Plaats van zetel regering tijdens WOII leidt niet tot onbevoegdheid raadsheren hof, zo las ik ineens bij de toch zeer degelijke TaxLive-blog van WoltersKluwer. Dat betrof een arrest van de Hoge Raad over een belastingzaak waarin de aangever had geprobeerd zijn loonbelasting op te voeren als een aftrekbare gift aan het ministerie van Financiën. Met het argument dat “de beslissing om de zetel van de regering gedurende de oorlogsjaren 1940-1945 buiten het Rijk te vestigen een ongrondwettige daad is geweest die niet zonder gevolgen kan [blijven]”, een wacht-wat-hoe argument dat mij meteen triggerde: dit zijn inderdaad die mensen die vinden dat ze het sociaal contract kunnen opzeggen, dat de Staat geen rechtsmacht over ze heeft enzovoorts.
Het is niet direct internetrecht als zodanig maar deze juridische theorieën zijn wel fors in opmars dankzij internet en haar unieke manier van informatie aanwakkeren en verspreiden. Bovendien erger ik me eraan dus dan mag ik erover bloggen: de soevereine burger. Het concept is over komen waaien uit Amerika, en is gebaseerd op de samenzweringstheorie dat lang geleden overheden zichzelf hebben omgezet naar bedrijven en hun burgers als onderpand (menselijk kapitaal) hebben opgevoerd, om zo handel met elkaar te kunnen drijven en zodat buitenlandse investeerders geld kunnen verdienen.
De precieze details wisselen met enige regelmaat, maar vaak wordt het opgehangen aan het moment dat de VS de goudstandaard voor geld losliet. Ik denk omdat de waarde van geld toch érgens aan gekoppeld moet zijn, en als het niet aan je goudvoorraad is dan zal het wel je burgers zijn, zoiets. Daarbij hoort dan de constructie dat er voor iedere burger een stropop (“masker” of “rechtspersoon”) wordt aangemaakt, een juridische fictie die het onderpand vertegenwoordigt. Jij als mens wordt dan met trucs voorgehouden dat je hetzelfde bent als die stropop, zodat jij boetes moet betalen en andere juridische plichten hebt te dragen. Maar zodra je die verbinding weet te verbreken, ben je weer soeverein en kunnen ze je niets maken. Dus.
Een uniek bijkomend argument voor Nederland is dat de regering (de Staat) eigenlijk sowieso geen legitimiteit heeft, omdat bij het begin van de Tweede Wereldoorlog de zetel van het Koninkrijk naar Londen verplaatst zou zijn – in strijd met artikel 21 Grondwet (1938). (Wat in 1922 voorzien was en afgedaan met de opmerking dat in noodsituaties als oorlog toch alles anders komt te liggen. Nood breekt wet, zelfs Grondwet.) Daarom hoef je dus eigenlijk niets met eisen die de overheid aan je stelt.
Bij loonbelasting is dat lastig, die eis kun je niet negeren want je werkgever houdt die in en maakt het over naar de Belastingdienst. Deze meneer had daar dus een truc voor: voer het bedrag op als een gift aan het ministerie van Financiën, in de taal van soevereinen een dochterbedrijf van de bv Nederland, ingeschreven bij de Amerikaanse Kamer van Koophandel waarmee die handel in burgers en kapitaal internationaal gefaciliteerd kan worden. Het zal geen lezer hier verbazen dat die truc niet ging vliegen en het beroep niet-ontvankelijk werd verklaard.
Dit is bij mijn weten de eerste keer dat zo’n argument doorgedrongen is tot de Hoge Raad (zij het de artikel 80a–afdoening). Eerder moest al wel het Hof Arnhem uitleggen dat zo’n stropop-masker niet bestaat en de regels gewoon gelden. Wrakingsverzoeken komen regelmatig voor, vrijwel altijd met het punt dat de rechtbank het onderscheid tussen henzelf en het masker niet maakt en dat die daarmee vooringenomen is. Niet dus. Het lijken wel incidenten te zijn, in sommige staten in de VS spreekt men van een ‘plaag’ aan juridische verzoekschriften, bezwaren en dergelijke.
Arnoud
