Wacht even, dat Telegram-sluitbevel was een vrijwillig verzoek? Ik snap er nu niks meer van

Geplaatst op in Regulering, 11 reacties

Weet u nog: het Openbaar Ministerie had in oktober twee kanalen van complotdenkers op chatapp Telegram laten blokkeren, zo blogde ik destijds. Een week later bleek het anders te liggen: er is geen takedown-bevel aan Telegram gegeven, maar het bleek gewoon een handig gebruik van de telefoon van een verdachte. Dacht ik toen. Want nu komt BNR met bewijs dat er kanalen door de beheerders zijn gesloten na druk vanuit politie en Justitie.

De namen van de kanalen duizelen me een beetje, maar zo te lezen gaat het hier om een ander kanaal dan die met de telefoon van de verdachte zijn gesloten. Zoals BNR het beschrijft:

Twee agenten brachten 8 oktober een huisbezoek aan de beheerder. De Officier van Justitie had telefonisch overleg met de politie ter plaatse en dreigde de man met strafvervolging als hij het kanaal niet ter plekke zou verwijderen.
Daarop koos de man eieren voor zijn geld en sloot hij het kanaal. Dat doet raar aan: de normale manier is dat je de dienst Telegram sommeert het kanaal te sluiten. Dat werkte hier alleen niet, aldus het OM:
‘Aangezien Telegram zelf stelt: ‘To this day, we have disclosed 0 bytes of user data to third parties, including governments’, heeft de rechter-commissaris er in dit geval vanaf gezien Telegram te proberen te betrekken’, schrijft een woordvoerder.
Dat snap ik, en ik zie ook wel dat de volgende stap dan is om de beheerder zelf aan te spreken. Alleen, met welke wettelijke bevoegdheid doe je dat? De drie geciteerde deskundige juristen bij BNR weten het alle drie niet te noemen.

Mij lijkt een inroep van 54a Strafrecht logisch:

Een tussenpersoon die een communicatiedienst verleent bestaande in de doorgifte of opslag van gegevens die van een ander afkomstig zijn, wordt bij een strafbaar feit dat met gebruikmaking van die dienst wordt begaan als zodanig niet vervolgd indien hij voldoet aan een bevel als bedoeld in artikel 125p van het Wetboek van Strafvordering.
Je zou dan stellen dat de beheerder een tussenpersoon is, door het in stand houden van de groep verleent hij dan de dienst van doorgifte van gegevens van anderen (de chattende gebruikers). Punt is wel dat je dan niet alleen de officier van justitie nodig hebt, maar ook de rechter-commissaris. En die lijkt hier niet in beeld te zijn geweest. (Nog los van dat het ietwat discutabel is of een losse Telegram gebruiker te zien moet zijn als een provider.)

BNR heeft het proces-verbaal erbij geleverd, waarin te lezen is hoe de agenten het instaken. Zij, verbalisanten, gaven een gedragsaanwijzing (artikel 509hh Strafvordering), waarvoor inderdaad alleen een officier nodig is. Alleen, een gedragsaanwijzing heeft maar beperkte mogelijkheden:

2 De gedragsaanwijzing kan inhouden dat de verdachte wordt bevolen:

a.zich niet op te houden in een bepaald gebied,

b.zich te onthouden van contact met een bepaalde persoon of bepaalde personen,

c.zich op bepaalde tijdstippen te melden bij de daartoe aangewezen opsporingsambtenaar,

d.zich te doen begeleiden bij hulpverlening die van invloed kan zijn op het plegen van strafbare feiten door de verdachte.

De aanwijzing hier was een verbod “Red Pill Journals of informatie van vergelijkbare aard of inhoud te delen op het internet en/of via sociale media”. Ik kan dat hooguit een zeer gezochte invulling van lid 2 sub b noemen: “het internet en/of sociale media” zijn dan “bepaalde personen”, nee sorry waar ik zei “gezochte invulling” bedoelde ik “komt niet door de giecheltoets” stop de tijd. Ik snap dit niet.

Of nou ja, praktisch snap ik het wel: dit soort kanalen kunnen erg kwalijke effecten hebben, dus dat je daar als politie of officier bovenop zit en in wilt grijpen dat is heel logisch. Alleen moet zoiets wel via de regels, juist omdat het gaat om meningsuitingen. Ik had dus zelf ingezet op 54a en dat bij de rechter laten toetsen.

Arnoud

Servers van iot-maker Insteon zijn zonder aankondiging offline gehaald, mag dat?

Geplaatst op in Informatiemaatschappij, 12 reacties
khaase / Pixabay

Smarthomeaanbieder Insteon heeft zijn servers offline gehaald, meldde Tweakers onlangs. Het bedrijf heeft dat niet aan klanten laten weten en medewerkers van het bedrijf lijken al hun online aanwezigheid te hebben verwijderd. Vervelend: zit je dan met je slimme huis, maar omdat alle communicatie via Insteon-servers moet gaan, kun je vrijwel niets meer. Gelukkig wordt het mooi weer de komende tijd.

Oké, dat laatste viel mee: je kunt lokaal (dus in huis zelf) alles nog wel bedienen, maar als je vanaf je werk de gordijnen wilt opendoen of de afwas alvast aanzetten, dan gaat dat niet. Maar nog steeds best vervelend dus.

Het is geen technisch probleem, maar een finance issue aldus de site:

In 2019, the onset of the global pandemic brought unforeseen disruption to the market, but the company continued to move forward. … [A] sale was expected to be realized in the March timeframe. Unfortunately, that sale did not materialize. Consequently, the company was assigned to a financial services firm in March to optimize the assets of the company.
In gewoon Nederlands, ja sorry we zijn failliet. En ja, dan houdt het wel een beetje op met je dienstverlening natuurlijk. Want SaaS en clouds, dat is juridisch gewoon dienstverlening met een stekker, en die kan er gewoon uit als er niet meer wordt betaald, als de dienstverlening stopt of als het bedrijf dat doet.

Zeker bij dat laatste is er natuurlijk geen juridisch redmiddel, het bedrijf zal verdwijnen en daarmee ook alle assets waarmee de dienst geleverd zou worden. Maar ook als men zou besluiten om een afgeslankte doorstart te maken, of gewoon deze dienst eruit te gooien om de boel gezond te krijgen, dan houdt het gewoon op. Dit is een gevolg van de gebrekkige regeling in de wet (niet alleen hier, maar ook in de VS) als het gaat om ict-dienstverlening: de regels zijn dezelfde als voor zeg schoonmakers of minstrelen, als ze geen zin meer hebben dan mogen ze stoppen, en jij moet maar een ander zoeken.

Arnoud

 

 

 

Tot wanneer kan ik mijn zonnepanelen op afstand annuleren?

Geplaatst op in Ondernemingsvrijheid, 29 reacties
PeggyMarco / Pixabay

Een lezer vroeg me:

Recent heb ik via een internetbedrijf een offerte voor zonnepanelen aangevraagd. Zelf de maten opgegeven met hun handige tool, via de mail installatiedatum afgesproken, 25% aanbetaald maar nu voel ik me er toch minder happy bij. Kan ik dit nog annuleren met de Wet koop op afstand?
Hoofdregel is dat je iedere als consument gesloten internetovereenkomst kunt annuleren, behalve de in de wet genoemde uitzonderingen. Er zijn daarbij geen arbitraire grenzen zoals een minimaal of maximaal geldbedrag, en er zijn ook geen categorale uitzonderingen. Zonnepanelen zijn misschien niet zo alledaags als een nieuwe onderbroek of een televisie, maar juridisch zijn ze gewoon ‘producten’ en die kunnen na aanschaf retour.

Alleen, vaak gaat het bij zonnepanelen (net zoals hier) om wat juristen een gemengde overeenkomst noemen, waarin zowel producten worden geleverd als diensten – de dienst van het bevestigen en installeren van de zonnepanelen. Bij diensten geldt de wet net zo, alleen begint de 14 dagen daar bij de dag van bestelling, niet van levering. Dat geeft dan tegenstrijdige uitkomsten: de installatie is te annuleren tot 14 dagen na tekenen offerte, de panelen mogen terug tot 14 dagen na installatie. Dat gaat niet.

De Europese Commissie heeft in 2014 een leidraad uitgebracht met uitwerkingen van hoe zij het consumentenrecht bedoeld had. Hierin staat dat je in zo’n geval moet kijken wat het zwaartepunt is, gaat het primair om de verkoop van de panelen of primair om de dienst. Op p8 noemen ze dan twee relevante voorbeelden van wat primair een koopovereenkomst is:

  1. de aankoop van een nieuwe keuken en de installatie ervan in het appartement van de consument;
  2. de aankoop van specifieke bouwelementen, zoals ramen en deuren en hun installatie in het huis van de consument;
Voor mij is de levering en installatie van zonnepanelen duidelijk hetzelfde als deze twee voorbeelden. Installatie van een keuken zal ook flink wat werk zijn, en een raam vervangen gebeurt ook niet in tien minuten. (Stilzwijgende aanname hierbij is wel dat er geen maatwerk in zit, zoals een ingemeten keukenblad of een gekke maat raam.)

De 14 dagen begint bij zonnepanelen dus bij de dag van levering, wat gewoonlijk samenvalt met de installatiedag. En omdat je mag annuleren tót die 14 dagen, zou je dus ook nu al je herroepingsrecht kunnen inroepen.

Een randvoorwaarde die bij een installatiebedrijf nog kan spelen: het moet wel gaan om een overeenkomst die gesloten is “in het kader van een georganiseerd systeem voor verkoop of dienstverlening op afstand”, zoals de wet dat noemt. Als je dus een installateur vindt via internet en dan via de mail of telefoon afspraken maakt, is dat nog géén overeenkomst op afstand.

Ook kan het zijn dat je wel een aanvraag doet via internet (al dan niet via een handige zelfservice opmeet/intake-tool zoals de vraagsteller) maar dat men daarna even langskomt, en vervolgens een offerte stuurt die moet worden getekend. Dat valt er voor mij ook buiten, omdat je dan niet de overeenkomst sluit via internet. Dat gebeurt pas immers als je de offerte getekend retourneert, en dat is dan geen systeem meer.

Arnoud

Met historisch akkoord herschrijft Brussel de regels voor het internet, nou nou nou

Geplaatst op in Ondernemingsvrijheid, Regulering, 4 reacties
ColiN00B / Pixabay

De Europese Unie laat een tijdperk van zelfregulatie achter zich met de invoering van ingrijpende nieuwe regels voor internetbedrijven, zo noemt NRC het. Nu.nl is iets feitelijker: De EU-lidstaten, de Europese Commissie en het Europees Parlement zijn het in de nacht van vrijdag op zaterdag eens geworden over definitieve, strengere wetgeving die de macht van grote internetbedrijven als Google en Meta moet beperken en consumenten beter moet beschermen. Voor de juristen: er is politieke overeenstemming over de definitieve tekst van de Digital Services Act, de laatste in een reeks Europese wetten die gedrag en aansprakelijkheid van de grote platforms moet reguleren. Ik lees veel gejuich, maar let op, er is nog géén definitieve tekst laat staan een wet die binnenkort van kracht gaat zijn.

De DSA is formeel de opvolger van de e-commerce richtlijn uit 2000 die de basis legde voor de internetwereld zoals die nu is. De kern was vrij simpel: hands off, laat bedrijven groeien en zorg voor duidelijke informatieverstrekking. Aansprakelijkheid is een begrijpelijke zorg van dienstverleners, dus die wordt beperkt tot notice/takedown en dan zal het zichzelf wel reguleren. Eh, ja nee niet helemaal zoals het bedoeld was. We zitten nu met enorme platforms die nauwelijks verantwoordelijkheid nemen, machtsconcentraties waar de mededingingswet niet tegen kan en diepe informatiebubbels waar je u tegen zegt.

Het doel van de nieuwe wet is om hier een tegenwicht aan te stellen. Transparantie staat voorop, net als het betrekken van mensenrechten in bedrijfsbeslissingen en het eerlijk omgaan met klachten en belangen van gebruikers. En voor de héle grote jongens nog een hele trits aan extra regels op het gebied van transparantie, meewerken met onderzoekers en onderzoeken welke “zorgvuldig geselecteerde partners” dingen mogen doen met je klanten. Heel groot ben je overigens als je 10% van de EU-burgers als klant hebt.

Voor bedrijven die zaken moeten doen met die grote jongens zou er veel positiefs moeten komen: duidelijke regels, een eerlijk speelveld, geen arbitraire regelwijzigingen en zelfs mogen concurreren met de eigen business van die platforms. Consumenten zouden minder last moeten hebben van illegale inhoud, krijgen toegang tot online dispuutoplossing plus inzicht met opt-out tegen gepersonaliseerde reclame en contentselectie. En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Negatieve noten zijn er natuurlijk ook. Er is geen recht op end-to-end encryptie opgenomen, en ook do-not-track wordt niet ondersteund. Een fundamenteel probleem dat nog niet is opgelost, is dat iedere rechtbank in de EU een verbod kan uitspreken dat dan in de hele EU moet worden gerespecteerd. Denk aan een Ierse rechtbank die een website verbiedt die (vrijwel overal legale) abortuspillen verkoopt, of een Hongaarse rechter die optreedt tegen educatieve publicaties met homostellen. Daar zal dan uiteindelijk het Hof van Justitie wat van moeten vinden, maar dat duurt natuurlijk de nodige jaren.

Desondanks, het signaal is duidelijk: de tijd van terughoudendheid vanuit de wetgever is voorbij. De grote jongens, en tot op zekere hoogte iedereen met een online dienst, moet zich aan nieuwe, strenge regels houden die echt tot verandering zouden moeten leiden. Ik ben benieuwd naar de finale tekst.

Arnoud

 

 

Ik word een beetje moe van al die ongevraagde commerciële DMs op Linkedin wat kan ik doen?

Geplaatst op in Ondernemingsvrijheid, 18 reacties

Een lezer vroeg me:

Ik krijg in toenemende mate ongewenste commerciële berichten via Linkedin van niet-contacten. Soms wederom niet gericht op mijn werk en/of interesses, maar meestal wel, want “We zitten toch in dezelfde groep op Linkedin!” Dit nog los van de officiële gesponsorde berichten die je via LinkedIn zelf kunt versturen. Hoezo is dat legaal, en wat kan ik er aan doen?
Ik herken zelf deze ergernis maar al te goed, ik loop ook vol met zulke berichten. Soms ook nog eens heel generiek “even weer bellen?” bijvoorbeeld, en dan blijkt het een cold call. Dat schiet dus niet op.

Hoofdregel is dat ongevraagde commerciële DM’s niet mogen, niet per mail, niet per Linkedin bericht, gewoon niet. Je moet toestemming hebben, en dat moet expliciet. De antispamwet (artikel 11.7 Telecommunicatiewet) is daar duidelijk in:

Het gebruik van automatische oproep- en communicatiesystemen zonder menselijke tussenkomst, faxen en elektronische berichten voor het overbrengen van ongevraagde communicatie voor commerciële, ideële of charitatieve doeleinden is verboden, tenzij de verzender kan aantonen dat de desbetreffende eindgebruiker daarvoor voorafgaand toestemming heeft verleend.
Bij die frase “elektronische berichten” denken mensen vaak aan e-mail, en dat is natuurlijk ook de bulk van de spam, maar de term is breder. Al in 2009 werd een spammer beboet voor het sturen van ongewenste berichten op Hyves (jaja, dat heette krabbels, weet u het nog). LinkedIn is in principe in dezelfde positie juridisch gezien, en dezelfde wet is dus van toepassing.

Het maakt niet uit of iemand in jouw netwerk zit, of een uitnodiging om te linken heeft gecommuniceerd. Natuurlijk is “hoi kunnen we linken” gevolgd door “link” wel een toestemming om communicatie met elkaar uit te wisselen, maar ongevraagde commerciële communicatie heeft nu eenmaal een andere status. Ik zou zeggen dat alleen “mag ik je een commercieel voorstel doen, accepteer mijn linkverzoek dan praten we verder” nog net kan. Die vraag zou ik in de context van LinkedIn nog niet als een reclamebericht zelf willen zien, en uit de tekst blijkt dat het accepteren dan bedoeld is als toestemming voor het reclamebericht.

Wel anders is natuurlijk de gesponsorde InMail, dat is een dienst van LinkedIn zelf en dat hoort dus gewoon bij hoe het platform werkt. Dus daar zou dan aparte toestemming niet meer aan de orde zijn. LinkedIn biedt overigens hiervoor een afmeldmogelijkheid, en sinds ik die gebruik lijkt dat ook echt te werken.

Arnoud

In de VS mag je dus Linkedin scrapen (maar bij ons niet, ja vanwege de AVG)

Geplaatst op in Ondernemingsvrijheid, Privacy, 7 reacties
Elf-Moondance / Pixabay

Het scrapen van data van Linkedinprofielen is geheel legaal, las ik bij TechRadar. De Court of Appeals for the Ninth Circuit (het hogerberoepshof dat onder meer over techstaat Californië gaat) heeft namelijk bevestigd dat dit geen computervredebreuk oplevert. Dit in hoger beroep (na cassatie bij de Supreme Court) van een zaak uit 2017 tussen Linkedin en startup hiQ. HiQ is erg blij dat archivisten en bibliotheken nu deze data kunnen opnemen in het algemeen belang. Ja, moest ik ook om lachen. Maar dat terzijde.

Zoals ik in 2017 schreef, HiQ (dat blijkt dus hiQ te moeten zijn) is als bedrijf gericht op analyseren van werknemers, en kan bijvoorbeeld bepaald gedrag van werknemers voorspellen, zoals wanneer iemand ontslag neemt. Hierbij is input vanaf LinkedIn erg belangrijk, zo belangrijk zelfs dat ze zeggen als bedrijf failliet te gaan als de toegang tot LinkedIn hen ontzegd zou worden.

Linkedin zag dat anders, zij had in haar gebruiksvoorwaarden scrapen gewoon verboden en schermt daarbij graag met mooie woorden over het vertrouwen van haar gebruikers dat geschonden wordt als gewetenloze recruiters of andere vage figuren er met data vandoor gaan. (Dit in tegenstelling tot de betrouwbare partners natuurlijk.) Maar omdat het hier ging om data die je zonder inloggen kon zien, moest LinkedIn het over de strafrechtelijke boeg gooien: de beruchte Computer Fraud and Abuse Act. 

In 2017 was de rechter er snel klaar mee: de juridische argumenten van LinkedIn over computervredebreuk waren niet zeer overtuigend, de schade voor het sociale netwerk is beperkt en de impact van een verbod voor hiQ is buitengewoon groot. Dan is de uitkomst van die afweging natuurlijk evident: geen verbod. Sterker nog, Linkedin werd verboden om met technische trucs (IP-blokkades) het scrapen tegen te houden.

Na een lange juridische discussie die zelfs tot de Supreme Court kwam, heeft nu de 9th Circuit de definitieve uitspraak gedaan: het opvragen van zonder login beschikbare data telt niet als computervredebreuk. Maar dan met iets meer nuance. De kern is dat hiQ stelde dat haar contracten met data-afnemers in gevaar kwamen door de blokkade van LinkedIn, wat een onrechtmatige daad (tortious interference of contract) zou zijn.

LinkedIn meende dat de privacy van haar bezoekers telde als een rechtvaardiging om die daad te mogen plegen, maar kreeg daarover dus tot de Supreme Court ongelijk. En nu dus ook: niet alleen is dat privacybelang zeer gering omdat het gaat om de openbare (zonder login toegankelijke) informatie die men publiceert, maar ook heeft LinkedIn een vrij ongebruikelijk middel ingezet, namelijk een IP-blokkade. Oh ja, en het feit dat LinkedIn al een paar jaar wist van hiQ en de cease-and-desist pas stuurde na een persbericht dat hiQ met een funding round bezig was, hielp natuurlijk ook niet mee.

Hoewel het dus gaat om een vrij specifieke zaak, zijn er nu wel een paar uitgemaakte punten waardoor scrapen in de VS een verdedigbare praktijk wordt. Het moet dus gaan om openbare informatie, je moet een legitiem zakelijk belang hebben en je mag de bedrijfsvoering van je doelwit niet hinderen.

De privacy van betrokkenen zou uit kunnen maken, maar omdat het gaat om openbare informatie in principe niet. En dat laatste is natuurlijk waarom het bij ons anders uitpakt: de AVG geldt net zo goed bij openbare informatie. Wie dus in Europa LinkedIn-profielen scrapet en als business intelligence verkoopt, moet daarbij een verhaal hebben onder de AVG dat ik eerlijk gezegd niet zou kunnen bedenken.

Arnoud

Kun je met een bekend popdeuntje voorkomen dat je op Youtube komt?

Geplaatst op in Intellectuele rechten, Uitingsvrijheid, 18 reacties
Rollstein / Pixabay

Een politieagent in het Amerikaanse Santa Ana, California, erkent openlijk dat hij popmuziek uit de politiewagen-speakers laat komen als hij politiewerk verricht, las ik bij Jalopnik. Dit om te voorkomen dat burgers het filmen en op Youtube zetten – die muziek wordt immers gedetecteerd door het Youtube ContentID systeem en daarna wordt de video geweigerd. Dat riep vragen op (dank, tipgever): Als er echt iets te zien is op de video, gaat de nieuwswaarde dan niet boven het auteursrecht? En zou de agent in Nederland niet moeten betalen aan Buma voor openbaarmaking?

Deze praktijk is niet nieuw, al enkele jaren zijn er berichten van agenten die proberen het ContentID systeem in te zetten om video’s van hun werk tegen te houden. ContentID is een neutraal filtersysteem, dat muziek van de grote maatschappijen herkent en de upload dan weigert:

Video’s die naar YouTube worden geüpload, worden vergeleken met een database met bestanden die contenteigenaren aan ons hebben verzonden.Auteursrechteigenaren besluiten wat er gebeurt wanneer videocontent op YouTube overeenkomt met een werk waarop zij het recht hebben. Als er een overeenkomst wordt gevonden, krijgt de video een Content ID-claim.
Regelmatig lezen we over problemen met Content-ID, vrijwel altijd gaat dat dan over onterechte matches (vals positieven) of over gevallen waarin bijvoorbeeld een parodie of ondergeschikt gebruik speelt. Dit is dus weer zo’n geval: ja, de muziek staat in de video. Nee, dat is geen inbreuk op het auteursrecht.

Het gaat namelijk bij die video’s om het aan de kaak stellen van misstanden bij de politie (geweld bij arrestaties, met name), iets dat in de VS nogal een probleem is. Die muziek heeft daar op zich niets mee te maken, maar is hooguit achtergrond of toevallig aanwezig te noemen. Alleen dat al zou het fair use moeten maken. En daar komt bij dat de Amerikaanse agent de muziek opzettelijk inzet om het automatische filter te triggeren, iets dat je juridisch misbruik van bevoegdheid of iets dergelijks zou noemen.

Het lastige is alleen: die muziekrechthebbenden hebben niets te maken met dat maatschappelijk debat (of met de omstandigheden van de video) dus voelen zich niet geroepen om hier wat tegen te doen. De filters blijven dus gewoon werken. Dit aanvechten is vaak een lastig proces voor mensen die dit online zetten, wat natuurlijk nog lastiger is als je (of een vriend/familielid) ondertussen gearresteerd is of de gevangenis in gaat voor wat er op de video te zien was.

Arnoud

Als je eerder op je werk moet komen omdat het inloggen tien minuten duurt, dan ben je dus gewoon tien minuten eerder aan het werk.

Geplaatst op in Ondernemingsvrijheid, 38 reacties

Je zou zeggen dat dit logisch is. Maar nee: een Zuid-Hollands callcenter dat eist dat werknemers tien minuten voor het begin van hun werktijd aanwezig zijn om in te loggen, moet een medewerker voor die minuten gaan betalen. Dat meldde RTL Nieuws vorige week. Het bedrijf Teleperformance eist dit zodat mensen stipt om 9 uur kunnen beginnen met de verwerking van telefoontjes, dit vanwege de SLA met hun klanten. Dat is geen werk, aldus het bedrijf: “[Het gaat erom dat mensen] dermate op tijd inloggen dat zij voorafgaand aan de aanvang van hun dienst desgewenst nog even rustig wat te drinken kunnen pakken en gebruik kunnen maken van het toilet.” Welles, aldus de rechtbank, want jij zegt dat ze er tien voor negen moeten zijn en iets voor jou moeten doen (namelijk inloggen).

Het vonnis is al uit december maar pas onlangs gepubliceerd. Een werknemer eiste van Teleperformance uitbetaling van achterstallig salaris, namelijk elke werkdag 10 minuten voor de normale starttijd van 9 uur aanwezig zijn en werk doen. Dat komt neer op een bedrag van € 1.587,03 bruto plus vakantiegeld, oh ja en wettelijke verhoging van 50% omdat het nu pas wordt betaald.

Het argument is dan, als je er om tien voor negen moet zijn, en dan dingen moet doen die je werkgever je opdraagt, dan ben je dus aan het werken. En wie werkt, heeft recht op loon. Dat is bijvoorbeeld in 2020 bij een supermarkt bepaald, waar werknemers pas naar buiten mochten als iedereen klaar was met werken, wat tot 15 minuten wachten kon leiden. Dat is werktijd, aldus de rechtbank toen: beschikbaar zijn voor werkopdrachten telt als “arbeid”, ook al sta je alleen maar te wachten en misschien ben je dan privézaken op je telefoon aan het doen. Als je werkgever je hád kunnen zeggen “ga nog even het magazijn vegen”, dan is het werktijd.

De werkgever hier had het als volgt opgeschreven in het planningsreglement:

3. Het is de bedoeling dat je, volgens het aan jou uitgereikte rooster je werkzaamheden verricht. Dat wil zeggen dat je je zowel aan de werktijden als aan de pauzetijden houdt. Door het webstation altijd open te hebben, ben je altijd van alle tijden op de hoogte. 09.00 uur beginnen betekent exact om 09.00 uur klaar zitten om je eerste call aan te nemen dan wel te maken. Meld je daarom altijd 10 minuten voor aanvang van je dienst bij je supervisor, dan ben je nooit te laat.
Ik ben ook benieuwd waarom inloggen tien minuten moet duren. Zelfs met mijn Mijn Documenten-map van 3 gig duurt het hier maar 40 seconden. Maar gelukkig was de werknemer specifiek in de omschrijving:
[Bij de mondelinge behandeling] is naar voren gekomen dat [eiser] voorafgaand aan het opnemen of starten van zijn eerste call het volgende moet doen: de pc aanzetten en het opstarten van 1) het urenregistratiesysteem, 2) het rooster, 3) het e-mail programma, (inclusief bekijken ingekomen e-mail), 4) het klantensysteem, 5) de agenda (o.a. voor terugbelverzoeken), 6) de community (forum), 7) de e-shop tool Nederland, 8) de e-shop tool België, 9) de remote call (teamviewer) en 10) het kladblok. Bij negen van de tien genoemde programma’s moet door de werknemer worden ingelogd met een inlognaam die steeds hetzelfde is en een wachtwoord dat in het algemeen ook hetzelfde is maar wel moet worden ingevoerd. Het laatste programma (het kladblok) hoeft alleen aangeklikt te worden. De programma’s moeten allemaal klaar staan om de klanten die inbellen of gebeld gaan worden te woord te kunnen staan. Verder is tussen partijen vast komen te staan dat nadat alle tien de programma’s zijn opgestart, nog op een zogenaamde ‘groene knop’ moet worden geklikt om in te loggen in het belsysteem (een aux-code-systeem). Dat inloggen mag niet te vroeg gebeuren omdat dan het scherm van de leidinggevende ‘vervuild’.
Elders was vermeld dat er sancties staan op het niet exact om 9.00 klaar zitten. En zie wel hoe dit enige minuten gaat duren. Hoe veel precies zal van dag tot dag verschillen, algemeen bekend is immers dat netwerksnelheden en laadtijden weers- en maanstandafhankelijk zijn. Maar Teleperformance heeft daar, aldus de rechtbank, goed over nagedacht en is uitgekomen op een gemiddelde van tien minuten. Dat is dus arbeidstijd:
Het gaat immers wel degelijk om tijd waarin instructies van Teleperformance gelden, te weten het opstarten van alle programma’s die voor het uitvoeren van het werk nodig zijn. Het gaat dus om voorbereidende werkzaamheden die nodig zijn om de telefoonwerkzaamheden uit te kunnen voeren. Omdat [eiser] op grond van de Planningsregels tien minuten voor aanvang van zijn dienst aanwezig dient te zijn, moet worden aangenomen dat de voorbereidende werkzaamheden tien minuten in beslag nemen.
De hiervoor gemaakte uren moeten dus worden betaald, en omdat Teleperformance niet inhoudelijk de berekening had betwist wordt de hele eis toegewezen, een slordige 6.500 euro. Daar had je toch een aardig automatisch-opstartenscript voor kunnen laten bouwen lijkt me.

Arnoud

Het bestuur pakt zomaar mijn secretarismailbox af!

Geplaatst op in Ondernemingsvrijheid, 5 reacties

Een lezer vroeg me:

Toen ik lid van het bestuur van de VvE van mijn appartementencomplex, kreeg ik een bestuursmailadres met mijn functie. Onlangs heb ik mij terug getrokken als bestuurslid. Op de datum waarop het terugtreden officieel werd is het e-mailadres geblokkeerd. Er is mij geen gelegenheid gegeven het adres op te schonen, berichten te verwijderen, dingen te downloaden etc. Hoe kan ik afdwingen dat dit alsnog mogelijk wordt?
Ik zie niet echt mogelijkheden om dit voor elkaar te krijgen. Een mailbox die je krijgt om een bepaalde taak te vervullen, is verbonden met die taak, en ik zou het dan ook heel logisch vinden als die mailbox dan overgaat op de opvolger. Of dit nu gaat om een werknemer, een directeur of een bestuurslid van een vereniging of stichting, maakt daarbij voor mij niet uit.

Natuurlijk kunnen er privéberichten in zo’n mailbox zitten, zeker bij een vereniging kan ik me goed voorstellen dat je ook af en toe gewoon “babbelt” met leden of privézaken regelt terwijl je verenigingsdingen aan het doen bent. (Anno 2022 misschien iets minder sterk dan 2005, met iedereen toegang tot webmail of mail per smartphone, maar dat terzijde.) Maar als die er zijn, heeft de verantwoordelijke – hier het bestuur – dan de taak die te wissen op grond van de privacy. Niet om een kopie te maken voor het oude bestuurslid, werknemer et cetera.

In dit geval ging het om een functioneel mailadres, zeg even [email protected]. Dat kan natuurlijk ook een persoonsgebonden adres zijn, [email protected]. Dat maakt voor mij niet uit in bovenstaande analyse. Hooguit sta je daarmee als bestuurder iets sterker in je argument dat je er privézaken mee mocht doen, het was immers “jouw” mailadres. Bij een functioneel mailadres vind ik een totaalverbod op privézaken verdedigbaar (mits expliciet gecommuniceerd, dat wel).

Primair zou bij een persoonsgebonden mailadres voortgezet gebruik niet aan de orde moeten zijn. De opvolger van secretaris Engelfriet is secretaris Van der Veen, maar die krijgt een apart mailadres natuurlijk. Dat geeft gedoe met de voortgang van het werk, maar dat is nou juist waar je functionele mailboxen voor hebt. Maar hoe dan ook, er is geen reden om de ex-secretaris nog toegang te geven tot de mailbox.

Arnoud

Boete voor wie volgeladen elektrische auto bij laadpaal laat staan

Geplaatst op in Regulering, 51 reacties
mohamedhassan / Pixabay

Eigenaren van elektrische auto’s riskeren een boete van 95 euro als zij hun auto, nadat deze is opgeladen, bij een laadpaal laten staan. Dat meldde NRC onlangs. Daarbij maakt het niet uit hoelang de volgeladen auto daar blijft staan, aldus het Hof Arnhem-Leeuwarden dat hierover uitspraak deed in hoger beroep. De uitspraak zal een strop zijn voor vele elektrischeautorijders die de laadplek tevens zien als handige (gratis) parkeerplaats in de vaak drukke binnenstad.

Aan de betrokkene is als kentekenhouder bij inleidende beschikking een sanctie opgelegd van € 95,- voor: “parkeren op parkeergelegenheid met ander doel dan aangegeven wijze”, zo opent het arrest. En dan zeggen ze dat vonnissen onbegrijpelijk zijn voor gewone mensen. In gewone taal: u parkeerde waar dat niet mocht. Want de betreffende plek had het bord E04 met onderbord, wat betekent dat dit een parkeerplaats is voor het opladen van een elektrische auto (BABW artikel 8). Iets dat mensen volgens mij vaak interpreteren als “je mag je elektrische auto hier parkeren en je kunt ‘m gelijk opladen”.

Dat blijkt dus paalkleven te heten, iets dat ze in Noordwijk (waar dit speelde) fors dwars zat:

Het juiste en enige toegestane gebruik van een oplaadpaal en/of oplaadinfrastructuur is: als een elektrisch voertuig met de kabel aangesloten is aan de oplaadpaal en/of oplaadinfrastructuur. Indien niet op de juiste manier/wijze wordt geparkeerd op een voor elektrische voertuigen gereserveerde parkeerplaats dan wordt hier op gehandhaafd. Hierbij wordt naar redelijkheid en billijkheid opgetreden. Het langdurig bezet houden van een gereserveerde parkeerplaats met een ander doel dan het opladen dan wel het ‘smart chargen’ is niet toegestaan (het zogenaamde paalkleven).
Je kunt als gemeente inderdaad invullen wat het onderbord precies moet betekenen. (Dat is dat artikel 8 BABW.) Het is dus mogelijk dat je als gemeente zegt, parkeerplaats (eventueel betaald) en je mag laden, maar ook dat je zegt, alléén daar parkeren terwijl je aan het laden bent. Lampje groen? Wegwezen. Maar dan in ambtelijke taal.

De betrokkene had onder meer als bezwaar aangedragen dat hij dan bij de laadpaal zou moeten blijven staan tot die groen wordt, want anders zou je na 1 seconde een groen lampje al boetewaardig zijn. Dat is natuurlijk een tikje overdreven:

Het behoort tot de verantwoordelijkheid en het risico van de bestuurder van een elektrisch voertuig om het voertuig te verplaatsen zodra het voertuig niet meer wordt opgeladen op een parkeerplaats die is aangeduid met een bord E04 met het onderbord “opladen elektrische voertuigen”. Voor zover van de zijde van de betrokkene is gesteld dat de bestuurder steeds bij het voertuig zou moeten blijven om te weten wanneer hij zijn voertuig moet verplaatsen, wordt opgemerkt dat na het aansluiten van een elektrisch voertuig aan een laadpaal door het voertuig in de regel zelf een berekening wordt gegeven van de te verwachten laadtijd, terwijl de bestuurder ook zelf een zodanige berekening kan maken.
De gemeente had zoals hierboven aangehaald, al gezegd dat er naar redelijkheid zou worden gehandhaafd. Het boetebesluit laat ook zien dat er pas na de tweede constatering (zowel 12:40 uur als 14:39 kwam een boa langs) een boete werd uitgeschreven. Dat lijkt mij een prima manier, die 12:40 kan net twee minuten na het einde-laden zijn, maar als je er dan om 14:39 nóg staat, dan sta je echt gewoon te parkeren anders dan ten behoeve van opladen elektrische auto.

Arnoud