Mobiele telefoons vanaf 2024 niet meer in het klaslokaal toegestaan

Geplaatst op in Regulering, 15 reacties

Mobiele telefoons zijn vanaf 1 januari volgend jaar niet meer in het klaslokaal toegestaan, las ik bij Security.nl. De Rijksoverheid heeft hierover afspraken gemaakt met alle relevante koepelorganisaties in het onderwijs. Eind volgend schooljaar wordt geëvalueerd of de afspraak het gewenste effect heeft of dat eventueel toch een wettelijk verbod nodig is.

De vraag of een school mobieltjes van leerlingen mag verbieden is inmiddels een klassieker op deze blog. De kern is (zo blogde ik in 2015):

Een school is bevoegd om regels te stellen om de goede gang van zaken op de school te bewaren, en om daar sancties op te stellen bij overtreding. Zij mag zelf bepalen wat die sancties zijn, zolang ze maar redelijk en proportioneel zijn. Wel moeten de sancties en hun grondslagen (wanneer krijg je welke straf) in het onderwijsreglement zijn geregeld. Een leraar mag dus niet ter plekke bedenken “jij kauwt kauwgum onder de les, lever je telefoon maar in tot 4 uur”.
Een paar jaar later bleken de verzuchtingen nog groter:
Het grote probleem vanuit juridisch perspectief is eigenlijk dat er nauwelijks iets geregeld is op dit gebied. De wet houdt het bij het vereiste dat er een reglement moet zijn de rechten en plichten van de leerlingen vastgelegd worden (art. 24g Wet voortgezet onderwijs) en dat daarin moet staan hoe handhaving van de goede gang van zaken binnen de instelling in zijn werk gaat.
Er is nu dus (nog) niet gekozen voor een wettelijk geregeld verbod, maar voor een serie afspraken. De hoofdlijnen komen neer op: “geen mobiele telefoons of andere devices in de klas, tenzij sprake is van educatief gebruik in de les.” Als leerlingen een telefoon voor specifieke redenen in de klas nodig hebben, dan blijft dat wel nodig.

Scholen moeten deze hoofdlijnen uitwerken naar specifiek schoolbeleid, en daarmee komt de bal dus juridisch gezien weer terug bij waar ‘ie al tijden lag, met dezelfde onduidelijkheid als destijds. Het argument is natuurlijk dat de ene school strenger (of duidelijker of wat dan ook) wil zijn dan de andere, maar een wettelijke regeling had wel meer algemene duidelijkheid gegeven.

Arnoud

 

 

EC neemt nieuwe privacyregels aan voor datadoorgifte aan VS

Geplaatst op in Privacy, Regulering, 7 reacties

De Europese Commissie onderneemt een derde poging: het nieuwe EU-US Data Privacy Framework zou wel houdbaar zijn onder Europees recht. Dat las ik bij AG Connect. Nadat eerst Safe Harbor en Privacy Shield sneuvelde, zou een nieuwe afspraak tussen VS en EU op magische wijze wél binnen de Europese grondrechten moeten passen. Ik zeg: moehaha, geloof je het zelf.

De basis van het verhaal is bekend genoeg denk ik. In de jaren negentig was er een overeenkomst tussen de VS en Europa (Safe Harbor) die afspraken maakte waarmee het transporteren van persoonsgegevens naar (en gebruik daarvan in) de VS legaal zou zijn onder de voorloper van de AVG.

In 2015 werd deze getorpedeerd, omdat uit de Snowden-onthullingen was gebleken hóe ver de VS gaat in haar (naar Europese maatstaven illegaal) gebruik van dergelijke gegevens door Justitie en opsporingsdiensten. De opvolger heette Privacy Shield en sneuvelde in 2020 dankzij toedoen van privacy-activist Max Schrems, vandaar dat we deze prestatie “Schrems II” noemen.

Voor ondernemers is dat een probleem, want de Amerikaanse cloud is onbereikbaar als er geen AVG-afspraken zijn. Er werd dan ook snel en hard gewerkt door de politiek om een compromis te bereiken. Dat is nu dus gelukt: met een Executive Order regelde president Biden de nodige dingen aan Amerikaanse zijde, en nu heeft de Europese Commissie gezegd dat die regeling in orde is.

Maar is dat ook zo? Het gaat hier uiteindelijk om een juridisch probleem, ingegeven door schendingen van mensenrechten. Dus dan mag de politiek wel van alles willen, uiteindelijk is dit aan de juristen. De kern van het probleem is namelijk dat de VS niet keihard haar inlichtingendiensten wil verbieden aan die transatlantische data te komen, of met een apart onafhankelijk gerecht Europeanen in staat wil stellen om op te treden tegen misbruik van persoonsgegevens (in de zin van: strijdig met de AVG).

Ik citeer Schrems maar even:

  1. The “trick” here: the US will attribute another meaning to the word “proportionate” than the CJEU.
  2. The Ombudsperson mechanism wasrenamed and split to a Civil Liberties Protection Officer (CLPO) and a so-called “Court” (which is not a court, but a partly independent executive body).
  3. Finally, the US has refused to reform FISA 702 to give non-US persons reasonable privacy protections.
Als ik zelf het adequaatheidsbesluit doorlees, dan zie ik vooral héél veel woorden ter toelichting, maar eigenlijk geen concrete nieuwe maatregelen behalve waar Schrems hierboven al terecht commentaar heeft gegeven. En de EO van Biden doet ook inhoudelijk niets substantieels.

Als cynicus zou ik dan zeggen: wat had je dan verwacht, de transatlantische handel is belangrijker dan juridisch geneuzel, natuurlijk komt de politiek dan met een compromis. Maar het begint ondertussen best opzichtig te worden dat hier iets adequaat wordt genoemd dat het daadwerkelijk niet is.

Arnoud

Mag mijn werkgever me verplichten buiten werktijd te werken?

Geplaatst op in Ondernemingsvrijheid, Privacy, 10 reacties

Een lezer vroeg me:

Mag mijn baas mij verplichten om 24/7 beschikbaar te stellen d.m.v. een door de werkgever aangeschafte I-phone, om zakelijke emails te lezen en te beantwoorden c.q. de werkgever te bellen, buiten mijn contractuele werktijden c.q. buiten kantooruren?
Dat hangt een beetje af van het werk en uw positie. Om even twee extremen te nemen: van een directeur bij een multinational mag dat zonder meer maar van een verpleegkundige mag dat absoluut niet. (Dat van die verpleegkundige is een makkelijke, want dat staat in hun cao. Ik ken geen andere sectoren waar expliciet is afgesproken dat buiten werktijd er niet wordt gewerkt.)

Als er geen cao is, dan komt het neer op de open regel van “goed werkgeverschap”, een goed werkgever moet je buiten werktijd met rust laten maar als goed werknemer (de overeenkomstige norm) moet je af en toe als dat nodig is bijspringen. Wanneer het nodig is, dat is dus niet te zeggen zonder het werk te kennen.

Het is geen reden voor ontslag dat u niet werkt buiten werktijd, maar het kan wel irritaties geven als dit blijft sudderen en dat kan op lange termijn de werksfeer onaangenaam maken.

In april blogde ik over het Franse recht op onbereikbaarheid, waar in Nederland ook soort van aan gewerkt wordt. Al een paar jaar ligt er een wetsvoorstel in Den Haag, zo schrijft men: het initatiefwetsvoorstel Wet over de bereikbaarheid van werknemers buiten werktijd, zoals het heet (Barbara Kathmann, PvdA). De kern is dat je beleid moet maken en in gesprekken met de werknemers moet kijken hoe ze zelf vinden dat het gaat.

Ik pak even mijn uitsmijter van toen erbij, want de vraag blijft actueel:

“Moet je e-mailboxen blokkeren? Of mensen verbieden op bepaalde tijden te mailen?” Het klinken als retorische vragen van [hoogleraar Arbeidsrecht] Verhulp. Maar voor mij als ict-jurist klinken dit als hele logische suggesties. Wat is precies het probleem, dat de ict-afdeling niet weet waar het knopje zit? Wat gaat er stuk als je ergens vrijdag aanvinkt als “No access day” en dat dan die dag die persoon zhaar wachtwoord niet werkt? Of waarom is het technisch onhaalbaar om de aflevering van mail te vertragen tot de eerstvolgende dag die wél aangevinkt is als werkdag?
Arnoud

Minister: client-side scanning is geen aantasting van end-to-end encryptie

Geplaatst op in Privacy, Regulering, Security, 14 reacties

Client-side scanning, waarbij de inhoud van chatberichten van burgers op hun telefoon wordt gecontroleerd, is geen aantasting van end-to-end encryptie, zo stelt minister Weerwind voor Rechtsbescherming. Dat las ik bij Security.nl. Vorig jaar mei kwam de Europese Commissie met een voorstel dat chatdiensten en andere techbedrijven verplicht om alle berichten en andere content van gebruikers te controleren op kindermisbruik en grooming. Eerst met het idee dat je “end-to-end encryptie met een achterdeur” zou hebben – wat niet kan – en nu dus client-side scanning.

Al in oktober 2001 werd uitgebreid gewaarschuwd voor de risico’s van een contentscanner op je telefoon:

Een groep van gerenommeerde beveiligingsexperts, hoogleraren en onderzoekers heeft een document gepubliceerd waarin ze waarschuwen voor de risico’s van client-side scanning (CSS) zoals Apple en Europese Unie willen invoeren. Bij CSS wordt erop het toestel van gebruikers naar bepaalde content gezocht, iets wat volgens de experts tot massasurveillance kan leiden. Het document is onder andere opgesteld door Ross Anderson, Jon Callas, Whitfield Diffie, Peter G. Neumann, Ronald L. Rivest en Bruce Schneier. [AE: meer expert dan deze vind je ze niet, in de securitywereld]
Het idee achter client-side scanning is dat er een probleem is voor de opsporing van strafbare feiten nu vrijwel alle communicatiediensten met end-to-end encryptie werken. Daarbij kunnen tussenpersonen – zoals Facebook als eigenaar van WhatsApp – niet meelezen, hoewel de berichten via hun servers worden verstuurd. Alleen afzender en ontvanger kunnen erbij. Daar achterdeurtjes in bouwen gaat niet werken, want die zijn hoe dan ook een zwakke plek in de beveiliging. Vandaar een andere aanpak:
Sometimes called “endpoint filtering” or “local processing,” this privacy-invasive proposal works like this: every time you send a message, software that comes with your messaging app first checks it against a database of “hashes,” or unique digital fingerprints, usually of images or videos. If it finds a match, it may refuse to send your message, notify the recipient, or even forward it to a third party, possibly without your knowledge.
Het grote punt van kritiek is natuurlijk dat je er hier vanuit gaat dat alleen de “gewenste” strafbare inhoud in die database zit. Technisch gezien is dit een algemeen filtersysteem: iedere content die matcht met zo’n hash wordt tegengehouden, en van iedere content kan een hash worden aangeleverd. Een bekende slippery slope bij wetgeving: eerst misbruikmateriaal, daarna terrorisme, en dan roept u maar wie ook een blokkade wil.

Ook een enorm probleem is dat om dit te controleren, iedere telefoon bij elk bericht de database moet raadplegen. Zet je die op ieders telefoon, en zo ja hoe houd je ‘m actueel zonder dat kwaadwillenden je kunnen frustreren? Of zet je die centraal in de overheidscloud, maar hoe weet je dan dat iedereen die bij elk bericht (let op: elk bericht, ja elk bericht) raadpleegt? En hoe weten we dat de logs van wat er dan allemaal gedeeld wordt, niet centraal bijgehouden wordt?

Arnoud

Webshops mogen consument verleiden, maar niet misleiden met valse aftelklok

Geplaatst op in Internetrecht, 5 reacties

Webshops die ten onrechte beweren dat een aanbieding nog maar een paar minuten geldt, zijn daarop aangesproken door toezichthouder ACM. Dat las ik bij Nu.nl. Deze vorm van misleiding is verboden zeggen ze dan, joh echt. De ACM had vele shops afgelopen op aftelkloks en geconstateerd dat maar liefst 41 daarvan gewoon nep te noemen zijn.

“Webshops mogen consumenten verleiden, maar niet misleiden”, zo citeert men dan ACM-directeur Edwin van Houten. In een persbericht legt men nader uit:

Het gaat om webwinkels die zich richten op Nederlandse consumenten. In het onderzoek zijn honderden countdown timers gevonden. Bijvoorbeeld: ‘U hebt nog 3 uur om van deze aanbieding te profiteren’. Het gebruik van timers op zich is niet verboden, maar dan moet de timer wel kloppen: het aanbod is beperkt beschikbaar en verdwijnt als de timer afloopt. In 41 gevallen heeft de ACM gezien dat het aanbod na afloop van de timer nog gewoon voor dezelfde prijs beschikbaar was, of dat er een nieuwe timer startte met hetzelfde of zelfs een beter aanbod. Dat mag niet.

Dergelijke timers zijn voorbeelden van wat in de literatuur “dark patterns“, wat wij in Nederland eigenlijk gewoon “oplichting” of “misleiding” noemen. Het creëert een vorm van urgentie – bijna uitverkocht, laatste kamer, zometeen is de aanbieding weg – die niet op feiten gebaseerd is. In de bewoordingen van de wet is dat een oneerlijke handelspraktijk, het staat zelfs in zekere vorm op de zwarte lijst (art. 6:193g onder g BW):

bedrieglijk beweren dat het product slechts gedurende een zeer beperkte tijd beschikbaar zal zijn of dat het slechts onder speciale voorwaarden gedurende een zeer beperkte tijd beschikbaar zal zijn om de consument onmiddellijk te doen beslissen en hem geen kans of onvoldoende tijd te geven een geïnformeerd besluit te nemen;

Het soort klokje dat op aantal of voorraad slaat (nog drie kamers beschikbaar, vijf anderen hebben dit in hun winkelmandje) valt hier niet onder omdat dat niet letterlijk over tijd gaat. Maar misleiden over “de omvang van de voorraad” is dan weer een voorbeeld genoemd in de algemene regel over misleidende reclame (art. 6:194 BW) dus juridisch is dat ook prima aan te pakken.

De ACM geeft hiermee een duidelijk signaal af, wel hoop ik dat er ook snel boetes worden uitgedeeld want ik zie niet echt een reden waarom de markt nog zes maanden zou moeten wennen aan deze regels of iets dergelijks.

Arnoud

Rocky Linux zegt vanwege paywall RHEL-broncode via andere methodes te verkrijgen

Geplaatst op in Intellectuele rechten, Ondernemingsvrijheid, 5 reacties

Rocky Linux, een alternatief voor Red Hat Enterprise Linux, heeft meer informatie gedeeld over zijn strategie nu Red Hat zijn Enterprise Linux-distro beperkt beschikbaar heeft gemaakt. Dat meldde Tweakers onlangs. Red Hat zei vorige week dat het RHEL niet meer algemeen beschikbaar maakt, maar alleen verkoopt aan Red Hat Enterprise-klanten. Dat laatste maakte velen boos, omdat het toch op zijn minst in strijd is met het idee van de GPL en aanverwante opensourcelicenties dat niet iedereen meer bij de broncode kan.

Red Hat is een van de oudste aanbieders van een Linux ecosysteem, waarbij ze de kernel en allerlei handige applicaties bij elkaar brengen, integreren en als pakket verkopen. Het bedrijfsmodel was gebaseerd op abonnementen, zeg maar klantenservice en ondersteuning tegen maandelijkse vergoeding. Ook verkoopt men eigen (proprietary) software. Allemaal op zich geen probleem bovenop open source software.

Dat het nu rommelt, komt omdat Red Hat zeer lange tijd ook actief bijdroeg aan de community, middels sponsoring, inzet van eigen mensen en ga zo maar door. Maar ook het beschikbaar stellen van hun versie van Linux als broncode was een belangrijke voor velen. En dat is nu waar Red Hat mee stopt: alleen de betalende Enterprise klanten krijgen nog de broncode van de software die hen geleverd is. Nog discutabeler wordt het als je vervolgens de enterprise contracten doorleest en ziet dat die klanten eigenlijk de broncode niet verder mogen verspreiden:

Specifically, IBM’s Red Hat offers copies of RHEL to its customers, and each copy comes with a support and automatic-update subscription contract. As we understand it, this contract clearly states that the terms do not intend to contradict any rights to copy, modify, redistribute and/or reinstall the software as many times and as many places as the customer likes (see §1.4). Additionally, though, the contract indicates that if the customer engages in these activities, that Red Hat reserves the right to cancel that contract and make no further contracts with the customer for support and update services.
Oké, oké, “niet mogen” is dus wat sterk: het mág wel, maar je verliest dan je betaalde ondersteuning en alle andere dingen waar je nou net Red Hat voor had uitgezocht. Specifiek voor deze doelgroep gaat het immers om de support (en een entiteit om aan te klagen), dus juist daar is “het mag maar dan geen support” een hele sterke om voor elkaar te krijgen dat die de broncode niet gaan verspreiden. Dat is dus zeker ethisch dubieus, maar juridisch zie ik niet hoe dit tegen de tekst van de GPL in gaat.

Linuxdistro Rocky Linux heeft hier last van: hun doel is het leveren van een exact identieke kopie van (de open source delen van) Red Hat Linux, oftewel het technisch goede van Red Hat zonder het dure abonnement en juridische rare hoepels. Dat kon vrij lang relatief simpel, omdat Red Hat haar broncodes immers publiek online zette en Rocky daar dus een kopie van kon (en mocht, GPL) maken. Dat pad is nu alleen afgesneden, en Rocky moet dus nu op zoek naar nieuwe manieren. Die zeggen ze te hebben gevonden, maar de details houden ze nog even voor zich om te voorkomen dat Red Hat (of eigenaar IBM) daar nu een juridisch punt van gaat maken.

Arnoud

 

Als een site niet geblokkeerd is, mag ik dan veronderstellen dat deze legaal is?

Geplaatst op in Intellectuele rechten, 5 reacties

Een lezer vroeg me:

Mede naar aanleiding van de recente uitspraak over het blokkeren van Lookmovie en Flixtor vroeg ik me het volgende af. Oorspronkelijk was het idee dat als een ISP zuiver een doorgeefluik was en dus niets filterde, hij nergens voor aansprakelijk was. Dat is ondertussen fors anders met al die blokkades. Mag je nu als consument denken “OK, deze website is niet geblokkeerd door de ISP, al of niet op verzoek van Stichting BREIN, dus de rechten voor die films zullen wel vrijgegeven/verlopen zijn cq. de eigenaar van de website zal wel bepaalde contracten hebben waarmee ze die films op hun website mogen plaatsen.”
Het was inderdaad oorspronkelijk zo dat een ISP (toegangsprovider) niets hoefde te doen omdat hij alleen doorgaf en niet opsloeg of selecteerde. Echter, sinds 2000 stond al in de wet dat een gerechtelijk bevel mogelijk moest blijven. Daaruit is in de Pirate bay zaken geconcludeerd dat een provider sites moet blokkeren als deze evident en grootschalig inbreuk maken, vandaar de dns-blokkade op TPB, EZtv en nog een paar.

Het is onjuist dat je aansprakelijk wordt voor wat je doorlaat als je op last van de rechter een site blokkeert. Zeker voor een ISP, die is volgens de wet nooit aansprakelijk ongeacht of ze weten of niet wat ze doorlaten. Ze mogen dus welbewust alle troep doorlaten die langskomen in volle wetenschap van het strafbare karakter. Het enige dat ze moeten doen, is blokkeren wat de rechter zet.

Het gevolg is wel dat je als consument dus niet mag concluderen dat een site ‘dus’ legaal is omdat hij niet geblokkeerd is. Lang niet alle onrechtmatige streamingsites komen bij de rechter, en dat hoeft ook helemaal niet. Het blijft daarmee je eigen verantwoordelijkheid om na te gaan of een dienst legaal handelt.

Arnoud

 

We moeten het even hebben over mijn nieuwe layout

Geplaatst op in Iusmentis, 82 reacties

Sinds gisteren heb ik een nieuw thema geïnstalleerd, want laten we eerlijk zijn: het oude was echt wel aan vervanging toe.

Het nieuwe thema heet ‘Analog’ en met wat tweaks past het best aardig bij mijn laatste boek. Een beetje retro, een beetje opvallend, ik ben er erg tevreden over.

Tevens heb ik de caching plugin maar eens uitgeschakeld, gezien de capaciteiten van hoster Savvii zou dat best moeten kunnen en het zou veel klachten opleveren.

Ik ben een blockquote en ik doe gek.
Natuurlijk zal er nog het nodige mis zijn, dus wie rare dingen ziet: zet ze in de comments. Meest behulpzame tip (hint: zien jullie ook iets raars aan deze alinea) krijgt een gratis exemplaar van mijn boek.

Update (5 juli): Met dank vooral aan Leshy (die dus een boek krijgt), het nodige opgelost/verbeterd/aangepast:

  • Font-sizes geharmoniseerd
  • De formatting na een blockquote is gefixt
  • Menu bovenin is nu compacter
  • Favicon is hersteld
  • Drie diep geneste comments is nu de max
  • Dubbele blokken rechts verwijderd, we hebben nu alleen boek + comments + ICTRecht
  • Styling van comments gaat nu beter
  • Het plussen ziet er weer normaal uit
  • Uitleg van werkende handige HTML teruggezet.
  • Contentblok is nu 65% tegen sidebar 35% ipv 55/45
  • Categorielijst opgeschoven naar direct onder de titel
  • Raar rood blokje weg in de comment lijst
Nog te doen:
  • Zoekgleuf in het hoofdmenu integreren
  • Apart rechtsmenu item voor berichten met laatste reacties
  • Toevoegen aantal reacties bij “Geplaatst op” in hoofdmenu
  • Mouseover in hoofdmenu toont een “verboden” symbool
  • Maximale breedte van rechtermenu instellen zodat hoofdkolom breder kan worden
  • Overlap van datum+tijd comments met comment text, ik zie nog niet waar dit aan komt.
  • Definitieve keuze lettertype + hosting van font
  • Door laten lopen van nummers van comments ipv per draadje opnieuw
Wie nog meer dingen heeft, ik blijf me aanbevolen houden.

Arnoud

Sinds wanneer is een webshop hetzelfde als Facebook of Twitter?

Geplaatst op in Ondernemingsvrijheid, Regulering, 7 reacties

Kledingwebwinkel Zalando stapt naar het Europees Hof van Justitie vanwege een classificatie onder de Digital Services Act. Dat las ik bij Tweakers vorige week. Zalando wordt onder de DSA ingeschaald als ‘zeer groot onlineplatform’ met bijbehorende plichten. Zalando stelt dat de Europese Commissie ‘geen rekening heeft gehouden met het feit dat Zalando vooral een handelsplatform is’ en dat het om die reden ‘geen systemisch risico vormt’ voor het verspreiden van schadelijke of illegale content. Ook is Zalando het oneens met de gebruikte methodiek. Wat is hier aan de hand?

De Digital Services Act is 19 oktober 2022 in werking getreden, althans gradueel. Afgelopen april kwam daar bijvoorbeeld de meldplicht VLOP bij: wie voldeed aan de definitie van een “zeer groot online platform” moest zichzelf aangeven bij de Commissie. Die maakte daar een lijst van, waar naast de bekende grote platforms zoals Meta of Instagram ook Amazon, Alibaba en Zalando op terechtkwamen. Waardoor je inderdaad kunt denken, hoezo is een webshop hetzelfde als een wereldwijd sociaal netwerk? Definitiediscussies dus.

De DSA kent het begrip “online platform”, en een platform is “zeer groot” als kort gezegd de dienst “een gemiddeld aantal maandelijks actieve afnemers van de dienst in de Unie bereik[t] dat gelijk is aan of groter is dan 45 miljoen”. En dan zegt Zalando, dat halen wij niet: “Ondanks dat de webshop maandelijks 83 miljoen bezoekers heeft, zouden minder dan 31 miljoen daarvan ook daadwerkelijk iets willen kopen.” Wat is dan een “actieve afnemer” volgens de DSA?

Dienovereenkomstig moet het gemiddelde maandelijkse aantal actieve afnemers van een onlineplatform alle afnemers weergeven die in een bepaalde periode daadwerkelijk minstens eenmaal met de dienst in aanraking komen, doordat ze worden blootgesteld aan informatie die via de online-interface van het onlineplatform wordt verspreid, bijvoorbeeld door die te bekijken of te beluisteren, of door informatie te verstrekken, zoals handelaren op een onlineplatform dat consumenten de mogelijkheid biedt overeenkomsten op afstand te sluiten met handelaren.
Deze omschrijving (overweging 77) is volgens mij echt breder dan “aantal betalende klanten”, wat logisch is want in de kern is het geschreven voor Meta en Google. Maar de “zoals” op het einde laat zien dat ze echt ook bedoelden marktplaatsen en handelsplatforms eronder te rekenen. En “informatie verstrekken” is dus al genoeg om een “actieve gebruiker” te zijn, wie kijkt maar niet koopt op Zalando telt dus mee in die bepaling.

Is Zalando dan wel een online platform? De definitie is wederom niet direct ervoor geschreven:

“onlineplatform”: een hostingdienst die, op verzoek van een afnemer van de dienst, informatie opslaat en verspreidt bij het publiek, tenzij die activiteit een klein of een louter bijkomend kenmerk van een andere dienst of een kleine functionaliteit van de hoofddienst uitmaakt en om objectieve en technische redenen niet kan worden gebruikt zonder die andere dienst, en de integratie van het kenmerk of de functionaliteit in de andere dienst geen manier is om de toepasbaarheid van deze verordening te omzeilen;
Als je dit breed leest, dan is inderdaad iedere webshop een “platform” want die slaan informatie op en verspreiden ze op verzoek van afnemers. Maar let op: de afnemer van een hostingdienst is de klant van de hoster en niet de bezoeker van de gehoste website. Je eigen informatie opslaan en verspreiden maakt je dus géén onlineplatform – als mijn blog 45 miljoen actieve gebruikers heeft, ben ik dus geen vlop. Of nou ja, dat ben ik wel maar dan omdat ik comments van jullie host en die op jullie verzoek doorgeef.

Zalando heeft natuurlijk een webwinkel, maar ook een marktplaats:

Zalando Partner Program is the gateway for you as a Partner (brand, retailer, distributor) to sell your inventory on the Zalando platform directly to our customers around Europe. Joining our Partner Program you could have access to more than more than 50 million active customers across 25 markets. Find the list of these markets in the table below.
Als marktplaatsbeheerder productinformatie van anderen (productaanbieders) opslaan en doorgeven naar snuffelende consumenten is wél een handeling die je een “onlineplatform” maakt. Ik weet niet zeker hoe die “50 million active customers” moet worden gelezen, maar als dat een maandelijks gemiddelde is dan staat hier dus dat dit deel van Zalando een onlineplatform is.

Arnoud

De VVE wil hulpverleners geen toegang tot de voordeur geven, mag dat?

Geplaatst op in Security, 9 reacties

Een lezer vroeg me:

Mijn op leeftijd zijnde ouders willen gebruik gaan maken van een persoonsalarmering. Ze zijn appartementseigenaar in een kleinschalig complex. Om hulp gedurende nachtelijke uren veilig en eenvoudig toegang te geven zijn er diverse oplossingen, waaronder de meest veilige waarbij de hulp instantie middels een code die op een beveiligde app verschijnt een zender activeert welke een toegangsdeur van het slot haalt. Zo kan men de centrale toegang in om bij het appartement te komen. Het bestuur van de VVE is niet van plan om dit toe te staan, vanwege “veiligheidsredenen”. Kunnen ze dit zomaar doen?
Er zijn inderdaad vele oplossingen waarbij hulpverleners op een makkelijke manier zonder hulp van de bewoner de deur kunnen openen. Een simpele vorm is een klein sleutelkluisje dat met een pincode geopend kan worden, waarna de voordeur als gewoon opengemaakt kan worden. Uiteraard wordt de toegang tot die code beperkt en wordt gebruik gelogd.

De hier geschetste oplossing (het klinkt als een “slim elektronisch slot” zoals van Telelock) vereist montage van iets speciaals op de voordeur, het huidige slot wordt vervangen maar er zijn mogelijkheden dezelfde sleutel te blijven gebruiken.

Er zijn geen specifieke regels dat een vereniging van eigenaren moet meewerken aan ieder verzoek omtrent de sleutels of sloten, maar ook niet dat ze zomaar alles mogen weigeren. Ook als er van alles in het huishoudelijk reglement staat: in Nederland geldt de norm van redelijkheid en billijkheid in zakelijke relaties zoals deze.

De belangen van de VVE zijn dat de veiligheid goed blijft en dat de VVE (en bewoners) niet op kosten wordt gejaagd. De bewoner in kwestie wil vanuit haar persoonlijke veiligheid dat zorgverleners in noodgevallen naar binnen kunnen, ook als ze alleen is en er geen medebewoner open wil doen.

De redelijke uitkomst lijkt me dat de VVE hieraan mee moet werken, uiteraard op kosten van de bewoner die dit wil en zonder gedoe voor andere bewoners. Ik kom dan al snel uit bij dat simpele sleutelkluisje, aangezien dat onmerkbaar is voor andere bewoners. Dat slimme slot vereist montage en er zit een raar nieuw ding op de deur. Plus, wat doe je als een tweede bewoner óók deze oplossing aanvraagt?

Arnoud