‘Nintendo overtreedt Noorse wet met garantie op reserveringen’

| AE 10426 | Webwinkels | 18 reacties

De consumentenbond in Noorwegen (NCC) stelt dat Nintendo de rechten van consumenten schendt, omdat het bedrijf geen geld terug geeft na reserveringen van een spel. Dat meldde Nu.nl vorige week. De voorwaarden van de eShop van Nintendo vermelden dat alle aankopen definitief zijn (en dus niet annuleerbaar), ook niet als het spel pas geruime tijd later beschikbaar gaat komen (pre-orders). Dat is in strijd met de Europese consumentenrechten, die stellen dat je in principe alle internetaankopen binnen 14 dagen moet kunnen annuleren. Ook bij online diensten.

Wie op internet een product koopt, mag dat binnen 14 dagen ongedaan maken. Het product moet dan terug en je krijgt natuurlijk ook je geld terug. Een online game is alleen geen product, maar een dienst (misschien moet ik “data is niets” veranderen in “data is dienstverlening”). Dat maakt in principe niet uit, want ook via internet geboekte diensten kun je binnen 14 dagen weer annuleren.

Het voornaamste verschil tussen producten en diensten kopen via internet is dat bij de laatste de 14 dagen ingaat op de dag na aanschaf, terwijl bij producten de 14 dagen ingaat op de dag na ontvangst van het product. Daarnaast zijn er voor beide categorieën uitzonderingen op dit retourrecht, en voor online games is deze (art. 6:230p sub d BW) het relevantst:

een overeenkomst tot het verrichten van diensten, na nakoming van de overeenkomst, indien: 1°. de nakoming is begonnen met uitdrukkelijke voorafgaande instemming van de consument; en 2°. de consument heeft verklaard afstand te doen van zijn recht van ontbinding zodra de handelaar de overeenkomst is nagekomen;

Die afstandsverklaring is dus waarom je bij veel bestelformulieren van online diensten een zin tegenkomt à la “Ik verzoek hierbij uitdrukkelijk om onmiddellijke levering en doe afstand van mijn recht van ontbinding”. Want als je die verklaring afgeeft, dan ben je dus je recht op ontbinding kwijt. Dit is uniek bij diensten; bij producten is het onmogelijk om met zo’n verzoek afstand te doen van je annuleringsrecht.

Het komt alleen vrij nauw, zoals de NCC laat zien, want het is niet een kwestie van eisen dat men afstand doet van het recht op ontbinding. Het wetsartikel zegt immers dat je allereerst apart moet vragen om (directe) levering, en ten tweede dat je afstand doet van je annuleringsrecht zodra het contract is nagekomen. En dat is waar de NCC terecht op wijst: bij een pre-order duurt het nog wel even voordat er is geleverd, oftewel voordat er is nagekomen. En al die tijd mag je dus gewoon annuleren, zelfs met die zin.

Juridisch gezien is annuleren van deze dienst dus nu gewoon mogelijk volgens de wettelijke regels, en dat is tot 14 dagen nadat de dag dat het spel beschikbaar is. Dus ja, je mag 14 dagen gratis gamen tot ze dit hebben aangepast. Maar in de praktijk werkt het natuurlijk niet zo, want je kunt klagen tot je een ons weegt maar je geld terug krijg je niet. En wie gaat er naar de rechter om zoiets?

En wie bij Nutech.nl deze titels maakt, moet op juridische cursus. Garantie op reservering?

Arnoud

Speluitgevers maken bezwaar tegen opheffen merkrecht offline gehaalde games

| AE 10410 | Auteursrecht | 16 reacties

Verschillende speluitgevers hebben bezwaar aangetekend tegen het verzoek om online games vrij te stellen van merkrecht als ze offline worden gehaald. Dat schreef Nu.nl vorige week. Juridische jeuk: het gaat over auteursrecht, niet over merkrecht. Het punt is namelijk dat de US Copyright Office, die dus over copyrights gaat en niet over trademarks, van plan is een uitzondering op de Amerikaanse auteurswet in te voeren waarmee ‘abandonware’ online games in musea of bibliotheken mogen worden opgenomen. Abandonware wil zeggen dat de eigenaar het spel achtergelaten heeft, zodat er geen economische reden meer zou zijn dit tegen te houden. Toch vinden deze speluitgevers dit buitengewoon vervelend.

Het begrip abandonware bestaat al langer. Een hele hoop software slingert nog her en der op internet rond terwijl de uitgever of maker al lang verdwenen is, bijvoorbeeld door een faillissement. Dat voelt zonde, vandaar dat er mensen zijn die dergelijke software opzoeken en proberen beschikbaar te houden. Net zoals met oude boeken of kranten wel gebeurt.

Een lastig punt daarbij is dat je voor gebruik van software kopieën moet maken, waardoor je tegen de Auteurswet aanloopt. Een oud boek mag je gewoon op de plank zetten als museum, en je mag mensen er doorheen laten bladeren zonder dat de Auteurswet daar iets van vindt. Maar een oud spel of ander stuk software beschikbaar stellen kan dus eigenlijk niet. In de VS is daar een regeling voor; het US Copyright Office heeft de bevoegdheid om uitzonderingen op de Auteurswet op te nemen en heeft dat gedaan voor oude spellen. Dit vanuit de motivatie dat dat deel is van het cultureel erfgoed (“wie is er niet opgegroeid met”).

Steeds meer spellen worden als dienst aangeboden: je hebt een server nodig om te spelen, bijvoorbeeld in een multiplayer modus of vanwege anti-valsspeelchecks. Als zo’n spel nu ook abandonware wordt, dan moet dus die server op een of andere manier ook worden nagemaakt door het museum of de bibliotheek.

Dat is waar de game-uitgevers bezwaar tegen maken, want dat gaat een stuk verder dan een rondslingerende kopie van software zonder zichtbare eigenaar op je museale harddisk zetten. Tegelijkertijd denk ik dan, juist als er geen eigenaar is, wat is dan het probleem van het klonen van de server? Wie zou daar bezwaar tegen hebben, tegen mógen hebben als de eigenaar weg is? Ik kom niet verder dan situaties waarin de serversoftware ook wordt gebruikt door andere aanbieders, zodat ook hun spellen met de kloonserver gespeeld kunnen worden.

De speluitgevers richten hun pijlen met name op het feit dat die musea geld verdienen door bijvoorbeeld toegang te vragen tot de ruimte waar de spellen liggen ($10 voor een dag gamen in het museum). Dat zou het “commercial use” maken, iets dat niet toegestaan is onder de beoogde uitzondering.

Arnoud

Mag Destiny achteraf de inhoud van een game aanpassen?

| AE 10007 | Cloud, Software | 6 reacties

Onlinespelaanbieder Bungie heeft bepaalde spelelementen uit Destiny 2 vergrendeld voor bezitters van de game die niet de nieuwe Curse of Osiris downloadable content kopen, zo las ik bij Tweakers vorige week. Deze spelelementen waren origineel wel inbegrepen, maar wie de aanschaf van deze download weigerde, blijkt niet langer in staat om alle inhoud van het spel te kunnen spelen. Zo moeten spelers nu bijvoorbeeld een power level van 330 hebben om toegang te krijgen tot het onderdeel Prestige Nightfall, maar is zonder de aanschaf van Curse of Osiris is een level boven de 305 niet te halen.

Wanneer je iets koopt, heb je recht op conformiteit (“wettelijke garantie”). Het spel moet dus voldoen aan de redelijkerwijs gewekte verwachtingen, en het lijkt me dat daarbij hoort dat de verhaallijnen en onderdelen die er bij aanschaf in zitten, het gewoon blijven doen. Dat je nadien updates of uitbreidingen kunt kopen voor méér dingen staat daar natuurlijk los van.

En ja, deze regel geldt ook bij aangeschafte spellen. Al in 2012 bepaalde de Hoge Raad dat de regels uit het Burgerlijk Wetboek over koop van spullen ook gelden voor gekochte software. Wel moet het dan gaan om standaardsoftware die je tegen een vaste, eenmalige vergoeding krijgt voor onbepaalde tijd. Je hebt voor dergelijke software dus het recht op een goed product, net zoals bij een nieuwe koelkast.

Wanneer functionaliteit wijzigt bij de aanschaf van een uitbreiding, dan is dat ergens nog wel te billijken mits dat duidelijk bij de aanschaf gemeld werd. Je kiest er dan immers voor om die aanschaf te doen en dus ook om die wijziging voor lief te nemen. Bij deze dlc was daar geen sprake van.

Sterker nog, het probleem hier is niet dat mensen die de dlc kochten ineens minder kunnen, het treft juist mensen die de extra content niet hebben gekocht. Want met de release van deze extra content werden ook de algemene spelregels aangepast, waarmee dus die verhoogde power levels overal ingevoerd werden en je dus niet meer in staat bent het gehele spel te spelen. Dat zou in strijd zijn met die conformiteitseis.

Dit verhaal laat weer een zwakte zien van de recente ontwikkeling om van software een dienst te maken of deze te koppelen aan een online dienst. De koper van een product is stevig beschermd, maar wie een dienst afneemt staat eigenlijk heel erg zwak. Want dienstverleners mogen hun voorwaarden aanpassen, de inhoud van de dienst veranderen en de prijs verhogen als ze daar zin in hebben. En als afnemer kun je eigenlijk alleen opzeggen als je dat niet bevalt. Eisen dat de dienst blijft zoals je was beloofd, is niet juridisch mogelijk.

Arnoud

Een skin in je spel kan ook portretrechtinbreuk zijn

| AE 9616 | Merken | 13 reacties

Voetballer Edgar Davids heeft een rechtszaak gewonnen tegen League of Legends-ontwikkelaar Riot Games, las ik bij Tweakers. Een van de te koop zijnde skins voor spelpersonages lijkt wel heel erg op de bekende voetballer met dreads en bril, en dat was voor de rechtbank genoeg om van portretrechtinbreuk te spreken. Dat men online gezegd had… Lees verder

Mag ik bij een nonconform Playstation-spel mijn geld terug?

| AE 8922 | Contracten, Webwinkels | 21 reacties

Een vraag via het Kassa-forum: Ik heb een spel gekocht via de Playstation Store en dit spel vertoont heel veel problemen (bugs) die het spel onspeelbaar maken. … Nu heb ik contact opgenomen met Sony en hun stellen dat ik contact op moet met leggen met de 3de partij (Telltalegames) om proberen de probleemen op… Lees verder

Ubisoft trekt betaalde speltoegangkeys in wegens parallelle import, mag dat?

| AE 7389 | Contracten | 21 reacties

Ubisoft heeft keys ingetrokken die spelers bij niet-officiële retailers hebben gekocht, las ik bij Tweakers. Hiermee zijn deze spelers hun geld kwijt en kunnen ze het spel niet meer spelen. Ubisoft verwijst mensen naar de verkoper, kennelijk met het idee dat je daar maar je geld moet gaan terugvragen. Eh, mag dat, een sleutel even… Lees verder