uit editie 2017/18 van De wet op internet, en de voorintekening is geopend!

Wat is het verschil tussen data delen en data verkopen?

| AE 9412 | Beveiliging | 10 reacties

Audiobedrijf Bose werd vorige maand aangeklaagd wegens het bespioneren van zijn gebruikers, las ik bij Nu.nl. De Bose Connect-app zou bijhouden naar welke muziek en podcasts gebruikers luisteren. Het bedrijf heeft de app aangepast, maar ontkent dat die data wordt verkocht aan derden. En dan lees ik “Het bedrijf ontkent echter niet dat de gegevens gedeeld worden met derde partijen” en denk ik, wat is dan het verschil?

Steeds meer apparaten vergaren informatie over hun eigenaren en sturen dat naar de fabrikant. Van slimme televisies die luisteren naar wat er wordt gezegd tot beeldbewerking op afstand. Maar ook heel simpel een website die je bezoekt, verzamelt van alles over je. Commercieel heel waardevolle informatie voor derden, met name voor adverteerders. Want weten wat iemands interesses zijn, maakt het mogelijk gericht te adverteren.

Dit is op zich Ouder dan het Internet(tm): ook daarvoor al werd er driftig gehandeld in databestanden zodat je wist waar je een direct mailing het beste heen kon sturen. Verkoopcijfers van huizen, interesse in dure meubels en ga zo maar door. Verkoop van klantenbestanden en -informatie werd privacytechnisch dan ook al snel een punt van zorg.

Dit zie je op veel websites en diensten dan ook terug in de privacyverklaring: Wij verkopen uw gegevens niet aan derden. En voor zover ik weet houdt iedereen zich daar ook netjes aan. En dat is maar goed ook, want bestandenhandel is sinds de Wet bescherming persoonsgegevens eigenlijk altijd verboden – en onder de AVG of GDPR van volgend jaar helemáál.

Erg is dat niet, want er is een veel slimmer alternatief. In plaats van bestanden met waardevolle persoonsgegevens aan derden te verkopen, verhuur je een reclameplekje voor die derden op een generiek omschreven (dus niet persoonsgebonden) plekje op je site. Facebook zal mij nooit data verkopen waarin staat welke gebruikers advocaat zijn, IT-savvy en druk bezig zich in te lezen over die AVG die eraan komt. Maar ik kan wel gericht reclame tonen voor mijn boek over de AVG op precies het segment advocaat, IT-savvy en vond-ik-leukte-AVG-artikelen.

Effectief is dat hetzelfde, maar verkopen is het niet. Ik denk dus dat dat ongeveer is wat men met dat “delen maar niet verkopen” bedoelde. En het is dus legaal denk ik, omdat je geen persoonsgegevens verkoopt maar alleen geaggregeerde data. Hoe je dat wettelijk zou verbieden, weet ik niet. Dat kan dan beter bij de bron aangepakt worden: je mag zulke gegevens niet verzámelen zonder aparte toestemming, en dergelijke toestemming mag niet verbonden worden aan de koop van een ‘slim’ apparaat.

Arnoud

Wordt het niet eens tijd om data-eigendom wettelijk te gaan regelen? #dimorefi

| AE 9167 | Internetrecht | 15 reacties

Langsgekomen bij de voorspellingen 2017: wordt het niet eens tijd om data-eigendom te gaan regelen? Data is de grondstof van de informatiesamenleving, maar juridisch gezien bestaat data niet bij diensten van diezelfde informatiemaatschappij. Dat is buitengewoon raar en leidt tot zeer onbillijke situaties. Tijd om er wat aan te gaan doen. Alleen: wát dan? Je… Lees verder

Zijn wij aansprakelijk als onze systeembeheerder alle klantdata wist?

| AE 9141 | Aansprakelijkheid, Arbeidsrecht | 17 reacties

Een lezer vroeg me: Wij zijn een klein hostingbedrijf en vroegen ons het volgende af. Stel een van onze systeembeheerders met root toegang besluit op een kwade dag om álle klantdata te wissen, en meteen ook maar de backups. Theoretisch kunnen zij dat, en waarschijnlijk ongemerkt ook. In hoeverre zijn wij dan als bedrijf aansprakelijk… Lees verder

Moet ransomware apart strafbaar worden gesteld?

| AE 8589 | Beveiliging | 22 reacties

Californië wordt zeer waarschijnlijk de eerste Amerikaanse staat die een aparte wet tegen ransomware krijgt, las ik bij Security.nl. Het wetsvoorstel verbiedt het infecteren van computers met ransomware en stelt dit gelijk aan afpersing. Er komt maximaal vier jaar cel op te staan. Dat voelt wat overdreven; afpersing is toch al lang strafbaar? Het probleem… Lees verder

Ben je nou eigenaar van je gekochte ebooks of niet?

| AE 8508 | Innovatie | 30 reacties

Je bent geen eigenaar van je ebooks als er DRM op zit, las ik bij Gizmodo. Je krijgt slechts een tijdelijk leesprivilege. Dat concludeert men uit het staken van eboekenleverancier Nook. Hierdoor worden alle aangekochte boeken ontoegankelijk. Men “werkt aan een oplossing” en bladiebla, maar ondertussen zijn je boeken dus mooi weg. Kan dat zomaar,… Lees verder