Categorie: Intellectuele rechten

About Intellectuele rechten

Subscribe Feeds

Aansprakelijk bij dieplinken naar Youtube-filmpjes

Geplaatst op in Intellectuele rechten, Ondernemingsvrijheid, 5 reacties

Een vraag van een lezer:

Youtube geeft je de mogelijkheid filmpjes van anderen te integreren in je site met behulp van de ‘embed’ code. Stel dat zo’n filmpje inbreuk pleegt op het auteursrecht. Kan je dan ook verantwoordelijk gesteld worden door dit op je site te tonen, of enkel de eigenaar van het filmpje?

Ik doe dat ook wel eens, maar alleen als ik weet dat ik geen problemen hoef te verwachten.

Meestal is een hyperlink legaal, behalve in uitzonderingsgevallen. Een link naar een inbreukmakend bestand is zo’n uitzondering, ook als het gaat om een inline link. Kan een zoekmachine nog verdedigen dat zij niet elke link kunnen verifiëren, bij zo’n filmpje ligt dat anders. Je weet dan welke film je linkt, en je kunt dan zonder al te veel moeite inschatten of dat een probleem is. Die Hard 4 wordt vast niet legaal op Youtube aangeboden.

Daar komt nog bij dat zo’n “embed” constructie een inline link is, die iedereen meteen het filmpje laat zien (en met 1 klein trucje zelfs helemaal automatisch). Dat gaat nog weer een stapje verder dan alleen linken naar een pagina bij Youtube.

Je verwerkt dus een film waarvan je zou moeten weten dat deze illegaal aangeboden wordt, in je eigen site om zo je eigen publiek die film te laten zien. Je komt dan wel heel dicht in de buurt van het Indymedia/Deutsche Bahn-vonnis, waarin Indymedia aansprakelijk werd gehouden voor een hyperlink:

Aangezien Indymedia weet dat enkele op haar website geplaatste hyperlinks leiden tot [onrechtmatige publicaties], handelt zij … onrechtmatig jegens Deutsche Bahn door geen maatregelen te treffen om verspreiding van de onrechtmatige informatie te staken. Daaraan doet niet af dat Indymedia, als persmedium, de gewraakte informatie niet tot haar eigen informatie maakt. De vraag welke vorm van hyperlinken wordt gebruikt is in dit verband niet van belang. Doorslaggevend is dat Indymedia het technisch mogelijk maakt en laat de informatie te bereiken.

En heel recent nog in deze zaak:

Het werk is immers als onderdeel van een ander werk weergegeven en als zodanig opnieuw (en zonder toestemming van [eiseres]) geopenbaard.

Ik zou dus zeggen dat wie een Youtube-filmpje in zijn blog of site embedt (opneemt), best aansprakelijk gesteld kan worden als het filmpje zonder toestemming op Youtube geplaatst blijkt.

In de praktijk is het natuurlijk het meest efficiënt om bij Youtube zelf te gaan klagen. Als die de film weghalen, werken al die links er naar ook niet meer. Dus de kans dat je ook werkelijk aansprakelijk gesteld zult worden, is vrij klein.

Arnoud

Inline link is inbreuk op auteursrecht

Geplaatst op in Intellectuele rechten, nog geen reacties

Een inline link, waarbij een plaatje op andermans site getoond wordt alsof het een onderdeel is van je eigen site, is inbreuk op het auteursrecht. Dat is al vaker zo geoordeeld, maar nu is er weer een rechtszaak waarin inline linken zonder toestemming als inbreuk werd aangemerkt:

Dat het werk van [eiseres] in technisch opzicht niet wordt verveelvoudigd nu het werk op de oorspronkelijke server blijft staan, doet er niet aan af dat van een auteursrechtelijk relevante handeling sprake is. Het werk is immers als onderdeel van een ander werk weergegeven en als zodanig opnieuw (en zonder toestemming van [eiseres]) geopenbaard. Naar het oordeel van de kantonrechter levert een en ander schending op van het auteursrecht van [eiseres], op grond waarvan [gedaagde] aan [eiseres] een vergoeding verschuldigd is.

In juni werd profielensite CU2 nog vrijgesproken voor aansprakelijkheid wegens een dergelijke link. Dat kwam omdat ze de link meteen verwijderden bij een klacht.

Via Volledig bericht, pardon Boek 9.

Arnoud

Conservatoir beslag op domeinnaam

Geplaatst op in Intellectuele rechten, Ondernemingsvrijheid, 1 reacties

Bram Heerink -mister 112.nl- meldde onlangs:

Ter voorbereiding van het door mij aangekondigde hoger beroep inzake de door mij aan de Staat kwijtgeraakt domeinnaam www.112.nl is door mijn advocaat Q. Meijnen beslag gelegd.

Heerink was de aanvrager van de persoonsgebonden domeinnaam www.112.nl. In mei vonniste de rechter dat hij deze domeinnaam moest afgeven aan de Staat, waar Heerink tegen in hoger beroep gaat.

Beslag leggen is een niet ongebruikelijke procedure als je bang bent dat de wederpartij zich gaat ontdoen van datgene wat jij via een rechtszaak op wilt eisen. In het geval van een domeinnaam bijvoorbeeld door de naam op te heffen of door te geven aan een ander. Iets wat in zaken over .com-domeinnamen nog wel eens wil gebeuren. “Haha, ik heb de naam gisteren aan een Chinees bedrijf overgedaan!”

De SIDN heeft hiervoor een uitgewerkte regeling. Begin jaren ’00 was daar nog de nodige discussie over. Uit de actuele jurisprudentie blijkt dat dit geen probleem meer zou moeten zijn.

Arnoud

RIAA-optreden mogelijk mededingingsbeperkend

Geplaatst op in Informatiemaatschappij, Intellectuele rechten, nog geen reacties

Een originele verdediging tegen een beschuldiging van inbreuk op auteursrecht: de eiser is lid van een verboden kartel. Ars Technica citeert uit een pleitnota in een van de vele RIAA-zaken over muziek op internet:

The plaintiffs, who are competitors, are a cartel acting collusively in violation of the antitrust laws and of public policy, by tying their copyrights to each other, collusively litigating and settling all cases together, and by entering into an unlawful agreement among themselves to prosecute and to dispose of all cases in accordance with a uniform agreement, and through common lawyers, thus overreaching the bounds and scope of whatever copyrights they might have.

Een kartel is een overeenkomst tussen bedrijven, een besluit van een ondernemersvereniging of een wat zo mooi heet “onderling afgestemde feitelijke gedraging” met als strekking of gevolg dat de mededinging wordt verhinderd, beperkt of vervalst. Kartels zijn verboden op grond van de Mededingingswet.

De RIAA is, net als bij ons de BUMA of BREIN, wel te zien als een ondernemersvereniging of een serie afspraken tussen bedrijven – de auteursrechthebbenden dus. De vraag is dus of de handelwijze van de RIAA er voor zorgt dat de mededinging, de concurrentie wordt vervalst. Welke concurrentie? Nou ja, die tussen platenmaatschappijen, of misschien zelfs die tussen liedjes.

In een vrije markt zou je kunnen verwachten dat sommige maatschappijen uit concurrentieoverwegingen filesharing aanmoedigen, of goedkopere licentietarieven vragen dan anderen. Maar hier reageren ze allemaal precies hetzelfde. Want let wel, het zijn en blijven de maatschappijen die de rechtszaken aanspannen. Niet de RIAA zelf. Toevallig zijn al die rechtszaken wel identiek, zo ongeveer tot en met de voetnoten in de pleitnota’s. En dat is voor kartelwaakhonden normaal reden tot fronzen van wenkbrauwen.

Slashdot gaat er uitgebreid op verder, met o.a. deze nuttige comment

If the RIAA labels were actually competing among themselves, then any one of them would be happy to see the others suffer alleged loss of sales. Paying RIAA lawyers to safeguard their alleged competitors’ profits is therefore direct anti-competitive collusion, rather than mere pooling of legal costs: they pay shared lawyers to perform actions which they know will support their “competitors”.

Het is wel eens vaker geroepen, maar deze rechtszaak ziet er iets serieuzer uit dan de eerdere pogingen.

Arnoud

TLC: welke Creative Commons-licentie kan op een verzamelwerk?

Geplaatst op in Intellectuele rechten, nog geen reacties

Technologie- en media-advocaat Olivier Oosterbaan is bezig met een fotoboek over Japan, waar hij graag publiek beschikbare foto’s van anderen in wil gebruiken. Dat leidt tot gepuzzel over portretrecht, de vraag wat is “commercieel”, hoe zit het met het publiek domein, en dan nu : welke licentie kan hij op het verzamelwerk plaatsen?

If I also use content of others, I must make sure that whatever license I end up applying, or would like to apply in the future, does not conflict, in whole or in part, with the license or licenses applicable to the works I use. Carving out or replacing those parts is likely to be a painstaking process. For example, if there is a chance that how I use the works could be seen as Commercial, for example because money changes hands for the hard-copy version, then I cannot use works licensed under a Non-Commercial license.

Japan Picture Book, 6: Choosing A Creative Commons License.

Arnoud

Nieuw op Opinieweblog: Van kopijrecht naar auteursrecht

Geplaatst op in Innovatie, Intellectuele rechten, Iusmentis, nog geen reacties

In de serie ¡Viva la Creación! schreef ik het tweede artikel:

Hoe kun je geld verdienen met content, zonder je krampachtig aan het copyright vast te klampen? Als jurist moet ik dit vast een ongepaste vraag vinden. Auteursrecht is een wettelijk geregeld monopolie. De auteur heeft de beslissing over wat er met zijn werk gebeurt. Inbreuk is piraterij en schandalig. Zo staat het in de wet. Nou ja behalve dat ’schandalig’ dan. Dus hoezo auteursrecht loslaten? Straks gaan we zeker ook eigendom afschaffen!

Lees verder: Van kopijrecht naar auteursrecht.

Arnoud

“Bescherming Funda nekt marktwerking”

Geplaatst op in Innovatie, Intellectuele rechten, Ondernemingsvrijheid, nog geen reacties

Gespecialiseerde zoekmachines moeten niet gehinderd worden door geschriftenbescherming. Dat schrijft Laurens Mommers van eLaw@Leiden in Het Financieele Dagblad naar aanleiding van de Jaap-zaak, waarbij de NVM-makelaars overname van huizenadvertenties voorkwamen met een beroep op de geschriftenbescherming, het stiefbroertje van het auteursrecht.

We zullen steeds vaker gespecialiseerde zoeksites gebruiken om op internet te vinden wat we zoeken. Algemene zoekmachines zoals Google zijn nauwelijks geschikt om een nieuw huis of om een goedkoop ticket te vinden, omdat ze geen specifieke zoek‐ en selectiemogelijkheden bieden, zoals de prijs van een product. We zijn dus gebaat bij partijen die dergelijke gegevens verzamelen en het daarmee mogelijk maken om gemakkelijk iemands telefoonnummer te vinden, de goedkoopste reis naar Spanje te boeken, of het mooiste huis tegen de beste prijs te vinden. Alle stappen die bedrijven zetten om zich tegen zo’n vergelijking te wapenen, werken uiteindelijk tegen onze welvaart.

Via Emerce.

Arnoud

Aangeraden: ¡Viva la Creación! (Opinieweblog XS4All)

Geplaatst op in Informatiemaatschappij, Innovatie, Intellectuele rechten, 1 reacties

Niels Huijbregts is op Opinieweblog de serie ¡Viva la Creación! begonnen over creativiteit, internet en de toekomst van auteursrecht. Dit is de aanloop voor de discussie op PICNIC’07 waarover ik gisteren schreef.

De aftrap begint goed: creativiteit is altijd voor een deel na-apen. Niet zozeer jatten, als wel bestaande dingen samenvoegen en zo iets nieuws te creëren. En ja, dan loop je tegen het auteursrecht aan. Iedere auteur heeft volautomatisch dat auteursrecht, en kan daarmee elk gebruik van zijn werk controleren.

Da’s mooi, maar er zit een groot nadeel aan: ‘alle rechten voorbehouden’ is wel erg streng. Het houdt in dat je je , als je geïnspireerd raakt door iets dat je hoort of ziet, telkens moet afvragen of dat wel mag. En dat belemmert de creativiteit. Want creativiteit wil helemaal niet onderbroken worden door juridische vraagstukken. Creativiteit wil creëren.

Wordt vervolgd.

Arnoud

XS4ALL organiseert wedstrijd videosampling

Geplaatst op in Innovatie, Intellectuele rechten, 1 reacties

XS4ALL organiseert wedstrijd videosampling:

Vandaag is op www.vivalacreacion.nl een wedstrijd in videosampling gelanceerd. Iedereen kan aan het project deelnemen door beeld en geluid te uploaden en te remixen. Jeroen Hofs – bekende videosampler Eboman – mixt mee en helpt deelnemers. Op 27 september wordt tijdens PICNIC’07 een prijs uitgereikt aan de mooiste creatie.

Op diezelfde 27 september organiseert XS4ALL samen met Creative Commons Nederland een discussiesalon over auteursrecht in de hedendaagse remixcultuur.

Arnoud

Geldigheid van open source licenties: de Artistic License

Geplaatst op in Intellectuele rechten, 1 reacties

Een nieuwe rechtszaak over open source licenties. Geen GPL-schendingen in producten, maar een schending van de relatief onbekende Artistic License bij software voor modeltreintjes. Toch kan deze zaak wel eens erg belangrijk worden. Zoals Mark Radcliffe opmerkt:

The decision makes two important points: (1) the Artistic License is a contract and (2) the failure to include the copyright notices was not a “restriction” on the scope of the license.

Dat eerste punt is voor Amerikanen niet evident: daar moet een contract consideration, een tegenprestatie van de wederpartij bevatten. Hier in Nederland is een licentie altijd een contract. Dat de Artistic License een contract is, lijkt de rechter af te leiden uit het feit dat er niet alleen maar toestemming wordt verleend:

The condition that the user insert a prominent notice of attribution does not limit the scope of the license. Rather, Defendants’ alleged violation of the conditions of the license may have constituted a breach of the nonexclusive license, but does not create liability for copyright infringement where it would not otherwise exist. Therefore, based on the current record before the Court, the Court finds that Plaintiff’s claim properly sounds in contract (…)

Je kunt iemand die je naam niet prominent vermeldt, niet aanklagen wegens inbreuk op het auteursrecht. “Prominente naamsvermelding” staat niet in de auteurswet. Wil je die eis opleggen, dan moet je een contract sluiten met de licentienemer. Daarom moet de licentie als contract gezien worden.

Het tweede punt is lastiger. Amerikaans recht maakt onderscheid tussen beperkingen aan de gegeven licentie zelf en bijkomende verplichtingen voor de wederpartij. “U mag kopiëren maar niet naar derden verspreiden” is een beperking; “u belooft de broncode geheim te houden” is een bijkomende verplichting. Wie bij zo’n licentie de software naar derden verspreidt, gaat de licentie te buiten en pleegt inbreuk op het auteursrecht. Maar wie zich niet houdt aan de geheimhoudingsverplichting, pleegt alleen contractbreuk.

En dat maakt uit, want bij contractbreuk kun je in de VS alleen schadevergoeding vragen. Nakoming afdwingen noemen ze daar specific performance en dat krijg je niet snel voor elkaar. Bij inbreuk kun je eisen dat het product van de markt gaat, en dat is natuurlijk een leuk drukmiddel om andere eisen voor elkaar te krijgen.

In Nederland is een open source licentie gewoon een contract, en contracten mag je ontbinden als de tegenpartij niet doet wat hij moet doen. Het onderscheid tussen beperkingen en bijkomende verplichtingen kennen wij niet. Wel moet de ontbinding gerechtvaardigd zijn: wordt er een dag te laat geleverd, dan kun je niet onder je betalingsverplichting uit door het contract op te zeggen.

Rick Moen schreef eerder een interessant stuk over open source rechtszaken in de praktijk.

Arnoud