Tag: Persoonsgegevens

About Persoonsgegevens

Subscribe Feeds

De Spaanse Liga mag dus niet je microfoon inzetten om illegale voetbaluitzendingen te detecteren

Geplaatst op in Intellectuele rechten, Privacy, 3 reacties

De Spaanse voetbalbond heeft een boete van 250.000 euro gekregen van de toezichthouder vanwege overtreding van de AVG, meldde Tweakers vorige week. De app luistert met de microfoon mee om illegale voetbalstreams op te sporen aan de hand van voor mensen onhoorbare tonen in de sportuitzendingen. Hoewel de app daarmee niet direct mensen afluistert (althans iets doet met wat mensen zeggen) is dat toch een AVG-overtreding: niet privacy by design, want je kunt niet zien dat je microfoon staat op te nemen.

In juni 2018 kwam in het nieuws dat de Liga (de Spaanse voetbalbond) microfoons van telefooneigenaren met hun app erop had ingezet om onhoorbaar geluid op te vangen dat als watermerk in voetbaluitzendingen zit. Hiermee kan men illegale voetbaluitzendingen detecteren en zo een database opbouwen van locaties die wedstrijden uitzenden, zowel thuis als in cafés en andere gelegenheden. Als dan blijkt dat een locatie geen licentie heeft, dan kan daartegen worden opgetreden. Maar ondertussen sta je dus wel tienduizenden (of meer) microfoons van mensen te beluisteren.

De algemene voorwaarden vermelden expliciet dat dit gebeurt:

LaLiga will enable the microphone of your device, solely if you accept by checking the box enabled for htis purpose or the pop-up window emerging in the APP, to find out if you are watching football matches. This information shall be employed to detect fraud in unauthorized public establishments.

Ik zei toen, vanuit AVG- of privacyperspectief zie ik hier weinig mis mee, omdat het hier niet gáát om het vastleggen van persoonlijke informatie zoals wat je zegt of waar je bent terwijl je iets zegt. Maar de Spaanse Autoriteit Persoonsgegevens is toch wat strenger: je bent wél bezig met persoonlijke informatie, ook al is het bijvangst in je jacht naar de verborgen piepjes.

En vooral: dit is niet privacy by design, want mensen hebben niet dóór dat je die informatie aan het verzamelen bent. De AV zijn natuurlijk niet relevant, je moet dit duidelijk melden. En dan dus niet een verplichte popup (de standaardkeuze van een geërgerde developer die iets hoort over “je moet X van de wet”) maar nadenken over design, hoe je dit integreert in je app. Een icoontje dat je microfoon aan staat bijvoorbeeld. En zo moeilijk zou dat ook niet hoeven te zijn.

Arnoud

Kandidaat zijn zonder dat je het weet, mag dat?

Geplaatst op in Informatiemaatschappij, 18 reacties

Voor het radiospel ‘De Uitverkorene’ stuurt Qmusic een privédetective af op onbekende Nederlanders. Dat meldde RTL maandag. Het concept: een Nederlander wordt door een privédetective gevolgd. Wie de gelukkige denkt te zijn en dat raadt, wint 10.000 euro. De kandidaat-zonder-wil wordt gekozen op basis van een “goede daad” die hij eerder verricht heeft, maar wel eentje die Q-Music in scène heeft gezet. Het signalement wordt enigszins generiek opgebouwd en alleen op basis van gegevens verkregen in de openbare ruimte. Desondanks de vraag: huh, sinds wanneer mag dat?

“Je mag willekeurige personen gewoon observeren in het publieke. Het gebeurt wel vaker, bijvoorbeeld in stalkingszaken.” aldus de verdediging van het programma in een notendop. Eh ja, maar dat is omdat er dan een zwaarwegend belang is, namelijk het vastleggen van stalkingsgedrag zodat je aangifte kunt doen. Een andere reden om mensen te observeren, is fraude bij bijvoorbeeld ziekmeldingen op te sporen. En zelfs bij het onderzoeken van zeg overspel in een relatie kan ik me nog wat voorstellen bij een zwaarwegend belang om dat te willen weten.

Hier gaat het echter om een zelfbedacht belang: men zet een “goede daad” in scène, zoals een portemonnee neerleggen die iemand dan opraapt en retourneert. En dan wil je vervolgens die persoon in het zonnetje zetten met een opsporingsbericht en een privédetective. Nee, daar vind ik dan toch wel wat van.

Hoe zou het dan wel moeten? Geen idee eerlijk gezegd. Ja, toestemming vragen aan de betrokkenen maar dan is de lol er wel een beetje af natuurlijk. De enige manier om dit te spelen is via de belangenafweging van de grondslag “eigen gerechtvaardigd belang”. En omdat het hier gaat om puur entertainment, kun je natuurlijk spreken van vrijheid van meningsuiting maar sterk zal dat niet zijn. Daarmee is het moeilijk het privacybelang van de kandidaten-in-spe te overrulen.

En ja, mensen worden gevolgd in het publiek domein, in het openbaar. Maar dat maakt niet uit bij privacy: die houdt niet op bij de voordeur. Ook op de openbare weg heb je recht op privacy, waaronder dus ook valt het structureel vastleggen van je persoonsgegevens met als doel deze in een televisieprogramma te gebruiken. De openbaarheid van de gegevens is een factor in die belangenafweging, maar geen doorslaggevende.

Arnoud

Wat kun je doen om na de Brexit Engelse bedrijven data te laten verwerken?

Geplaatst op in Privacy, 15 reacties

Ook het laatste voorstel vanuit het Verenigd Koninkrijk om tot een ordelijke Brexit te komen lijkt te zijn mislukt, las ik in diverse media. Daarmee wordt de kans reëel dat men op 29 maart geen overeenstemming heeft bereikt met de Europese Unie over het vertrek van het land. Dat riep bij diverse lezers de zenuwachtige vraag op, mag ik dan nog wel persoonsgegevens bij Engelse (of Schotse of Welshe) bedrijven laten verwerken? Immers, zonder regeling is het VK straks gewoon een “derde land” en daar mag je eigenlijk geen persoonsgegevens stallen.

Onder de AVG zijn de regels voor opslag van persoonsgegevens buiten de Europese Economische Ruimte (de EU plus Liechtenstein, Noorwegen en IJsland) erg streng. Het onderliggende argument is dat deze landen geen fatsoenlijke wetgeving rondom persoonsgegevens hebben, en daarom die gegevens van Europese burgers gewoon niet moeten krijgen. Uitzonderingen daargelaten: twaalf landen zijn erkend als adequaat op dit gebied, en Japan is vlakbij erkenning. Met die landen kun je dus gewoon zaken doen rondom persoonsgegevens.

Voor andere landen ligt het ingewikkelder. Hoofdstuk V van de AVG noemt vele opties, maar de eisen zijn behoorlijk streng. Praktisch gezien zijn er twee werkbare opties: de uitdrukkelijke specifieke toestemming van de betrokken personen, en de zogeheten modelclausules als basis voor een overeenkomst met je Engelse bedrijf.

Toestemming. Artikel 49 AVG biedt deze optie, maar kleedt ‘m zo zwaar in dat het eigenlijk niets oplevert:

a) de betrokkene heeft uitdrukkelijk met de voorgestelde doorgifte ingestemd, na te zijn ingelicht over de risico’s die dergelijke doorgiften voor hem kunnen inhouden bij ontstentenis van een adequaatheidsbesluit en van passende waarborgen;

Even voor de duidelijkheid: hier staat niet dat je mag werken met een popup met vinkje “Ik ben akkoord met opslag van mijn gegevens in Londen”. Je moet een uitdrukkelijke handeling of verklaring halen en je moet kunnen bewijzen dat je mensen in eenvoudige en duidelijke taal (taalniveau B2, de folder bij de apotheek) hebt uitgelegd wat de risico’s zijn als hun gegevens in Engeland opslaat of een Engelse verwerker er mee aan de slag laat gaan.

Het zou flauw zijn om nu te zeggen, leg zelf maar eens uit wat die risico’s zijn. Maar ingewikkeld is het wel. In de kern komt het erop neer dat je niet kunt voorkomen dat die Engelse bedrijven die je erbij betrekt, andere dingen doen dan van de AVG/GDPR mogen. En dan heb ik het niet alleen over stiekeme toegang door overheidsdiensten zoals MI5 of Special Branch, maar ook over datahandel door die bedrijven zelf. Er is geen fatsoenlijke privacywet daar, dus je weet gewoon niet wat die bedrijven vinden dat legaal is.

Natuurlijk kun je dan zeggen, ik ga een contract met ze maken waarin ik dat gewoon keihard verbied. Dat is juridisch alleen niet genoeg binnen deze optie, je moet nog steeds die voorlichting bieden. En vooral – mijn grootste bezwaar – tegen deze optie: mensen kunnen hun toestemming te allen tijde intrekken. Dat maakt werken op deze basis erg wankel.

Werken met de zogeheten Model Clauses is dan ook volgens mij de enige reële optie. Je maakt dan een speciaal contract waarin in strenge taal (door de EU opgesteld en goedgekeurd) de Engelse partij allerlei plichten opgelegd krijgt over hoe om te gaan met persoonsgegevens, hoe te borgen dat jouw personeel of klanten hun rechten kunnen halen en hoe jij toezicht houdt op wat die Engelsen gaan doen.

Dit voelt als een redelijk papieren exercitie en dat is het natuurlijk ook. Maar het is wel iets om op papier mee verder te kunnen totdat de EU en het VK er werkelijk uit zijn. En dan hopen we maar dat dat binnen een jaar of twee bekeken is, want tegen die tijd zullen de model clauses sneuvelen vermoed ik gezien een rechtszaak van de onvermoeibare Max Schrems die tegen dit soort papieren tijgers ten strijde trekt.

De meer cynisch georiënteerde jurist zal dus zijn klanten eerder een vertrek uit het VK aanraden. Gebruik de model clauses als lapmiddel totdat je de migratie compleet hebt, maar heb een plan om weg te gaan op de kortst mogelijke termijn.

Arnoud

Autoriteit Persoonsgegevens beboet Uber voor te late melding datalek

Geplaatst op in Privacy, 7 reacties

Taxibedrijf Uber heeft een boete van 600.000 euro gekregen van de Autoriteit Persoonsgegevens. Dat meldde Tweakers eerder deze week. Uber was te laat met het melden van een datalek, dat de gegevens van 174.000 Nederlandse klanten en chauffeurs betrof. De boete is lager dan je onder de AVG zou verwachten, maar dat komt omdat het datalek onder de oude Nederlandse wet werd uitgedeeld. Verrassend daarbij is dat de hostingpartij van Uber eveneens aangesproken wordt, en wel als zelfstandig verantwoordelijke. Dit terwijl gewoonlijk hosters juist als verwerker worden gezien die de data beheren in opdracht van hun klanten.

Het meest opmerkelijke aspect van het lek vond ik nog dat Uber bewust het lek onder de pet hield: de hackers die het datalek hadden gevonden, kregen een ton in dollars betaald om het maar geheim te houden. Dat is nou net niet de bedoeling onder de meldplicht datalekken, vandaar dat de boete relatief hoog uitviel. Terecht, wat mij betreft. Ook in Engeland vielen boetes, mede om die reden.

Wat mogelijk nog een dingetje wordt, is dat in het boetebesluit hostingbedrijf UTI eveneens wordt aangesproken voor het datalek. Dit omdat zij (mede)verantwoordelijke is voor de verwerkingen rondom de hosting van de gegevens, waarbij de beveiliging niet op orde bleek. En dat is raar, want de standaardopvatting is dat hosters slechts verwerkers zijn. Ze handelen in opdracht en doen wat de klant zegt, niet meer en niet minder.

In dit geval ging UTI echter wel verder dan gewoon klassiek hosten. Zo nam het bedrijf zelf beslissingen over de beveiliging en de wijze van opslag. Maar het belangrijkste nog is dat UTI en Uber gezamenlijk besloten wat er precies moest gebeuren. Dat is geen klassieke klant/leverancier relatie maar klinkt meer als een strategisch partnerschap. En dan is het niet zo gek dat er een vermoeden ontstaat dat je samen beslist voor welke doeleinden (en met welke middelen) je persoonsgegevens online zet.

Wat volgens mij de doorslag gaf, is dat UTI ook naar buiten trad als de aanbieder van de Uber-app (haar naam stond er in de appstore bij) en zelfstandig besloot hoe om te gaan met het datalek. Dan positioneer je jezelf wel heel erg in de rol van de eindbeslisser. Dat er dan een verwerkersovereenkomst is die wat anders zegt, helpt dan verder niet meer.

Hosters die nu denken, ik sla data op en beslis hoe deze te beveiligen dus ik ben verantwoordelijke, zo snel gaat het niet. Het blijft een afweging uit de totaliteit van omstandigheden. Een hoster die generieke software heeft voor beheer van gegevens en met zijn klant duidelijk afspreekt waar die aan toe is, zal weinig te vrezen hebben. Ook als je zelf je beveiligingsbeleid opstelt – zorg er voor dat de klant dit mag reviewen en er formeel al dan niet mee akkoord gaan, en je komt al een heel eind.

Beheer je clouddiensten of SaaS en bepaal je dus ook precies wat de software gaat doen, dan geldt deze les voor alles dat je aan de software toevoegt. Een klantendag voor elke nieuwe feature (of een stemmingsronde met unanimiteit) gaat te ver, maar zorg er wel voor dat de klant weet wat hij gaat krijgen en daar wat van kan vinden.

Arnoud

Windows 10 Enterprise en Office zijn risico voor privacy ambtenaren

Geplaatst op in Ondernemingsvrijheid, Privacy, 29 reacties

Via Windows 10 Enterprise en Microsoft Office verzamelt Microsoft gebruikersgegevens die het bedrijf in de VS opslaat. Dat meldde Tweakers op basis van onderzoek bij het ministerie. Deze opslag geeft een inbreuk op de privacy van de ambtenaren, plus een ieder wiens gegevens door die ambtenaren worden verwerkt. Het onderzoek werd uitgevoerd als een DPIA onder de AVG, waarbij werd gekeken naar de zogeheten telemetriedata die Windows- en Office-installaties verzamlen bij de gebruiker en doorsturen naar Microsoft in de USA. Bij Office gaat het mis: deze verzamelt een enorme hoeveelheid data, en dat is niet uit te schakelen.

Het is natuurlijk leuk en aardig dat Microsoft “telemetrie” oftewel statistieken verzamelt, maar dat is in de EU best problematisch omdat dat al héél snel onder de noemer van persoonsgegevens valt. Informatie over wat gebruiker thx1138 doet met zijn Office is een persoonsgegeven, ook al heb je niet de naam van die gebruiker of enig contactgegeven. Zelfs wanneer je aan die meetgegevens een eigen willekeurig toegekende ID hangt, val je nog onder de AVG. Dat voelt als nogal een ontwerpfout.

Met name dat “het kan niet uit” verbaast me hogelijk. Je zou zeggen dat je als bedrijf weet dat het verzamelen van gegevens over wat je gebruikers doen gevoelig kan liggen, zeker in enterprise-omgevingen (en daar hebben we het hier over). Dat is niet iets dat je met een vinkje in de EULA oplost, de belangen zijn daarvoor te groot. Dit mag gewoon niet.

Natuurlijk zal Microsoft vast ergens in de licentievoorwaarden hebben gezegd dat toestemming wordt verleend. Maar dat werkt niet op dit niveau. Software wordt ingekocht onder een groot contract, en deze afspraak moet dáár dan worden gemaakt.

Bovendien: een bedrijf of instelling mag die afspraak alleen maken als ze dat vervolgens aan haar personeel (en/of klanten) kan rechtvaardigen, en dat zie ik hier niet opgaan. Welke noodzaak binnen de arbeidsovereenkomst (aanstelling, het is ambtenarenrecht) is er om deze telemetrie aan Microsoft te verstrekken die het voor eigen doeleinden gaat gebruiken? Welk belang van Microsoft is zo dringend dat de privacy van het personeel mag worden gepasseerd? En heeft de OR wel ingestemd met die telemetrieverstrekking, dat is immers een apart recht onder de Wet OR?

Beloofd wordt om een en ander aan te passen om binnen de Europese regels te blijven, maar dat zal tot ergens in 2019 gaan duren. Dat is nogal lang, dus ik hoop dat er in de tussentijd een firewall of iets tussengezet kan worden zodat de privacy van de ambtenaren gewaarborgd blijft.

Arnoud

Groningse telecomprovider weigert klantenbestand preventief aan politie te geven

Geplaatst op in Regulering, 10 reacties

Telecomproviders zijn verplicht om preventief de persoonlijke gegevens van alle klanten te overhandigen aan de politie, maar het Groningse Voys weigert dat. Dat las ik bij de NOS. Dit is ingegeven door eerder nieuws dat het zogeheten Centraal Informatiepunt Onderzoek Telecommunicatie (CIOT) niet altijd zorgvuldig omgaat met deze gegevens. Er is veel onduidelijkheid over de regels voor politie en Justitie, en de beveiliging ligt ook niet helemaal lekker. Maar het is ondertussen wel wettelijk verplicht.

Het CIOT is in 2000 ingesteld onder het Besluit verstrekking gegevens telecommunicatie. De kern is dat internetproviders elke dag basisgegevens over hun abonnees uploaden naar een centrale databank beheerd door dat Informatiepunt, waarna Justitie daar makkelijk centraal in kan graven bij een vermoeden van een misdrijf. De basisgegevens zijn kort gezegd naam en adres, IP-adressen en eventuele accountinformatie behorend bij een mailbox van de provider zelf.

Hiermee is het sneller schakelen voor de politie dan wanneer men elke keer een individueel bevel aan de provider moet geven, die dan moeilijk gaat doen en roepen dat er een gerechtelijk bevel moet komen. Dat is niet zo -iedere agent mag zonder bevel of machtiging dergelijke gegevens opvragen als dat in het belang van het onderzoek is- maar dat kost natuurlijk tijd en die wil je als politieagent niet hieraan verspillen.

Aanname achter het CIOT was natuurlijk wel dat de toegang goed geregeld wordt. Dit staat ook zo in het Besluit:

Een verzoek van de bevoegde autoriteit, bedoeld in artikel 3, tweede lid, kan slechts in het systeem worden ingevoerd door een door Onze Minister van Veiligheid en Justitie geautoriseerde ambtenaar die daartoe gebruik maakt van een hem toegekende toegangscode.

In de praktijk valt dat tegen. Er is ‘onduidelijkheid’ over de procedures, informatie wordt te lang bewaard en aan die toegangscontrole schort het nogal. Daarmee snap ik wel dat Voys besluit (en al zes jaar lang, volgens de NOS) om geen gegevens te verstrekken vanuit het privacybelang van haar klanten. Wat zeer loffelijk is.

Tegelijk, je bent wettelijk verplicht om aan het CIOT mee te werken. Doe je dat niet, dan kun je bestuursrechtelijk worden vervolgd met mogelijk hoge boetes in het vooruitzicht. Gezien de periode van zes jaar waarin Voys al niet meewerkt, lijkt het onwaarschijnlijk dat dit er nu van gaat komen. Jammer, het zou een interessante vraag zijn wat er wint: de plicht om te doen wat de wet zegt, of de onredelijkheid van een wet die de verplichtingen voor de overheid niet waarmaakt.

Arnoud

‘Mijn ouders krijgen een pushmelding van al mijn nieuwe cijfers’

Geplaatst op in Privacy, 35 reacties

Ouders kunnen het schoolgedrag van hun kind bijna real-time volgen via allerlei leerlingvolgsystemen als Magister of SOMtoday. Dat meldde de NOS onlangs. De leerlingvolgsystemen op middelbare scholen zijn bedoeld om ouders te informeren, maar het grijpt natuurlijk wel diep in op de privacy van de leerling die geen onvoldoende of spijbeluurtje meer kan verstoppen. Bovendien werkt het systeem ook zo voor zestienplussers en meerderjarige leerlingen, waardoor het wettelijk ook nog eens dubieus wordt.

Het basisidee is natuurlijk niet verkeerd. Het is handig dat leerlingprestaties worden bijgehouden, en omdat ouders graag willen weten hoe hun kind het doet, is het logisch om hen daar toegang toe te geven. Vroeger was dat wat ingewikkelder, bij rapporten lukte dat natuurlijk wel maar cijfers had je alleen op papier en om nou elke keer brieven te sturen, dat werkt niet.

Het gemak waarmee de informatie nu gedeeld wordt, leidt wel tot een andere manier van doen. Je signaleert als ouder veel eerder problemen, of dat nu een onvoldoende is of het feit dat je kind een les gemist heeft. Daardoor krijg je als kind veel meer controle over je heen, wat juist op de middelbareschoolleeftijd erg vervelend kan voelen.

Mag het? Dat is natuurlijk de grote vraag. Algemeen geldt dat ouders bij de opvoeding veel van hun kind mogen weten, maar wel rekening moeten houden met de privacy. Het dagboek lezen van je zeventienjarige dochter kan echt niet zomaar door de beugel, maar bij een zesjarige meekijken op de iPad is natuurlijk zeer gewenst. Bij schoolcijfers en afwezigheid geldt eigenlijk hetzelfde: is het relevant dat je dit weet en levert het geen onevenredige privacyschending op voor je kind?

Als we het onder de privacywet of AVG gaan bekijken, dan kom je eigenlijk vrijwel meteen bij dezelfde discussie uit. Wanneer een kind nog geen zestien is, geven de ouders toestemming voor verwerking van zijn persoonsgegevens. (We nemen maar even aan dat die hier netjes na afdoende uitleg specifiek is gevraagd en vrijwillig is gegeven. Niet lachen daar achterin.) Maar ook dan geldt dat de school niet meer mag doen dan redelijkerwijs nodig is voor het doel van de toestemming.

Wordt het kind zestien, dan moet het zelf die toestemming geven (artikel 5 Wbp en artikel 5 Uitvoeringswet AVG). En omdat toestemming vrijwillig gegeven moet worden, mag er dus vanuit de school noch vanuit de ouders druk worden uitgeoefend om dit te doen. Het lijkt erop dat er geen school is die dit doet. Sterker nog, in het NOS artikel is te lezen dat ook bij mensen van achttien (dus geen kind meer) deze gegevens naar hun ouders worden gestuurd. En dat kan natuurlijk écht niet door de beugel.

Wel vraag ik me nog af of je niet kunt zeggen, de verstrekking van deze informatie is gewoon nodig voor het onderwijs, een goede orde op school et cetera. Dan kom je AVG-technisch uit bij de grondslag “uitvoering overeenkomst”, alleen is voortgezet onderwijs volgens mij geen privaatrechtelijke overeenkomst. En dan houd je dus over het eigen legitiem belang van de school en/of de ouders, oftewel we kúnnen niet anders dan dit aan je ouders geven, en we menen dat dat belangrijker is dan jouw privacy. Ik denk niet dat dat snel standhoudt.

Update met dank aan Job Vos: wettelijk is vastgelegd (artikel 23b Wet voortgezet onderwijs) dat “Het bevoegd gezag rapporteert over de vorderingen van de leerlingen aan hun ouders, voogden of verzorgers, dan wel aan de leerlingen zelf indien zij meerderjarig en handelingsbekwaam zijn.” De grondslag is daarmee de wettelijke plicht, de school móet het melden. Hooguit kun je je dan nog afvragen of dat moet per pushbericht direct bij elk cijfer, of dat ook periodiek of bij zorgelijke ontwikkelingen pas gemeld wordt. Vandaar de streep door toestemming nodig.

Arnoud

Wat moet ik doen als mijn klant me productiedata geeft om te testen?

Geplaatst op in Intellectuele rechten, Privacy, Security, 19 reacties

Een lezer vroeg me:

Wij ontwikkelen enterprisesoftware voor klanten, en testen deze uiteraard ook. Meestal ontvangen we daarvoor de testdata van de klant en soms zit daar ineens productiedata tussen inclusief persoonsgegevens. Zijn wij daarvoor aansprakelijk onder de GDPR?

Het is uiteraard een goed idee om software te testen alvorens je deze gebruikt, zeker wanneer die software persoonsgegevens gaat verwerken. Dergelijke software moet immers veilig zijn en voldoen aan de beginselen van privacy by design en privacy by default.

Goede testdata is daarbij van belang, maar is vaak moeilijk te krijgen. Daarom zie je regelmatig dat er toch met productiedata wordt getest, dat is dan de enige bron van een grote hoeveelheid uiteenlopende data waarmee genoeg aspecten getest kunnen worden.

Handig, maar erg problematisch: je weet immers per definitie nog niet of de software veilig is en wel privacytechnisch dichtgetimmerd is. Daarmee neem je als bedrijf (de klant dus van de vraagsteller) een serieus risico op datalekken. Bovendien moet je met je wederpartij (zoals de vraagsteller dus) een verwerkersovereenkomst sluiten waarin je de omgang met deze data expliciet reguleert, en dat wordt vaak vergeten want “het is maar om te testen”.

Het ontwikkelbedrijf zou ik adviseren om expliciet in de overeenkomsten op te nemen dat er géén productiedata wordt geleverd en al helemaal niets waar persoonsgegevens in zit. Een anti-verwerkersovereenkomst, zeg maar. Stuurt de klant die dan toch, dan heb je in ieder geval een sterk argument dat dit niet de bedoeling was. Uiteraard moet je dat bij ontdekking wel melden en die data vervolgens meteen wissen.

Arnoud

Mag onze vereniging onder de AVG wedstrijdgegevens aan de andere club geven?

Geplaatst op in Privacy, 29 reacties

Een lezer vroeg me:

Bij onze schaakvereniging publiceren wij de wedstrijduitslagen inclusief namen van deelnemers op de site. Nu maakte een bezoeker daar bezwaar tegen, vandaar dat ik me nu afvraag hoe dit wettelijk zit, zeker onder de AVG die in mei van kracht wordt. Moeten wij toestemming vragen aan onze leden en hoe moeten we omgaan met bezoekers van andere verenigingen?

Voor publicatie van mensen hun persoonlijke informatie op internet is in principe altijd toestemming nodig, tenzij je een contractuele relatie met ze hebt waarbij dit noodzakelijk is, of wanneer je een eigen dringend belang hebt dat zwaarder weegt dan hun privacy. Een contractuele relatie zie ik hier niet – heel misschien met de eigen leden wel, het lidmaatschap van een vereniging is misschien als analoog met een overeenkomst te zien – en die eigen noodzaak kan ik ook zo niet bedenken.

Onder de AVG moet toestemming uitdrukkelijk, specifiek en apart worden gegeven. Dat mensen meedoen met een wedstrijd, is niet genoeg om toestemming uit af te leiden. Alleen als je bij inschrijving een kruisje laat zetten bij “Ik geef toestemming voor publicatie van mijn persoonsgegevens omtrent de wedstrijd op internet” dan gaat het goed.

Maar let op: mensen moeten dit vakje vrijelijk kunnen overslaan, én men moet de toestemming kunnen intrekken en dan van internet gehaald worden. Toestemming is immers op ieder moment zonder opgaaf van redenen intrekbaar.

Arnoud