Nederlands bedrijf aangeklaagd wegens domeinnaamfraude

| AE 10439 | Intellectuele rechten | 17 reacties

Het in Amsterdam en Heerhugowaard gevestigde Trademark Office wordt door een groep van ruim dertig ondernemers aangeklaagd wegens domeinnaamfraude. Dat meldde Nu.nl vorige week. Advocatenkantoor Berntsen Mulder, dat zich al een tijd vastbijt in deze praktijken, heeft namens die ondernemers een collectieve rechtszaak aangespannen om een claim wegens acquisitiefraude te verhalen. De beschreven truc is al vrij oud, en ik viel vooral van mijn stoel om te lezen dat een Nederlands bedrijf dit zou doen. Het leek me zodanig triviaal niet toegestaan dat ik me niet kon voorstellen dat iemand het risico wilde weten.

Kort gezegd is de truc als volgt. Het bedrijf belt organisaties met de mededeling dat iemand de .com versie van hun domeinnaam wil vastleggen, maar dat zij als controleur de organisatie nu de gelegenheid geven als eerste deze domeinnaam vast te leggen. Je hebt 24 uur om te beslissen en als je er op ingaat, blijk je een tienjarencontract voor dat domein te krijgen tegen prijzen die bepaald niet marktconform zijn.

Er is uiteraard niet daadwerkelijk iemand bezig met het vastleggen van die domeinnaam, en er is ook geen enkele wettelijke regeling dat de houder van de .nl domeinnaam (of het merk of de handelsnaam daarachter) een gelegenheid moet krijgen om die domeinnaam met .com extensie vast te leggen. Daarom riekt dit behoorlijk naar fraude. De advocaat van Berntsen Mulder motiveert het verder:

De kosten blijken ook nog eens veel hoger dan wat in de markt gebruikelijk is. Ook is er helemaal geen ander bedrijf dat de .com versie van jouw domeinnaam wilde hebben en Trademark Office is helemaal niet belast met de controle op dubbele domeinnamen. Ook het zogenaamde ‘eerste registratierecht’ bestaat alleen in de fantasiewereld van Trademark Office zelf. Door bedrijven zoals Trademark Office wordt een schijnurgentie gecreëerd, alleen om bedrijven over te halen met hen in zee te gaan.

De truc is al wijd en zijd bekend als een vorm van acquisitiefraude, alleen had ik hem dus alleen gehoord in de context van Aziatische (meestal Chinese) bedrijven die Europese domeinnaamhouders benaderen. Dat leek me logisch want gezien de afstand zou een slachtoffer niet snel naar de rechter stappen in China of Vietnam. Nu dus in Nederland, en dat vind ik raar want wij hebben een goed en snel rechtssysteem. Je neemt dus een serieus risico, of mis ik iets?

Arnoud

Ben je als werknemer aansprakelijk bij CEO fraude?

| AE 9236 | Ondernemingsvrijheid | 5 reacties

Een lezer vroeg me:

Een relatief nieuw concept in de cybercrime is CEO fraud. Hierbij doen criminelen of zij een hooggeplaatste manager of bestuurder (bijvoorbeeld de CEO, CFO, Group Executive of directeur van je bedrijf) zijn. Ze geven een ondergeschikte dan opdracht om geld over te maken. Stel dat je daarin meegaat, ben je dan persoonlijk aansprakelijk?

CEO fraud is voor mij een speciale vorm van social engineering. De truc is feitelijk niet meer dan een vervalste mail, een neptelefoontje of iets dergelijks die afkomstig lijkt van de CEO. Je krijgt dan een werkinstructie: maak even een zak geld over naar dit en dit rekeningnummer.

De truc is natuurlijk dat veel mensen blij verrast zijn dat de baas hén uitzoekt om zoiets belangrijks te doen. Want natuurlijk gaat het dan om een geheim project, ben jij uitgekozen om dit te gaan leiden als je dit even snel doet, en ga zo maar door. Een effectieve vorm van social engineering. Of, zo je wilt, acquisitiefraude.

Normaal heeft een bedrijf procedures voor betalingen, zoals een goedkeuring door de afdeling Finance of een handtekening van een aantal verantwoordelijken. Maar de truc is hier natuurlijk dat dit vanwege de spoed en het belang even niet kan, en dat je dan denkt, dan doe ik het even, ik zal eens laten zien hoe daadkrachtig ik ben.

Maar goed, dan komt uit dat dit helemaal niet de directeur was. Ben je dan aansprakelijk?

Waarschijnlijk niet. Een werknemer is alleen aansprakelijk naar zijn werkgever toe als sprake is van opzet of bewuste roekeloosheid, en dat is een héle hoge lat. Gewone fouten vallen er zeer zeker niet onder. De schade van zulke fouten moet de werkgever gewoon zelf dragen.

Omdat de hele truc hier gericht is op een overtuigende indruk wekken dat hier de CEO spreekt, denk ik niet dat je snel kunt spreken van bewuste roekeloosheid. Dan moet het wel een héle neppe mail zijn geweest, waarvan iedereen meteen zou zien dat die niet echt van de CEO is.

Dat er een verbod is ingesteld op betalen buiten de procedures om, maakt daarbij niet uit. Van verboden mag immers worden afgeweken, zeker als de CEO dat zegt. En als we dus concluderen dat de werknemer redelijkerwijs mocht denken dat dit de CEO was, dan heeft hij terecht afgeweken van het verbod.

Arnoud

Geen principiële uitspraak over acquisitiefraude in proefproces MKB Nederland

| AE 5144 | Iusmentis | 9 reacties

verlengen-fax-fraudeGrr. Ik begin me steeds meer te ergeren aan het onderwerp acquisitiefraude en hoe rechters daarmee omgaan. Want in een recent vonnis wordt wederom op zeer formele gronden een claim tegen acquisitiefraude afgewezen. Oké, het was een proefproces en daarin mag je best wat principiëler zijn, maar toch.

Brancheorganisatie MKB Nederland had het proefproces in 2011 gestart tegen drie online telefoongidsen waar de nodige klachten over waren gekomen. En dan denk je al snel aan acquisitiefraude: een vaag telefoontje of je je gegevens wilt controleren, een fax die met 5 punts Arial vermeldt “dit is een offerte mompelmompel 150 euro per maand mompel drie jaar” en dan ineens een factuur. MKB was het zat en besloot een principiële zaak te starten tegen deze drie gidsen.

MKB had stevig ingestoken en een verklaring voor recht geëist dat acquisitiefraude (zoals door haar op een rijtje gezet) altijd misleidend zou zijn. Met zulke jurisprudentie is het dan véél eenvoudiger om toekomstige claims aan te pakken. Maar dat wijst de rechter af, omdat het toch van de precieze omstandigheden van het geval afhangt of een telefonische acquisitie telt als misleiding. Argh. Wéér zo’n formalistische opstelling. Het zal wel aan mij liggen maar als je zo’n “bevestigingsbrief” ontvangt met in kleine lettertjes “dit is een offerte en het kost 150 euro per maand voor 3 jaar”, welke omstandigheden kunnen dát dan rechtbreien?

Ook wil de rechtbank niet in het algemeen verklaren dat de regels over oneerlijke handelspraktijken ook kleine ondernemers mogen beschermen. Reflexwerking is echter wederom iets dat per geval moet worden beoordeeld. In het algemeen verklaren dat MKB-ondernemers altijd recht hebben op dezelfde bescherming als consumenten bij misleidende handelspraktijken is niet de taak van de rechter maar die van de wetgever.

De in het proefproces meeprocederende gedupeerde ondernemer krijgt echter wél reflexwerking: (a) Stichting Gilde is een kleine vrijwilligersorganisatie met een beperkt budget, terwijl Telefoongids.com een commerciële onderneming is die zich beroepshalve bezig houdt met het sluiten van overeenkomsten als de onderhavige; (b) Stichting Gilde heeft een contract gesloten buiten het eigenlijke terrein van haar werkzaamheden (vrijwillgerswerk); (c) Telefoongids.com heeft in casu het initiatief genomen tot het opnemen van telefonisch contact; (d) De overeenkomst die tussen Stichting Gilde en Telefoongids.com is gesloten betreft de vermelding in een zogenaamde online-telefoongids en is een overeenkomst die ook door een consument zou kunnen worden gesloten.

Op grond van de Wet oneerlijke handelspraktijken mag de rechter de bewijslast omkeren: het bedrijf moet bewijzen dat er volledig en juist is geïnformeerd over de prijs en wijze van contracteren. En dat vindt de rechter hier passend, want Telefoongids.com heeft het als core business om langs deze weg contracten te sluiten, dus mag je verwachten dat ze dit goed kunnen. Maar hee, wat vervelend nu, nét van het eerste gesprek is geen geluidsopname gemaakt. De fax is ook niet heel expliciet over de kosten, en in het verificatiegesprek werd “nauwelijks hoorbaar” iets over 150 euro gezegd maar níet dat de totale contractswaarde 5400 euro zou zijn.

In de beschikbare gegevens is naar het oordeel van de rechtbank onvoldoende bewijs gelegen dat Stichting Gilde juist en volledig is geïnformeerd en (dus) dat de bejegening door Telefoongids.com niet misleidend is geweest. Telefoongids.com heeft geen nader bewijs aangeboden van haar stellingen op dit punt. Daarom dient Stichting Gilde gevolgd te worden in haar standpunt dat zij voorafgaand aan de totstandkoming van de overeenkomst is misleid.

De eisen tot rectificatie van de publiciteit die MKB had gekregen nadat ze aangekondigd had juridische stappen te nemen, worden afgewezen. MKB Nederland mócht hard in actie komen tegen acquisitiefraude, mede gezien wat er in de uitzending van TROS Opgelicht?! voorbij was gekomen.

Arnoud<br/> Ja, er ging wat mis in de tekst. Excuses, ik had kennelijk de enalaatste versie livegezet.

Waarschuwing voor acquisitiemisleiding afgestraft door rechtbank

| AE 4997 | Informatiemaatschappij | 14 reacties

Zelden zó veel jeuk gehad als bij het lezen van dit vonnis. Een zakenman die wilde waarschuwen voor de praktijken van acquisitiemisleiding, moet van de rechter op LinkedIn een rectificatie plaatsen, las ik bij Emerce. Hij had op LinkedIn een boze reactie geplaatst over een telefoontje over zijn vermelding in een bedrijvengids, en daarna een… Lees verder