Kan een ICT-leverancier bij contractuele ruzie weigeren de wachtwoorden te geven?

| AE 12687 | Ondernemingsvrijheid | 13 reacties

Een lezer vroeg me:

Als opdrachtgever zijn we erg ontevreden met een ICT-leverancier. We zeggen op (conform contract), en verzoeken ze de wachtwoorden van alle diensten over te dragen zodat we alles in eigen beheer kunnen nemen. Dit wordt geweigerd omdat er volgens hen nog facturen open staan en een afkoopsom betaald zou moeten worden. Wij betwisten dat. Kunnen wij de wachtwoorden opeisen?
Dat zal echt 100% afhangen van wat in je contract met die leverancier staat. Als er niets staat, dan heb je een enorm probleem als je de wachtwoorden niet hebt en de diensten kritisch zijn voor je bedrijfsvoering.

Er is in de wet niets bijzonders geregeld over toegang tot diensten. Die worden geen eigendom van de klant bijvoorbeeld, in tegenstelling tot zeg de producten die voor je worden gemaakt. Zulke producten zou je nog kunnen opeisen (hoewel eigendomsvoorbehoud et cetera daar het ingewikkeld kan maken) maar het wachtwoord voor een dienst die beheerd wordt door de dienstverlener, dat valt daar zeker niet onder.

Natuurlijk kun je zeggen, het contract met die dienst staat op mijn naam, dus ik wil de toegang tot mijn dienst. Maar dan moet je bij de eigenlijke dienstverlener zijn, de derde partij wiens dienst door jouw ICT-leverancier wordt beheerd. Die zou jou dan een nieuw wachtwoord moeten geven. Of die dat doet, is de vraag; vaak werken die met resellers of dit soort ICT-partners omdat ze niet zelf met de eindklant bezig willen zijn.

Dit is dus waarom je het contractueel moet regelen met die leverancier. Daarbij zit er nog wel één grote angel: als er ruzie ontstaat over het contract, dan kan de leverancier het contract besluiten op te schorten. Dan hoeven ze niets te doen, dus ook niet de afspraak nakomen dat ze je wachtwoord moeten geven. Natuurlijk moet de reden voor die ruzie dan wel kloppen, maar hoe dan ook ben je vele weken verder totdat de rechter in kort geding oordeelt dat de wachtwoorden toch moeten worden gegeven.

Met wachtwoorden is het dus net als met data in het algemeen: vertrouw niet op juridische constructies om erbij te kunnen. Zorg dat je ze gewoon hebt.

Arnoud

Hoe toegankelijk moet je videospel zijn?

| AE 12637 | Ondernemingsvrijheid | 19 reacties

Via Reddit:

I can’t use one hand and some fingers on the other after an industrial accident. I do things on the computer using mouse and 3 foot pedals. I play this game called Path of Exile, and in the game you need to refresh 4 potion buffs every 3-8 seconds. I physically can’t press 4 keys every few seconds so I use a macro that automatically does it for me. I got banned for it recently.

Een en ander blijkt nep te zijn, maar de vraag bleek desondanks interessant genoeg om duizenden discussies in allerlei subreddits op te werpen. De kern is: hoe ver moet je als game-ontwikkelaar mensen tegemoet komen die vanwege een lichamelijke beperking het spel niet kunnen spelen op de manier die jij had bedacht?

In de VS gaat het dan om de Americans With Disabilities Act uit 1990, die kort gezegd bepaalt dat je mensen niet vanwege een fysieke beperking de toegang tot een “locatie opengesteld voor publiek” mag ontzeggen. Heb je een verhoogde ingang, dan moet daar dus een oprit voor rolstoelen bij, bijvoorbeeld. En moet je dingen lezen om wat te kunnen doen, dan moet er dus braille bij (zoals bij geldautomaten op het nummerpad). Maar is een website een locatie? In 2016 bepaalde het Hof van Beroep van niet – de website van Domino’s hoeft niet toegankelijk te zijn voor een schermlezer van een blinde persoon die een pizza wilde bestellen.

Rond die tijd was er ook in Europa ophef: in januari 2016 werd het verdrag inzake de rechten van personen met een handicap goedgekeurd. Dit verdrag beschrijft rechten van mensen met een handicap (langdurige fysieke, mentale, intellectuele of zintuiglijke beperkingen) en bevat tevens de verplichting dat verdragsstaten alle passende maatregelen nemen om te waarborgen dat redelijke aanpassingen worden verricht.

Vanaf 2017 geldt in Nederland daarom de reden dat dienstverleners – ook online – “verplicht [zijn] tot het treffen van voorzieningen van eenvoudige aard en gaandeweg zorg te dragen voor de algemene toegankelijkheid voor personen met een handicap of chronische ziekte, tenzij dat voor hem een onevenredige belasting vormt.” Er zijn geen harde specifieke regels; zo is het ondertitelen van Youtubevideo’s een voorziening maar die hoeft dus alleen als dat geen onevenredige belasting oplevert.

Maar wat betekent dat nu voor games? In 2001 bepaalde het Amerikaanse Supreme Court dat een golfer met een fysieke handicap toegestaan moest worden met een golfkarretje van hole naar hole te rijden, omdat de reglementair verplichte wandeling voor hem niet haalbaar was. Dit omdat “use of the golf cart does not “fundamentally alter the nature” of the game of golf.” Een eis dat hij de bal met de hand zou mogen werpen, zou dus niet toegewezen hoeven te worden om eens een simpel voorbeeld te noemen.

In Nederland is er volgens mij nooit zo’n zaak geweest, maar in principe zou dit criterium heel goed bij ons kunnen werken. Er zit een fundamenteel stukje eerlijkheid in: als de regel mede bepalend is voor hoe het spel verloopt, dan zou je het spel dus aantasten als je uitzonderingen gaat maken. Is het een zijdelingse kwestie (zoals dat je een bril nodig hebt als voetballer) dan is een uitzondering dus in beginsel vereist.

Tussengevallen houd je dan nog over, en die zijn lastig. In een restaurant moet de voedselhygiëne goed geregeld zijn, dus geen dieren naar binnen. Maar als ik een hond nodig heb om vrij te kunnen lopen, dan moet die hond mee naar binnen. Daar kom je denk ik niet snel uit – al is in de VS bepaald dat zo’n hond dan wél mag omdat de impact van één geleidehond op de hygiëne acceptabel klein is.

Hoe zou dat bij dit spel uitpakken? De vraagsteller gebruikt dus een trucje om niet elke zo veel minuten snel vier toetsen achter elkaar in te hoeven drukken, omdat hij daar simpelweg de vingers en flexibiliteit in de hand niet voor heeft. Het doel van deze eis uit het spel is te controleren dat je nog steeds in het spel zit. Dat voelt voor mij als een zijdelingse kwestie. Bij een boks-spel waar snel toetsen indrukken snel slaan zou betekenen, zou dit een oneerlijk voordeel opleveren namelijk beter vechten dan je eigenlijk kan.

De complicatie is natuurlijk dat de spel-aanbieder dat niet kan zien, in tegenstelling tot een scheidsrechter bij het voetbal die je medische verklaring over je ogen kan lezen, of een restaurateur die zelf waarneemt dat een persoon blind is en die hond dus nodig heeft. Het voelt dan ook best risicovol om dit toe te staan enkel omdat mensen zeggen vingers te missen. Maar heel cru oordelen “dat doen we niet want cheaters” is wettelijk ook weer niet de bedoeling.

Hebben jullie een idee?

Arnoud

 

Raad van State: Tweede Kamer hoeft broncode van debat-app niet openbaar te maken

| AE 12600 | Informatiemaatschappij | 1 reactie

De Tweede Kamer hoeft de broncode van de Debat Direct-app definitief niet openbaar te maken, meldde Tweakers donderdag. Dit is de einduitspraak in die zaak van laatst, waarin een IT’er al sinds 2018 probeert toegang te krijgen tot de broncode van de Debat Direct app van het parlement. De Raad van State oordeelt nu dat dit niet kan, omdat de ingezette wetten – de Wob en de Wet hergebruik overheidsinformatie – niet van toepassing zijn op de Tweede Kamer als orgaan. Het artikel bij Tweakers gaf vele reacties, inclusief speculatie waarom de overheid toch zo moeilijk zou doen met het achterhouden van deze informatie. Die nota bene feitelijk al online staat, want het is Javascript.

Mijn gevoel bij de zaak is dat men dacht, een Apple + Android app én een webapp dan kan iedereen erbij. Er is dan geen reden om ook nog de API’s vrij te geven. Misschien kortzichtig/naïef, maar ik zie het praktijkgerichte argument wel dat “iedereen er nu toch naar kan kijken”? De vraag om API’s is marginaal te noemen.

Je houdt dan het principiële punt over, en dat is natuurlijk een zeer geliefde kluif voor juristen. (Wat zegt een advocaat in een contractenzaak als eerste? “Pacta sunt servanda”. En als tweede? “Dit lijkt een eenvoudig geschil, maar het gaat om het principe”. De rechter weet dat het dan een lange dag gaat worden.)

Bij een principieel punt moet natuurlijk je algemene regels aandragen om je zaak te onderbouwen, en dan gaan andere belangen meespelen. Zoals hier, als je zegt “in principe heeft de burger recht op de broncode” dan moet je een wet zoals de Wet hergebruik overheidsinformatie erbij slepen. En dan is er een principieel verweer: de TK valt buiten die wet. Je wilt dan niet als TK het precedent scheppen dat je voor software wél onder die wet valt. Waarom niet? Uit principe niet. Dat werkt twee kanten op.

Vervolgens liet men de advocaten los en die zijn vanuit dat principieel verweer gaan terugvechten. Er is dan niemand die een stap terugdoet, zoals door te zeggen “jongens alles stáát al online” of “weet je wat, hier is een API definitie en onze endpoint staat hier, zullen we de rest van het geld besteden aan wat nuttigs”. Want het ligt onder de rechter, dus blijf je eraf.

Zoals ik wel vaker zeg, geen complot veronderstellen waarin simpele incompetentie of naïviteit genoeg is als verklaring.

Arnoud

Mag de VVE eisen dat alle bezoekers badges krijgen?

| AE 12193 | Security | 32 reacties

Een lezer vroeg me: De VvE van het appartementencomplex waarin ik woon, maakt sinds kort gebruik van een beveiligingssysteem met toegangsbadges in plaats van sleutels. Iedere bewoner krijgt er eentje, en wie meer wil moet dat onder opgaaf van naam en adres van de beoogde verkrijger doen, plus waar de badge toegang toe moet geven (hoofddeur,… Lees verder

Mag een band je uit de zaal weren als je ze aanspreekt op misbruik van je foto’s?

| AE 11047 | Uitingsvrijheid | 43 reacties

Als je een foto van de Zweedse melodicdeathmetalband Arch Enemy maakt, en ze vervolgens aanspreekt op hun ongeautoriseerd gebruik daarvan, dan wordt je verbannen bij hun optredens. Dat maak ik op uit dit verhaal van rockjournalist J. Salmeron. Hij fotografeerde de band en publiceerde de foto online, waarna de band deze overnam en een aan… Lees verder

Wanneer mogen wij de mailbox van een werknemer van een klant openen?

| AE 9818 | Privacy | 10 reacties

Een lezer vroeg me: Mijn bedrijf verzorgt hosted e-mail en calendaring diensten, en wij beheren dan ook de mailboxen van medewerkers van onze klanten. Soms krijgen wij de vraag van een klant om een mailbox te openen, bijvoorbeeld omdat iemand uit dienst is of omdat er een geschil is. Wanneer mogen wij dit toestaan? Vaste… Lees verder

Mensen boos omdat Google Docs hun privédocumenten als abuse aanmerkte

| AE 9788 | Informatiemaatschappij | 18 reacties

Mensen worden buitengesloten van hun Google Docs, en daar zijn ze boos over. Dat meldde Slate vorige maand. Om onduidelijke redenen merkte een grote groep mensen ineens dat de toegang tot bepaalde van hun documenten geblokkeerd was, met als melding dat hier de Terms of Service waren overtreden. Censuur, omdat het ging om privédocumenten? Uiteindelijk… Lees verder

Mag een appartementencomplex werken met kentekenherkenning?

| AE 9659 | Privacy | 35 reacties

Een lezer vroeg me: De vereniging van eigenaren van mijn appartementencomplex wil gaan werken met kentekenherkennning bij de poort. Alleen bewoners en vooraf aangemelde bezoekers kunnen dan nog automatisch naar binnen, de rest moet aanbellen. En van iedere bezoeker worden naam, kenteken en in- en uitrijtijden vastgelegd. Hoe zit dat juridisch? Het is natuurlijk toegestaan… Lees verder

Duitse rechter ontzegt ouders toegang tot Facebook van overleden tiener

| AE 9465 | Informatiemaatschappij | 23 reacties

Een rechtbank in Duitsland besluit dat de ouders van een overleden tiener geen toegang krijgen tot haar Facebook-account. Dat las ik bij Nu.nl. Het vijftienjarige meisje van wie het account is, overleed in 2012 na aanrijding met een trein. De ouders proberen vast te stellen of het om zelfmoord ging, maar de rechtbank oordeelt nu… Lees verder