Online gebiedsverbod voor man die opriep tot rellen Utrecht

Geplaatst op in Uitingsvrijheid, 8 reacties
OpenClipart-Vectors / Pixabay

De persoon die ervan wordt verdacht dat hij op sociale media opriep om vanavond te gaan rellen in Utrecht, heeft een ‘online gebiedsverbod’ gekregen. Dat meldde de gemeente in een persbericht eind november. En een kleine week later reageert advocaat Anis Boumanjal: “zo’n online verbod gaat heel ver en haar jurisdictie te buiten, als je het mij vraagt. Zeker als meetelt dat je verworven grondrechten en vrijheden aan banden gaat leggen, terwijl er nog geen rechterlijke uitspraak is en de uitlatingen via het reguliere strafrecht zijn aan te pakken.”

We hebben het eerder gehad over online gebiedsverboden. De burgemeester is bevoegd mensen gebiedsverboden en huisverboden te geven (Gemeentewet art. 172a), maar dat gaat over fysieke verboden: blijf weg uit deze wijk of uit de buurt van dit huis. Dat kan nuttig zijn bij rellen, omdat je mensen dan makkelijk kunt ophouden of wegsturen omdat ze het verbod overtreden, zonder dat je hoeft te onderzoeken wat ze precies bijdragen aan de rellen of het strafbare aspect daarvan. Maar dat werkt niet voor een online verbod, want welk fysiek gebied kun je daar aan koppelen?

Je kunt ook de meer algemene openbare-ordeverstoring erbij pakken (art. 172):

De burgemeester is bevoegd bij verstoring van de openbare orde of bij ernstige vrees voor het ontstaan daarvan, de bevelen te geven die noodzakelijk te achten zijn voor de handhaving van de openbare orde.
Dit kun je lezen als ook een bevel “blijf van internet” als dat noodzakelijk is. De complicatie is dan dat je dan terecht komt in een doorkruising van de vrijheid van meningsuiting, in plaats van enkel “ga weg bij het winkelcentrum” of “niemand mag met oranje bandana’s voor het stadhuis staan” omdat je daarmee rellen de kop wilt indrukken.

Ik moet zeggen, ik ben wél blij dat Utrecht deze stap genomen heeft. Natuurlijk is het controversieel, maar in dit concrete geval lijkt het me niet meteen totaal onredelijk. En ik neem aan dat deze persoon naar de rechter stapt (het is mij niet bekend of Boumanjal diens advocaat is, voor de goede orde) om het aan te vechten, dus hopelijk komt er dan een duidelijke streep in het zand.

Arnoud

 

 

Hoe krijgen wij de kerstpakketten AVG compliant bij onze relaties?

Geplaatst op in Ondernemingsvrijheid, Privacy, 20 reacties

Een lezer vroeg me:

Zoals veel bedrijven sturen wij relaties (zoals inkopers, IT-leveranciers etc) elk jaar een kerstpakket. Normaal zou ik dat naar hun kantooradres sturen, maar gezien de Coronasituatie zal het dan lang op een leeg bureau staan en dat vind ik zonde. Natuurlijk heb ik van veel mensen geen privéadres, is dat iets dat hun HR-afdeling of secretaresse mag geven? Wat zegt de AVG over deze situatie?
Een relatiegeschenk thuis willen bezorgen is een leuk idee, maar ik hoop dat we het erover eens zijn dat het niet handig is dat je zakenpartners iemands privéadres geeft omdat die daar ‘een verrassing’ wil bezorgen. Ook al kennen mensen elkaar zakelijk al jaren, dat gaat toch een stapje te ver.

Een simpele oplossing is vragen, aangenomen dat dat zonder zelfs maar indirecte druk gaat “Kees, mag Wim je privéadres? Hij is een toprelatie, vergeet dat niet” is geen legale toestemmingsvraag. Maar de verrassing gaat er wel een beetje af natuurlijk, dus als dat een factor is dan werkt dit niet.

Vooraf vragen, begin november dan wellicht? “Als relaties het vragen, mogen ze dan je privéadres voor een kerstpakket?” Het kan, maar ik twijfel of dit duidelijk genoeg is: welke relaties dan, en wie bepaalt hoe echt het verzoek is? Die ene leverancier die altijd nét iets te dichtbij kwam zitten, wel goed voor de opdrachten en elk jaar een iets te groot kerstpakket, hoe weten collega’s van HR dat deze echt mijn privéadres niet hoeft?

Toch naar kantoor sturen, waarna HR of Office deze centraal doorstuurt? Dat is nogal wat onhandig werk voor die mensen (in de toch al drukke feestdagenperiode) en niet iedereen stuurt z’n pakket tegelijk. Maar het kan. Ik heb kleine twijfels bij de doelbinding (het adres uit je personeelsdossier zit daar omdat dat wettelijk moet, niet voor kerstpakketten) maar wellicht dat je in deze situatie wél kunt zeggen “mag HR je kerstpakketten opsturen of haal je ze liever in januari zelf op”.

Een tussenoptie die ik wel voorbij zag komen, is dat de relatie met HR afspreekt welk pakket moet worden gekocht, en HR dit bestelt met als afleveradres de werknemer. Dan komen de pakketten wanneer ze komen, zit de privacy volgens mij goed. Alleen is dit wel nogal wat gedoe voor HR. Dus ik weet het niet, moet ik zeggen. Alle opties lijken wat onhandig.

Arnoud

Mag je Legend of Zelda decompileren en een bitwise identieke versie maken?

Geplaatst op in Intellectuele rechten, 8 reacties
aerozol / Pixabay

Het Zelda Reverse Engineering Team meldt dat ze vrijwel klaar zijn met het decompileren van de binaries van The Legend of Zelda: Ocarina of Time voor de Nintendo 64. Dat las ik bij Tweakers vorige week. Nintendo is fel tegen fanprojecten zoals ports van hun games naar andere platformen, zo voegt men daaraan toe. Toch meent dit project legaal te opereren binnen het auteursrecht, wat natuurlijk de vraag oproept hoe dat dan zit met decompileren, namaken en porten van software.

Legend of Zelda is een klassieke serie voor Nintendo-gamers, en Ocarina of Time (1998) de bekendste uit de reeks. Het spel was echter nooit beschikbaar voor moderne computers, totdat dus deze groep enthousiaste programmeurs haar decompilatie voltooide. De binaries (de machine-leesbare code van het programma) zijn via decompilatie terugvertaald naar broncode, die door mensen, althans programmeurs, gelezen en aangepast kan worden.

Punt is alleen dat dat aanpassen (en het produceren van nieuwe binaries) inbreuk op auteursrecht is. Maar het RET doet dan ook iets anders: ze vogelen uit wat de N64 binaries doen, en schrijven dan zelf broncode die na compilatie datzelfde doet. Dat is géén inbreuk op auteursrechten, want achterhalen wat iets doet is legaal, en in je eigen woorden dat navertellen is dat ook.

Deze nieuwe code is dus een soort van spirituele kloon: hij doet hetzelfde, maar op een eigen manier en zonder code van Nintendo over te nemen. Maar daarmee is men er nog niet:

But even though the game’s code has been fully decompiled, there’s still a lot of remaining work for the ZRET team including creating documentation, re-naming and re-organisation of code and definitions, and support for asset-handling so viewing or modifying on modern computers is easier.
Zodra je natuurlijk originele beelden van personages (of achtergronden of andere assets) uit het spel gaat overnemen, trap je alsnog in de auteursrechtinbreuk. Ik ben benieuwd hoe ze dat gaan oplossen.

Ook heel benieuwd ben ik naar hun reden om te gaan voor een bit-for-bit identieke binary als uitkomst, in plaats van enkel een functioneel identiek spel. Want hun streven is dus echt om hun eigen code zo te maken dat deze na compilatie en linken (haha) exact uitkomt op dezelfde nullen en enen als het origineel van Nintendo. Dat voelt voor mij als een moeilijke manier om een kopie van die nullen en enen te maken, en dat is inbreuk. Maar het zal wel een hoger artistiek doel dienen?

Arnoud

Zo mag je als VvE wél camera’s ophangen in je appartementencomplex

Geplaatst op in Privacy, 13 reacties

Laatst nog bij de Rijdende Rechter, nu bij de zittende magistratuur (sorry, juristengrapje): wanneer mag een vereniging van eigenaren cameratoezicht toepassen in het appartementencomplex, en welke maatregelen moet je dan nemen? Dankzij een principieel ingestelde bewoner van een complex in Amsterdam hebben we nu een vonnis dat duidelijke grenzen trekt. Kort en goed: het mag, maar

Het VvE-lid in kwestie had duidelijk moeite met camera’s, want hij had zich tot de Autoriteit Persoonsgegevens gewend om handhavend op te treden. Die weigerde dat, vandaar dat we bij de rechter uit kwamen. Ondertussen had de VvE zich ook gevoegd aan de zaak, zodat de rechtbank een kijkje ter plaatse kon nemen. (Ergens verwacht ik dan dat de drie rechters onderling grappen wie van hen dan mr. Visser is en wie mr. Reid.)

De AP had eerder geoordeeld dat de inzet van de camera’s in dit complex proportioneel was. Wat daarbij meewoog, was dat in het verleden diverse incidenten met insluipers en beschadigingen hebben plaatsgevonden. Dit is in het algemeen een belangrijke factor. Te vaak grijpen mensen naar zware middelen als biometrie of camera’s met theoretische argumenten of speculatieve dreigingen – iets dat in de security-wereld normaal is, maar juristen vinden dat je het eerst maar eens met goede sloten moet proberen.

De VvE voerde verder nog aan:

De beveiligingscamera’s zijn gericht op de tochtdeuren in de toegangshal en brengen de openbare weg niet in beeld. Ook brengen de camera’s niet meer in beeld dan noodzakelijk is om het doel van verwerking te realiseren. Volgens verweerder is niet gesteld of gebleken dat het doel van verwerking op een voor eiseres minder nadelige wijze kan worden bereikt. Het beschermen van de eigendommen van de VvE en haar bewoners is bovendien niet op een andere manier te realiseren.

Daarnaast is verweerder van mening dat de VvE voldoende waarborgen heeft ingebouwd om het recht op privacy van de bewoners en bezoekers van het flatgebouw te beschermen. Zo mogen de beelden slechts na toestemming van de politie tegen betaling worden opgevraagd bij het bedrijf dat de camera’s heeft opgehangen en worden deze voor een maximale duur van zeven dagen opgeslagen. Voorbijgangers worden verder door stickers en een bord geïnformeerd over het cameratoezicht.

Dit zijn eigenlijk precies de argumenten die je wil horen. En over die voorbijgangers: weliswaar filmde de camera’s de openbare weg (oh noes) maar dat was hier geen probleem omdat voorbijgangers door tegenlicht niet goed herkenbaar zijn tot ze bij de deur zijn. Mede vanwege de gebleken daadwerkelijke incidenten uit het verleden acht de rechtbank het dus proportioneel om die camera’s op te hangen.

Een goed privacyprotocol (een reglement cameratoezicht) is van belang, net als daadwerkelijk er voor zorgen dat je doet wat in dat reglement staat:

Daarnaast heeft de VvE een privacyreglement opgesteld en maatregelen getroffen om de ongewenste gevolgen van cameratoezicht zoveel mogelijk te beperken, zoals het wissen van de beelden na – in elk geval – vier weken, het beveiligen van de videorecorder met een wachtwoord, de plaatsing van die recorder in een afgesloten ruimte, het limiteren van de VvE-leden die de beelden mogen controleren tot het bestuur en het bijhouden van logfiles van verrichte handelingen in een logboek. Ook worden voorbijgangers geïnformeerd over het cameratoezicht.
Het is dan een slimme om een extern bedrijf de beelden te laten registreren en bekijken. Dat geeft een stukje professionaliteit (en dus zekerheid) en bovendien voorkom je de indruk dat het bestuur (of de bewoner met beveiligingspet) oneigenlijk gebruik maakt van de camera’s of de beelden.

Wat jammer was – en wat vaker misgaat – is dat de VvE niet heel duidelijk was over het hoe en wat. De rechtbank oordeelt zelfs dat de AP op het verkeerde been was gezet door onvolledige of onjuiste informatie, en dat deze dus eigenlijk niet zonder meer had mogen concluderen dat het cameratoezicht terecht was. Maar omdat ondertussen de feitelijke situatie bekend is en juridisch in orde is, is het eind goed al goed.

Arnoud

 

Mag ik een snelheidsboete bij de gemeente declareren als hun bordje verkeerd was afgesteld?

Geplaatst op in Regulering, 31 reacties

Automobilisten die 20 kilometer per uur te hard over de Wittevrouwensingel in Utrecht rijden krijgen toch een lachend gezichtje te zien op een display langs de weg. Dat meldde de lokale Utrechtse krant DUIC onlangs (dank, Utrechtse tipgever). De snelheidsmeter van de gemeente, zo’n rood/groen gezicht-matrixbord, bleek namelijk verkeerd ingesteld: hoewel de maximumsnelheid daar 30 is, was het bord afgesteld op 50. Wat de tipgever me deed vragen, als ik dan een verkeersboete krijg, mag ik die dan verhalen op de gemeente wegens foute voorlichting?

Wa dâchie zelluf, zouden ze in Utrecht zeggen. Want natuurlijk is zo’n matrixbord geen verkeersbord (bord A3) en dus bepaalt het niet wat de maximumsnelheid is aldaar. Daar is het ook niet voor bedoeld, het bord geeft immers jouw actuele snelheid aan en niet de toegestane snelheid. In combinatie met de kleuren en het gezichtje is het in de praktijk een effectief middel om mensen hun snelheid te laten matigen.

Desondanks, je rijdt daar 50, het bordje is groen, jij denkt dat je goed zit en 5 meter verderop staat Agent Patrick en die bekeurt je voor te hard rijden. Waar sta je dan, juridisch? De boete is op zich terecht want de maximumsnelheid van 30 km/uur is daar rechtsgeldig tijdig aangekondigd (bord A01-30ZB). De uitweg is dan: de gemeente heeft deze boete te vergoeden, want zij heeft onjuist advies gegeven (“je rijdt 50, keurig”).

Een overheidsorgaan is in theorie aansprakelijk te stellen voor onjuist advies. De lat ligt wel erg hoog, hoewel het antwoord altijd afhankelijk van het geval is:

Eerst indien de belanghebbende in de gegeven omstandigheden redelijkerwijs erop heeft mogen vertrouwen dat hem juiste en volledige inlichtingen met een bepaalde inhoud werden gegeven, kan plaats zijn voor het oordeel dat het verstrekken van die inlichtingen, indien deze onjuist of onvolledig zijn, onrechtmatig is jegens de belanghebbende en dat de gemeente deswege jegens de belanghebbende aansprakelijk is doordat deze door die onjuiste of onvolledige inlichtingen, kort gezegd, op het verkeerde been is gezet.
In gewoon Utrechts, pardon Nederlands: was het redelijk om te denken, dit bord klópt, de groene vijftig is een juist advies? Ik zou zeggen van niet, zelfs niet als je redeneert dat de gemeente toch wel weet hoe hard je in een bepaalde straat mag.

De belangrijkste reden voor mij daarbij is dat je net 500 meter terug een bord “zone 30” bent gepasseerd en dus zélf moet weten dat je er 30 mag. Dat is immers sowieso de regel in het verkeer, en er is geen verkeerssituatie waarin je binnenin een zone 30 toch 50 mag. Het bord kan dus niet kloppen, en ik zie dan ook geen redelijke grond om te denken “zou het dan tóch”.

Arnoud

Decompileren voor foutverbetering is gewoon toegestaan

Geplaatst op in Intellectuele rechten, 2 reacties

Helemaal vergeten: het Europese Hof van Justitie had begin oktober het decompileren van software legaal verklaard, als dat nodig is om fouten (bugs) te verbeteren. Het is een vrij technisch arrest maar met een welkome verduidelijking voor de praktijk. Kort gezegd: als je niet aan decompileren ontkomt om een fout te halen uit software die je onder licentie hebt, dan mag dat. Ongeacht wat de licentieovereenkomst zegt.

Het arrest gaat over de wat technische vraag hoe de grenzen van decompilatie liggen in het Europees auteursrecht. Hierbij zijn twee artikelen uit de Europese Richtlijn 91/250 relevant. Allereerst is er artikel 5 (bij ons 45j Auteurswet) over het mogen herstellen van fouten. En dan heb je ook artikel 6 (bij ons artikel 45m Auteurswet) dat bepaalt dat je software mag decompileren om de onderliggende werking te achterhalen ten behoeve van interoperabiliteit met andere software. Denk aan het uitvogelen van een bestandsformaat of een niet-publieke API die je nodig hebt om te interfacen met die software.

In België had de overheidsdienst Selor (het selectiebureau van de overheid) software afgenomen van het bedrijf Top Systems. Selor had daar eigen software naast gebouwd die samenwerkte met de Top software. En zoals dat gaat, er ontstond ruzie over de leveringen door Top, waarna die terugsloeg met de aanklacht dat Selor in strijd met de wet de software had gereverse-engineered.

Bij de Belgische rechter bleek het te gaan om het uitzetten van een functie uit de Top software, die de goede werking van de rest van de software verstoorde. (Ik denk niet dat het om een copyprotectiefunctie gaat, maar kan verder niet vinden wat die functie dan wel zou doen.) Om dit te kunnen doen, moest Selor de software reverse engineeren.

En dan is dus de vraag: je mag fouten verbeteren en je mag reverse engineeren voor interoperabiliteit, maar mag je ook reverse engineeren voor het verbeteren van fouten? Eentje voor het Hof van Justitie, zo dacht de Belgische rechter heel wijs.

Het HvJ begint met uitleggen, zoals juristen dat altijd plachten te doen, dat software bestaat in broncode en objectcode, en dat reverse engineeren neerkomt op die laatste vorm terugzetten in soort-van de eerste. Je hebt altijd enig kwaliteitsverlies (net zoals wanneer je een PDF weer opent in Word) maar het is goed genoeg om dingen aan te kunnen passen als dat nodig is.

Om dit te kunnen doen, moet je de objectcode laden in een decompiler, waarna een kopie in broncodevorm gemaakt wordt. Dit is juridisch rechttoe rechtaan een kopie van de software, net zoals wanneer je broncode in objectcode omzet (of wanneer je een boek verfilmt, hetzelfde wetsartikel).

Voor het maken van een kopie is in beginsel toestemming van de rechthebbende nodig, tenzij er uitzonderingen in de wet staan. Nu hebben we het hier over decompilatie, en dat mag van de wet dus alleen voor interoperabiliteitsdoeleinden (artikel 6/45m), terwijl wat Selor deed ging om foutverbetering. En probleem is dan dat in de overwegingen van de Richtlijn staat:

Overwegende dat alleen in deze zeldzame gevallen de uitvoering van de handelingen van reproduktie en vertaling door of voor een persoon die het recht heeft een kopie van het programma te gebruiken als rechtmatig moet worden beschouwd en in overeenstemming met normale praktijken, en daarom moet worden geacht geen toestemming van de rechthebbende te vereisen;
Het Hof zegt nu echter: dat “alleen in deze zeldzame gevallen” moet je lezen als de zeldzame gevallen waarin decompilatie ten behoeve van interoperabiliteit gerechtvaardigd is. Er staat geen algemeen verbod op decompilatie gevolgd door “behalve heel soms voor interoperabiliteit” (zoals menig juridisch handboek het overigens brengt) maar een serie strenge regels over interoperabiliteit tot stand brengen met decompilatie.

En dan kom je natuurlijk terug bij artikel 5, dat je toestaat de software te verveelvoudigen als dat nodig is voor foutherstel. Decompilatie is verveelvoudigen, maar dat mag dus als dat nodig is. Daarmee is een breder recht van decompileren dus legaal verklaard. Achteraf gezien helemaal niet zo gek: er zijn weinig manieren voor derden om fouten te herstellen zonder decompileren.

Arnoud

 

Heuglijke dienstmededeling (3)

Geplaatst op in Iusmentis, 44 reacties

Vanwege de geboorte van onze dochter Veerle heb ik de komende twee weken een blogpauze.

Mocht u een kaartje willen sturen, dan kan dat via mijn bedrijf ICTRecht. Hieronder mag natuurlijk ook!

Mijn collega’s van ICTRecht bloggen flink, en vergeet niet de diensten van mijn andere bedrijf Lynn Legal te bekijken. Binnenkort ons nieuwste product: een robot die inkoopvoorwaarden screent.

Hoe dan ook: tot binnenkort!

Arnoud

Worden inkoopvoorwaarden het volgende slachtoffer van legal tech?

Geplaatst op in Innovatie, Ondernemingsvrijheid, 19 reacties

Wie zaken doet, kent het fenomeen: inkoopvoorwaarden. Zeg maar algemene voorwaarden, maar dan die van de klant. Gemeenschappelijke kenmerken: lang, eenzijdig (héél eenzijdig) en ze benoemen punten waar jij nooit aan gedacht had. Oh ja, en de inkoper van de andere partij kan je snel vertellen dat er niets te onderhandelen valt, dit moet nu eenmaal zo. Dat onderhandelen zal blijven, maar het lange uren steken in het doorakkeren van die teksten en opschrijven wat er anders moet, dát gaat veranderen. Dankzij Lynn Legal.

Lynn reviewt en annoteert nu al geheimhoudingscontracten (NDA’s) en verwerkersovereenkomsten, gebruik makend van machine learning (je mag het AI noemen) op basis van vele duizenden voorbeelden en de juridische inzichten van mijn bedrijf ICTRecht. Waarom nog tijd besteden aan standaard issues zoeken als Lynn dat veel sneller en net zo scherp doet?

Dan krijg je natuurlijk de vraag, kun je dit bij meerdere soorten contracten doen. De zoektocht is lastig: je hebt contracten nodig die in bulk beschikbaar zijn (maatwerk-SLA’s blijven mensenwerk om te lezen), er moet genoeg te vinden zijn en de mens moet het de tijdsinvestering eigenlijk niet waard vinden. En ja, bij die omschrijving past prima het concept van de inkoopvoorwaarden.

Tijd dus om hier een checker voor te gaan bouwen. En dat kunnen wij natuurlijk niet alleen. We zoeken ervaringen, tips, voorbeelden en ideeën over wat zo’n checker moet zeggen, waarop te letten en welke issues zijn het allerbelangrijkste.

Tevens tijd voor een stukje verhalen bij het kampvuur: wat is de raarste discussie of bepaling bij inkoopvoorwaarden die jij ooit zag?

De mijne: een groot retailconcern wilde een nieuwe app, en liet mijn klant de inkoopvoorwaarden zien. Men had daarin bepaald dat alle producten de hoogste mate van versheid moesten hebben (als in: vanochtend geplukt, vanmiddag in het schap), maar elders ook “Product” gedefinieerd zodanig dat apps er ook onder vielen. Dat leek mij raar, maar ik heb nog nooit zo’n onwerkelijke discussie gehad als toen over waarom een app niet vers zou hoeven zijn. Mijn klant heeft nog drie maanden “alleen de meest verse libraries” als tagline gehad.

Arnoud

IAB Europe heeft wellicht Europese privacywet geschonden met cookiepop-ups

Geplaatst op in Ondernemingsvrijheid, Privacy, 9 reacties

OpenClipart-Vectors / Pixabay

IAB’s raamwerk waarop de cookiepop-ups voor veel websites zijn gebaseerd, is wellicht in strijd met de Europese privacywetgeving.Dat meldde Tweakers onlangs. De Belgische Gegevensbeschermingsautoriteit heeft een concept-uitspraak (die dus het raamwerk in strijd met de AVG verklaart) afgerond en met de collega-toezichthouders gedeeld voor commentaar. Dit is verplicht vanwege het grensoverschrijdend karakter van de inbreuk. De kern is dat het systeem te onduidelijk voor gewone mensen is.

Na invoering van de AVG lanceerde de Interactive Advertising Board een handig framework waarmee adverteerders in heel Europa AVG-compliant marketingcookies zouden kunnen zetten. Met een standaard interface geef (of weiger) je toestemming, of beheer je je legitiem-belang wensen. Deze worden centraal beheerd in een consent string, waarmee adverteerders dus niet bij elke site opnieuw toestemming hoeven te vragen.

Een kernvereiste van de AVG is transparantie en duidelijkheid: wat gebeurt er precies, tot in detail en in gewonemensentaal. Dat gaat al snel mis bij iets complex als online adverteren, helemaal als we het begrip real-time bidding (RTB) erbij halen. De kern daarvan is dat als je een site bezoekt, er een paar honderd (of duizend) robots met elkaar gaan bieden op advertentieruimte gericht op jou, op basis van wat zij van je weten en hoe interessant jij op dat moment bent.

Dit uitleggen is een stuk moeilijker dan de IAB consent teksten doen voorkomen, en dat is dan gelijk het probleem: als je niet duidelijk en in eenvoudige taal uitlegt wat er speelt, dan ga je op dat moment al tegen de AVG in. We komen dan niet eens toe aan de vraag of er op eerlijke manier toestemming is gevraagd, of de legitiem belang afweging klopt of ga zo maar door. U bent af, delete al uw data en doe het niet meer. En dat zou een pijnlijke zijn.

Een bijkomend probleem is dat  hoewel het IAB framework expliciet niet bedoeld is om de zogeheten bijzondere persoonsgegevens te verwerken (zoals seksuele voorkeur of etnische afkomst), dit in de praktijk wel gebeurt. Zo bleek in 2019 mensen uit de LGBTQI+ community getarget te worden voor Poolse wetgevingslobby, en in Ierland 1300 mensen te zijn getarget in de categorieën “Brain Tumor,” “Incontinence” and “Depression”.

Formeel is het nog geen besluit, want in theorie kunnen de collega-toezichthouders de boel afkeuren of een geheel andere insteek presenteren. Maar het voorspelt weinig goeds.

Arnoud

Kan iemand me uitleggen waar de NCTV ook weer goed voor is?

Geplaatst op in Regulering, 10 reacties
OpenClipart-Vectors / Pixabay

De Autoriteit Persoonsgegevens heeft zware kritiek op het wetsvoorstel dat de Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding (NCTV) toestaat om burgers online te volgen en gevoelige persoonsgegevens te verzamelen, analyseren en met binnen- en mogelijk ook buitenlandse partijen te delen. Dat meldde Security.nl onlangs. Na het lezen van het stuk kan er voor mij maar een conclusie mogelijk zijn (en dat zie je niet vaak bij de AP): waarom wilden we ook weer een NCTV?

De Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding en Veiligheid (NCTV) is een instantie van de Nederlandse overheid die in 2012 werd ingesteld “om Nederland te beschermen tegen bedreigingen die de maatschappij kunnen ontwrichten. Samen met partners binnen overheid, wetenschap en bedrijfsleven zorgt de NCTV ervoor dat de Nederlandse vitale infrastructuur veilig is én blijft.” Van zo veel ambtenarenjargon ontgaat je meteen de lust om er wat van te vinden, met name die “én” met accent is een plastic lipje in je toetje van 220 euro.

En wat dóen ze nou precies? Nederlanders volgen op social media, wat dus een probleem is omdat dat niet mag zonder nadere bevoegdheden. Die ze niet hadden, vandaar een wetsvoorstel – wat sowieso al raar is, als een dienst tegen de wet handelt dan zou ik zeggen dat je die dienst vijf jaar lang niet in de búúrt laat komen van die activiteiten in plaats van het te legaliseren. Maar ja, wie ben ik.

“Als je bij de geheime diensten en politie ziet met hoeveel randvoorwaarden het verwerken van dergelijke gevoelige informatie omgeven is, dan valt toch niet te verdedigen dat dit bij de NCTV niet nodig is? Dat bij de NCTV een enkele, door de NCTV zelf uit te voeren toets voldoende zou zijn? Dat is de slager die zijn eigen vlees keurt”, zegt AP-voorzitter Aleid Wolfsen.
Minister Grapperhaus liet onlangs weten dat het kabinet het wetsvoorstel snel wil behandelen, en doet daarbij zonder enige ironie een beroep op de nationale veiligheid. Oké. Maar mij is nog steeds niet duidelijk waarom we een NCTV nodig hebben naast de bestaande diensten?

Arnoud