Typefout bij prijs LCD-televisie niet bindend voor webwinkel

Otto hoeft geen lcd-televisies te leveren voor 99 euro, ook al stond de tv eind 2006 voor deze prijs op de website. Dat meldt NU.nl naar aanleiding van het arrest in hoger beroep van de Stichting Postwanorder. Een hele opluchting voor veel webwinkels. Een typefout betekent niet dat je automatisch vastzit aan het getoonde aanbod.

OTTO bood HD-Ready Philips LCD-televisies te koop aan, en vermeldde daarbij een prijs van 99 euro. Dit terwijl de apparaten al gauw een paar duizend euro kosten. Nu mag je natuurlijk best eens flink stunten, maar in dit geval was het -aldus OTTO- een programmeerfoutje in het computersysteem (CMS). Daar stond tegenover dat de besteller een bevestiging per e-mail kreeg dat zijn bestelling ontvangen was. Mag hij er dan niet vanuit gaan dat de bestelling voor dat bedrag geaccepteerd is?

Nee, aldus het Hof. OTTO stuurde die mail alleen maar omdat ze van de e-commerce wetgeving (art. 6:227c BW) verplicht zijn ontvangstbevestigingen van geplaatste bestellingen te sturen. Dat is dus geen “opdrachtbevestiging” of bewijs van een totstandkoming van een overeenkomst. Het Hof vindt dan ook bewezen dat OTTO niet gewild heeft deze LCD-televisies voor 99 euro te verkopen.

Het zou natuurlijk een mooie boel worden als iedereen maar vanalles kan aanbieden en dan zeggen dat hij het eigenlijk niet zo bedoeld heeft. Vandaar dat artikel 3:35 BW zegt dat als er gerechtvaardigd vertrouwen aan de kant van de koper is opgewekt, de verkoper niet meer onder de overeenkomst uit kan. Wanneer is er gerechtvaardigd vertrouwen?

Bij de beantwoording van deze vraag moet uitgegaan worden van een gemiddelde consument, dat wil zeggen een gemiddeld geïnformeerde consument. Van een consument, die van plan is een lcd televisie te kopen, mag namelijk verwacht worden dat deze zich tevoren globaal heeft georiënteerd op de prijzen van lcd televisies.

Daarbij moet je op deze factoren letten:<br/> a) het soort product: hier een HD ready breedbeeld lcd televisie<br/> b) het soort merk: hier het A-merk Philips<br/> c) productfactoren die iets zeggen over de prijs: hier een beelddiameter van 80 cm<br/> d) de aangegeven prijs: hier dus € 99,90 dan wel € 99,00<br/> e) aanduidingen bij het product: hier in rode hoofdletters de vermelding ‘NIEUW’,<br/> f) aanduidingen die kunnen wijzen op een stuntaanbieding, een ‘prijsknaller’ of een anderszins ‘bijzonder’ aanbod: hier niets van te zien

Een gemiddeld geïnformeerd consument weet, althans behoort te weten, dat de prijzen van een televisie van het soort onder a t/m c variëren van circa € 700,00 tot ongeveer € 1.300,00. Zeker als ze nieuw in de collectie zitten. De aangegeven prijs is zodanig laag dat er wel heel grote aanduidingen zoals onder f aangegeven bij moeten staan, wil die nog geloofwaardig zijn.

Bovendien hoort de consument bij een dusdanig lage prijs op onderzoek uit te gaan (art. 3:11 BW, zo ook mijn oma). Iets dat te mooi lijkt, zal ook wel te mooi zijn. Je had even met OTTO kunnen bellen of mailen, of bijvoorbeeld op een prijsvergelijkingssite kunnen kijken. Dat had iemand op Tweakers ook gedaan, en die kreeg meteen te horen dat de prijs van de LCD-tv en de bijpassende muurbeugel omgedraaid waren.

Waarom het na al die (volgens OTTO opvallend veel mannelijke) klanten met vragen over de prijs nog een paar dagen moest duren voor de prijs gecorrigeerd was, is me niet duidelijk. Maar het feit dat OTTO de prijs zeven dagen had laten staan, blijkt niet relevant. OTTO kan tenslotte niet elke dag al haar prijzen controleren op eventuele typefouten. Update (23 januari) Hierover kritisch Menno Weij. Weij wijst terecht op de zorgplicht van OTTO om de fout zo snel mogelijk te herstellen.

Eerder had Steven Ras nog aangetoond dat OTTO’s beroep op haar algemene voorwaarden hier niet opging. Maar dat blijkt geen probleem: deze prijs is zodanig laag dat je als consument behoort te weten dat dit een fout is.

Enigszins opmerkelijk vond ik nog het taalgebruik (“dat het een stuntaanbod was of zo” in de samenvatting).

(Afbeelding LCD-tv via Tweakers)

Update (1 november 2012) ook in zakelijke context zijn vergissingen niet altijd bindend: NVM maakte foutje op Funda maar wederpartij mocht daar niet van profiteren.

Arnoud

Hoe omzeil ik een softwarelicentiezegel

Hoe omzeil ik een licentiestickerDoor dit zegel te verbreken, aanvaardt u de licentievoorwaarden. Dat is een bekende tekst bij EULA’s of software-licenties. Omdat je de CD met de software niet uit de envelop krijgt zonder het zegel te verbreken, kan de maker van de software nu eenvoudig bewijzen dat je de EULA geaccepteerd hebt.

Niet helemaal, zoals uit de foto hiernaast blijkt. Dit was een zeer creatieve oplossing van ene Wellington Grey. En ja, hij mag nu de software installeren en gebruiken. Hij heeft deze rechtmatig verkregen, en dan zegt art. 45j Auteurswet dat je de software mag gebruiken. Het blijft natuurlijk verboden om deze te kopiëren en te verspreiden.

De rest van de presentatie gaat verder over de DMCA en waarom die dit zou verbieden als hij ook op niet-digitale zaken van toepassing zou zijn. De analyse rammelt nogal; de DMCA verbiedt het hacken van beveiliging van software, maar welke beveiliging wordt hier gehackt? Een knopje “Akkoord met licentie” omzeilen is echt geen beveiliging van de software. Maar dat is iets voor een andere keer.

De hierboven getoonde foto is gemaakt door Wellington Grey en is beschikbaar onder de Creative Commons 3.0 BY-SA licentie.

Arnoud

Sorry, maar dat staat nu eenmaal in onze algemene voorwaarden (Jurofoon)

Laat je niet van de wijs brengen als de winkelier zegt dat het nu eenmaal in de algemene voorwaarden staat, zo schrijft Jurofoon. Algemene voorwaarden blijven een lastig onderwerp. Op vrijwel elke koop, elk contract en zelfs de meeste diensten op internet zijn algemene voorwaarden van toepassing. Deze kleine lettertjes (maar niet té klein) zijn echter berucht vanwege hun vaak zeer eenzijdige inhoud.

Wie de moeite neemt ze toch door te lezen, verdwaalt al snel in de juridische termen en lange volzinnen. Toch zijn de algemene voorwaarden zeer belangrijk, omdat ze de rechtsverhouding bepalen tussen de consument en een winkelier, met name wanneer er onenigheid ontstaat over de levering, defecten aan het product, de schadevergoedingsplicht, de betaling enzovoort. Ze zijn bovendien voor beide partijen erg handig. Als je een aankoop doet, ga je meestal mondeling akkoord of leg je de belangrijkste afspraken schriftelijk vast in een contract van één A4’tje. Stel je eens voor dat je bij elke aankoop ook nog moet onderhandelen over alles wat eventueel mis kan gaan en wat daar de juridische gevolgen van zijn!

De eerste vraag is altijd of ze wel rechtsgeldig ter beschikking zijn gesteld. Zo niet, dan gelden ze simpelweg niet. Dat moet in principe op papier, alhoewel je soms ook kunt volstaan met aanbieden via de website. De bewijslast dat ze overhandigd zijn ligt bij de gebruiker trouwens, niet bij de consument.

Ook inhoudelijk zijn er grenzen. Bij contracten mag je in principe alles afspreken, maar algemene voorwaarden zijn meestal niet onderhandelbaar. Daarom is de wet daar strenger: die mogen niet “onredelijk bezwarend” zijn. Zo kan de directie zich honderd keer niet aansprakelijk stellen, hun aansprakelijkheid blijft meestal gewoon staan.

Lees meer bij Jurofoon.

Arnoud

“U mag alleen publiek domein materiaal hosten”

Uit de algemene voorwaarden van Nuleurohosting (dat trouwens 8,95 per jaar administratiekosten rekent, maar goed):

De door op uw webspace geplaatste bestanden mogen niet auteursrechtelijk beschermd materiaal bevatten. Het delen van ‘illegale’ bestanden kan tot ontbinding van de overeenkomst leiden.

Nu snap ik wat ze bedoelen, maar kunnen we allemaal eens ophouden met “beschermd” gelijk te stellen aan “spul dat je niet mag delen op internet”?

Elk werk, ook deze blogpost en uw eventuele reactie hieronder, is auteursrechtelijk beschermd. Pas als u zeventig jaar dood bent, is uw werk publiek domein. Het is dus juridisch volstrekte onzin om een verbod op het plaatsen van auteursrechtelijk beschermd materiaal te hanteren.

Wat ze bedoelen, is een verbod op het plaatsen van materiaal zonder toestemming, zonder licentie van de auteursrechthebbende. En dat is natuurlijk een verstandig verbod.

Via Danny.

Arnoud

Algemene voorwaarden zonder vergrootglas

Kleine lettertjes ok, maar niet te klein alstublieft. Algemene voorwaarden moet je ter hand stellen voor of bij het sluiten van de overeenkomst. Omdat dat vaak grote lappen tekst zijn, is de neiging er al snel om ze zo klein mogelijk af te drukken. Maar dat kan fout gaan, zo bleek uit dit vonnis over de voorwaarden van Canal Digitaal:

De kantonrechter constateert dat de door Canal Digitaal overgelegde algemene voorwaarden inderdaad (in elk geval zonder vergrootglas) voor een gemiddeld mens volstrekt onleesbaar zijn. Daarmee heeft Canal Digitaal niet aan haar plicht tot terhandstelling voldaan, zodat [gedaagde] terecht de vernietiging van de algemene voorwaarden heeft ingeroepen.

UPDATE: Jurofoon heeft de PDF gevonden, en die lettertjes zijn inderdaad wel heel erg klein. Jurofoon schrijft:

Op een computerscherm is de tekst pas goed leesbaar als je inzoomt op 200 of 300%. Als je de tekst selecteert en plakt in een tekstverwerker, blijken zeven (!) pagina’s nodig te zijn in een normaal lettertype.

Terecht dus dat de rechter oordeelde dat die algemene voorwaarden niet van toepassing kunnen zijn.

Via Solv.

Arnoud

“Het bekijken van onze HTML-code is verboden”

Weer eentje in de categorie maffe algemene voorwaarden: de User Agreement/Privacy Policy van Dozier Internet Law.

As you may know, you can view the HTML code with a standard browser. We do not permit you to view such code since we consider it to be our intellectual property protected by the copyright laws. You are therefore not authorized to do so.

Grapjassen. Moet ik nog citaatrecht zeggen?

U kent Dozier misschien nog van hun auteursrechtelijk beschermde blafbrief.

Via Techdirt.

Arnoud

Vraag het Mr. Ras: Engelse algemene voorwaarden (bij ISPam.nl)

Should you translate your general conditions of sale? In de serie Vraag het Mr. Ras bij ISPam.nl een goede vraag over Engelstalige algemene voorwaarden. Als je veel Engelstalige klanten hebt, lijkt het logisch om je algemene voorwaarden in het Engels aan te bieden. Maar voor je Nederlandstalige klanten houd je natuurlijk gewoon de Nederlandse versie. De goede vraag: welke gelden nu?

Het is vanuit praktisch oogpunt verstandig om de algemene voorwaarden in het Engels te laten vertalen indien je meer Engelse dan Nederlandse klanten hebt. Juridisch gezien zijn de Nederlandse algemene voorwaarden gewoon van toepassing.

Om discussie over de inhoud en strekking van de Engelse algemene voorwaarden te voorkomen, bestaat de mogelijkheid om een bepaling in de algemene voorwaarden op te nemen waarin staat dat de Nederlandse versie van de voorwaarden prevaleert.

Arnoud

AT&T respecteert vrije meningsuiting in algemene voorwaarden

Begin oktober werd bekend dat AT&T in haar algemene voorwaarden een verbod had opgenomen op het leveren van kritiek op het bedrijf. Wie dat toch deed, kon per direct worden afgesloten.

Dat gaf nogal wat herrie in de tent, vandaar dat AT&T nu bijgedraaid is. In haar terms of service staat over dit onderwerp nu:

5.1 Suspension/Termination. AT&T respects freedom of expression and believes it is a foundation of our free society to express differing points of view. AT&T will not terminate, disconnect or suspend service because of the views you or we express on public policy matters, political issues or political campaigns. …

Via Slashdot.

Arnoud

De direktie stelt zich niet aansprakelijk

In de categorie maffe algemene voorwaarden dit bordje, dat u vast wel eens gezien heeft (of iets dat er op lijkt):

Jazeker, bordjes zijn ook algemene voorwaarden. In algemene voorwaarden kun je aansprakelijkheid uitsluiten, weliswaar zijn daar grenzen aan maar toch. Maar zo moet het dus niet.

De directie hoeft zichzelf niet aansprakelijk te stellen, dat doe ik wel op het moment dat ik schade heb.

Wat de directie bedoelt is dat ik moet beloven hen niet aansprakelijk te stellen.

Ik vraag me altijd af waarom mensen dit opschrijven. Het is een bordje, dus daar hoeft de huisjurist niet naar te kijken? Of, iedereen doet het zo, en het klinkt juridisch, dus zal het wel correct zijn?

Via Eric’s Blog, die nog veel meer maffe bordjes gevonden heeft.

Arnoud

Account afsluiten wegens kritiek op provider?

Weer eentje in de categorie maffe algemene voorwaarden: artikel 5.1 van de AT&T Legal Policy.

5.1 Suspension/Termination. … AT&T may immediately terminate or suspend all or a portion of your Service, any Member ID, electronic mail address, IP address, Universal Resource Locator or domain name used by you, without notice, for conduct that AT&T believes … tends to damage the name or reputation of AT&T, or its parents, affiliates and subsidiaries.

Het is dus verboden om kritiek op AT&T te leveren vanaf je AT&T account, aldus Slashdot.

In de praktijk zal dat echter wel meevallen. Ars Technica meldt al terecht dat deze bepaling inzetten tegen critici zo’n storm van protest zal oproepen dat AT&T dat nooit zal durven.

Maar stel nu even dat ze zo dom zijn dat toch te doen. Wat dan, juridisch gezien?

Zowel in de VS als in Europa is de vrije meningsuiting een grondrecht. De Amerikanen hebben hun beroemde First Amendment, en wij artikel 10 van het EVRM. Daarin staat dat een beperking op de vrije meningsuiting alleen mag als deze bij wet voorzien is en bovendien in een democratische samenleving noodzakelijk is voor bijvoorbeeld de nationale veiligheid of de bescherming van de goede naam van anderen. De reputatie van een bedrijf bewaken zal niet snel “noodzakelijk” zijn in de zin van dit artikel.

Bovendien zijn dit algemene voorwaarden en voor zulke afspraken geldt een strenger regime dan voor ‘gewone’ contractuele afspraken. Een algemene voorwaarde die onredelijk bezwarend is, kan door de rechter worden vernietigd. Een voorwaarde die het grondrecht op de vrije meningsuiting inperkt, lijkt mij evident onredelijk bezwarend.

Via Tweakers.

Arnoud