Welke responstijd heeft een SaaS-dienst zonder SLA?

Geplaatst op in Ondernemingsvrijheid, 6 reacties

Een lezer vroeg me:

Ik ben een kleine ondernemer en net gestart met een software-as-a-service dienst. Het voelt nog wat vroeg om harde SLA’s aan klanten aan te bieden, maar waar sta ik als dat niet doe? Aan welke getallen zit ik dat vast, hoe bereken je dat?
Een service level agreement of SLA is bedoeld om concrete afspraken te maken tussen een leverancier en afnemer, bijvoorbeeld over beschikbaarheid van een SaaS-dienst of de reactiesnelheid bij problemen of storingen. Dat concrete is handig, omdat je dan geen discussie krijgt over “te laat” of “te langzaam” iets oppakken. Daar staat natuurlijk tegenover dat je dan wel concreet dat getal moet leveren, ook als dat eigenlijk niet past bij je bedrijf. Dus ik snap dat kleine bedrijven dit liever niet doen.

Als je geen expliciete afspraken maakt, dan kom je als hoofdregel uit bij wat de wet de redelijkheid en billijkheid noemt. Je ziet dat ook wel in de algemene voorwaarden van SaaS-diensten: Leverancier zal zich inspannen een redelijk niveau van beschikbaarheid te leveren. Dat is genoeg, het enige is natuurlijk dat je dan bij een klagende klant héle lange discussies kunt krijgen over wat een redelijk niveau is en waarom jouw downtime op dinsdagmiddag 14:30 daar wel of niet onder valt.

Aanvullend geldt daarbij de gewoonte (art. 6:248 lid 1 BW), wat je kunt zien als wat gebruikelijk is in de branche waarin je opereert. Als daar een bepaald percentage gebruikelijk is, dan moet jij dat ook leveren. Ik ken alleen niet echt dergelijke gebruiken in welk deel van de software-as-a-service markt, ik zou juist willen zeggen dat de gewoonte is om zonder SLA alleen zo’n “redelijk inspannen” toezegging te doen.

Het is overigens prima om een getalsmatige toezegging te doen zonder een ding van twintig kantjes dat “Service Level Agreement” heet erbij te leveren. Leverancier zal zich inspannen de beschikbaarheid per maand op 98% of meer te houden. En vaak zie je dat het de klanten niet eens gaat om die beschikbaarheid, maar om andere dingen:

  • Leverancier zal onderhoud beperken tot de nachtelijke uren en/of het weekend.
  • Leverancier zal onderhoud met downtime vooraf aankondigen.
  • Leverancier zal Klant continu op de hoogte houden van de voortgang van het wegnemen van het probleem.
Ik zou als kleine ondernemer dan ook eerder daarvoor kiezen. Je klanten worden een stuk tevredener als ze weten dat jij ze persoonlijk begeleidt en informeert, en echt zelf ook wil dat ‘ie het nu weer doet.

Arnoud

TikTok voor de rechter: moet het bedrijf miljarden betalen aan kinderen?

Geplaatst op in Privacy, 15 reacties
muhammadrizkyklinsman / Pixabay

De Consumentenbond en de stichting Take Back Your Privacy (TBYP) eisen van TikTok een schadevergoeding van 2 miljard euro, zo las ik bij Nutech.nl. Het gaat om een bedrag van 1500 euro per kind onder de dertien, 1250 voor 13-16 jarigen en 1000 euro per zestienplusser (leeftijd toen je begon op TikTok). Het is natuurlijk nog vrij vroeg, maar wat is de kans van slagen?

De kern van de zaak is natuurlijk dat TikTok de AVG heeft overtreden. Bijvoorbeeld door kinderen zomaar toe te laten op haar platform, door niet transparant te zijn over wat ze met kindergegevens doet en door gepersonaliseerde advertenties te vertonen op basis van profielen van die kinderen. Ik geloof niet dat er serieuze discussie is over of TikTok zich aan de wet hield.

De hamvraag is natuurlijk: wat kost dat nou, zo’n schending? Daar geeft de AVG geen antwoord op. Die zegt alleen dat schade moet worden vergoed, maar niet dát er schade is laat staan hoe veel die zal zijn. Dat is iets voor het nationale recht, ieder land moet dat zelf bepalen.

Nederland is terughoudend daarbij. In “Amerikaanse toestanden” hebben wij heel lang geen zin gehad, het is pas vrij recent dat een belangenorganisatie zoals de Consumentenbond geldbedragen kan eisen namens haar achterban. Meer dan een “verklaring voor recht”, een rechterlijke conclusie dat iets niet mag, kon men niet voor elkaar krijgen.

Er is eigenlijk nog geen jurisprudentie over wat privacyschade, immateriële schade, zou moeten kosten. We hebben een aantal probeersels gehad, en daaruit is met name naar voren gekomen dat je meer moet doen dan je dikke duim in de lucht steken en een bedrag roepen. Voor gewone persoonsgegevens zijn diverse claims afgewezen, eigenlijk altijd met het argument dat onderbouwing ontbreekt.

In de context van medische persoonsgegevens is 500 euro eens toegewezen, en zeer recent maar liefst 2.500 euro voor structurele onzorgvuldige omgang met zulke gevoelige gegevens. En dat biedt misschien een haakje: gegevens van kinderen worden ook als gevoelig gezien, dus daar zou je eerder schade mogen aannemen dan bij gewone gegevens van grote mensen. (Maar het is natuurlijk niet zo dat gegevens van kinderen juridisch net zo gevoelig zijn als medische gegevens.)

Ik blijf erbij: tijd voor tabellen met schadebedragen, het liefst jaarlijks gepubliceerd door de Autoriteit Persoonsgegevens.

Arnoud

VS neemt sancties tegen cryptobeurs voor faciliteren ransomwaregroepen

Geplaatst op in Regulering, 20 reacties
Sophieja23 / Pixabay

Het Amerikaanse ministerie van Financiën heeft voor het eerst sancties genomen tegen een cryptobeurs voor het faciliteren van de transacties van ransomwaregroepen, las ik bij Security.nl. Volgens het ministerie blijkt uit een analyse van de transacties van cryptobeurs Suex dat zeker acht ransomwaregroepen heeft gefaciliteerd en dat meer dan veertig procent van de transacties in verband met criminele partijen wordt gebracht. Het bekende probleem is natuurlijk dat het bedrijf zelf niet in de VS zit, dus hoe doe je ze dan pijn? Nou, zo.

Suex zou meer dan 160 miljoen dollar van ransomwaregroepen en andere cybercriminelen hebben ontvangen. Anders gezegd: 40% van hun transactievolume is van bekende ransomware. Bij zulke getallen snap ik wel dat je als staat daartegen op wil treden. Zeker omdat er weinig andere concrete strategieën zijn om ransomware-bendes te bestrijden.

Cryptobeurzen bestaan natuurlijk overal ter wereld, en naast de legitieme heb je ook de meer schimmige. Zoals dus kennelijk Suex, dat geregistreerd is in Tsjechië, maar zou opereren vanuit Rusland en het Midden-Oosten. Daar direct tegen optreden vanuit de VS is wat lastig.

Dat heeft echter nog nooit Amerikaanse sancties tegengehouden, en ook nu niet. Door de opgelegde sancties mogen Amerikanen namelijk geen zaken meer met Suex doen en zijn alle tegoeden van het bedrijf die onder Amerikaanse jurisdictie vallen bevroren. Want daar kun je wél bij, Amerikaanse burgers (en hun rekeningen) en banken die banden met de VS hebben.

Het haakt in op de recente discussies alhier over jurisdictie en hoe ver je mag gaan als land. Dit lijkt een ‘nette’ oplossing: je hebt last van een buitenlandse partij, dus je verbiedt de eigen burgers daar zaken mee te doen maar je laat die partij zelf met rust want die zit in het buitenland. Alleen, vergis je niet: dit raakt banken wereldwijd, want er zijn maar bar weinig banken die geen enkele band met Amerikaanse jurisdictie hebben. Effectief is dit dus het einde van Suex als legitiem cryptohandelskantoor.

Arnoud

Ik heb een pakketje van de buren stukgemaakt, ben ik nu aansprakelijk?

Geplaatst op in Informatiemaatschappij, 41 reacties

Een lezer vroeg me:

Help! Ik ben zo stom geweest een pakketje voor mijn buren een paar huizen verderop aan te nemen. Natuurlijk zat er iets breekbaars in, natuurlijk heb ik het op z’n kant gezet en natuurlijk sprong de kat er tegenaan waardoor het stuk is (de “krák” van porselein was niet te missen). Ik leef niet zo goed met deze buren, dus hoe groot is mijn probleem nu?
We hebben het al vaker over pakketjes en boze buren gehad, en het blijft een lastige combinatie. Pakketjes niet aannemen tenzij je zéker weet dat je goed zit met je buren blijft mijn devies. Maar goed, je wil vriendelijk zijn, je wist even niet wat te zeggen toen je je eigen pakketje kreeg en “ach mag ik deze ook meteen even afgeven” erbij hoorde: kan gebeuren.

De hoofdregel uit de wet is natuurlijk dat de webwinkel moet zorgen dat het pakket bij de besteller (de buur dus) terecht komt. Dat is nu niet gelukt, dus de buur kan gaan klagen en de webwinkel kan het dan opnieuw sturen. Praktisch gezien zal de winkel zeggen: uw buurman van nummer 7 heeft het pakket, gaat u daar maar langs. Dat is dan geen fijn gesprek, maar ik zie geen juridische claim die de buur van verderop bij de buur van nummer 7 kan leggen.

Iets anders wordt het wanneer de buur bij de winkel meldt dat de buurman van nummer 12 het stukgemaakt heeft. In hun onderlinge relatie verandert dat niets: of het nou de postbode of de buurman was, is immers niet relevant. De webwinkel moet zorgen dat het pakket aankomt. Maar voor de webwinkel kan het interessant zijn om toch eens een aansprakelijkheidsstelling eruit te gooien (afhankelijk van waarde en wat z’n verzekeraar zegt, natuurlijk).

Waar ik dan even mee zit, is welke juridische hoedanigheid je precies hebt als buurman van nummer 12. Voor de hand ligt bewaarneming, je krijgt iets waar je op past totdat de eigenaar het weer wil hebben (art. 7:600 BW):

Bewaarneming is de overeenkomst waarbij de ene partij, de bewaarnemer, zich tegenover de andere partij, de bewaargever, verbindt, een zaak die de bewaargever hem toevertrouwt of zal toevertrouwen, te bewaren en terug te geven.
De bewaarnemer moet bij de bewaring de zorg van een goed bewaarder in acht nemen, staat dan in artikel 7:602. Schendt hij die zorgplicht, dan moet hij de schade vergoeden. Alleen: dit zou impliceren dat je als buurman een contract sluit met de webwinkel. Dat voelt wat gekunsteld, nog los van het feit dat je het artikel niet terug gaat geven aan de webwinkel maar aan de buur. Het past dus niet helemaal bij wat de wet zegt, maar het lijkt er best veel op – de postbode vraagt je namens de afzender om dit pakket aan te nemen zodat de ontvanger het kan ophalen.

In zo’n situatie zou ik dan zeker even met je eigen verzekeraar contact opnemen, want als de webwinkel zich echt meldt met een claim dan is dat een zakelijk geschil over aansprakelijkheid dat een consumentenverzekeraar gewoon kan oppakken. Maar de boze buur heeft niets te claimen bij jou.

Arnoud

Hoe datarommel van mobieledataharkbedrijf App Annie tot een boete van de beurstoezichthouder leidde

Geplaatst op in Regulering, nog geen reacties
geralt / Pixabay

Mobieledataverzamelbedrijf App Annie heeft voor 10 miljoen met de Amerikaanse beurswaakhond SEC geschikt, las ik bij The Verge. Ik kende ze ook niet, maar App Annie “produceert business intelligence tools en markt rapportages voornamelijk voor de app industrie”. Ze verzamelt data zoals Google Analytics bij aangesloten bedrijven, inclusief data over gebruik van de mobiele apps van die bedrijven, zodat die meer inzicht in hun appgebruik kregen. Tevens kon App Annie die data aggregeren en zo doorverkopen aan bijvoorbeeld beleggers die willen weten hoe een bepaalde branch ervoor staat. En daar ging het mis: men verkocht niet keurig enkel de geaggregeerde data.

De schikking legt uit waar het precies misging:

The order finds that App Annie and Schmitt understood that companies would only share their confidential app performance data with App Annie if it promised not to disclose their data to third parties, and as a result App Annie and Schmitt assured companies that their data would be aggregated and anonymized before being used by a statistical model to generate estimates of app performance. Contrary to these representations, the order finds that from late 2014 through mid-2018, App Annie used non-aggregated and non-anonymized data to alter its model-generated estimates to make them more valuable to sell to trading firms.
App Annie kreeg dus individuele data van bedrijven, maakte daar een statistisch model van voor sectoren en corrigeerde dat met de originele, individuele data. Vervolgens had ze heel goed passende modellen, waar beleggers gretig voor betaalden. Maar dát is natuurlijk niet de afspraak.
“App Annie sought to distinguish itself in the alternative data space by providing securities market participants with valuable information in a new and innovative way,” said Erin E. Schneider, Director of the SEC’s San Francisco Regional Office. “It went to great lengths to assure its customers that the financial and app-related data it sold was the product of a sophisticated statistical model and that it had controls to ensure compliance with the federal securities laws. These representations were materially false and misleading.”
Het bedrijf moet stoppen, en de CEO mag drie jaar lang niet in een dergelijke functie bij een beursgenoteerd bedrijf werken.

Het laat voor mij zien hoe lastig is het is om goede grip op data-hergebruik door derden (verwerker of niet, in de zin van de AVG) te krijgen. Want je kunt afspreken wat je wilt, maar als die data elders is dan heb je er vervolgens geen zicht meer op. Dit is ook waarom ik altijd zeg dat je onder de AVG niet kunt vertrouwen op welke contractuele afspraak, garantie of vrijwaring dan ook. Ga het na, en lever bij voorkeur gewoon géén individuele data.

Arnoud

 

Ja, ook juristen hebben die neiging nieuwe standaarden te maken om oude te vervangen (en ik ken de xkcd, dank je)

Geplaatst op in Ondernemingsvrijheid, 12 reacties

Consultancybedrijf PwC is de eerste grote firma in het VK die de oneNDA standaard-geheimhoudingsovereenkomst gaat voeren, meldde Artificial Lawyer onlangs. Een verrassing is dat niet, omdat PwC een van de drijvende krachten achter dit project is. OneNDA is een recent initiatief dat een universeel geheimhoudingscontract wil promoten ter vervanging van al die zelfgebrouwen misbaksels die iedere organisatie heeft. Als reviewer van 14.000 NDA’s voor mijn NDA-robot zeg ik: goed idee, heb ‘m gelijk toegevoegd. Maar of het werkelijk de juridische wereld gaat redden?

OneNDA heeft vooral in de Angelsaksische landen aandacht gekregen. In de kern is het een loffelijk initiatief: ieder bedrijf krijgt vele, vele NDA’s toegezonden en moet daar elke keer juridische tijd en energie aan verspillen. Of de inkoper/sales/CEO leest het zelf en denkt “het zal wel” met alle risico’s van dien. Dit was de reden voor mij om die robot te ontwikkelen, en die doet het best goed. Duizenden NDA’s gereviewd, inclusief aanpassingen en commentaar zodat je direct verder kunt.

Toevallig zag ik vanochtend iemand die een NDA die was aangepast door Lynn er nog een keer doorheen gehaald had, maar dan natuurlijk vanuit het andere perspectief (de informatieverstrekker). Toen ging Lynn dus ruzie met zichzelf maken, wat je altijd krijgt als je een jurist vertelt “en nu vanuit het perspectief van de wederpartij”. Maar dat is dus een feature. Desondanks blijf je zitten met een enorme berg NDA’s en elke keer tijd en moeite om ze te reviewen.

Zoals ze toen bij oneNDA zeiden: “In fact, in 2020, we discovered that reviewing NDAs for our clients represented 63% of our workload but only 7% of our revenue.” Dus dat moest anders. (Bedenk even hoe dat voelt als je 63% van je tijd, dus drie werkdagen, alléén maar NDA’s reviewt.) Men maakt één NDA, en iedereen gebruikt die. Niet eens met opties (zoals bijvoorbeeld Creative Commons) maar gewoon één tekst, je vult alleen partijnamen in en dat was het dan. Oh en doel, vertrouwelijkheidsperiode en toepasselijk recht. Maar van de inhoudelijke tekst (scope, need to know, notificatie, security, opzegging, notices, blabla) blijf je in het geheel af. Anders krijgen we straks wéér tig standaarden.

Toch ben ik een tikje sceptisch of dit er werkelijk van gaat komen. Ik denk dat iedere bedrijfsjurist of advocaat dit zo in het algemeen een goed idee vindt, maar op het moment zelf toch ergens een zinnetje vindt dat nét wat mooier kan of een favoriete clausule voor de zekerheid toe wil voegen. Om er eentje te noemen, er staat geen boetebeding in (wat in Angelsaksische landen eigenlijk ook niet kan), en continentale juristen gaan daar natuurlijk een punt van maken. Ik ben erg benieuwd hoe we over die weerstand heen gaan komen.

(ObXKCD)

Arnoud

VN-commissaris roept op tot stopzetting van biometrische herkenning via AI

Geplaatst op in Innovatie, 30 reacties

De commissaris voor mensenrechten bij de VN pleit voor een stopzetting op het gebruik van biometrische herkenning in de publieke ruimte, las ik bij Tweakers. Mevrouw Bachelet doet deze uitspraak in een rapport van de Verenigde Naties waarin de effecten van artificiële intelligentie op mensenrechten wordt besproken. Overheden zouden eerst moeten kunnen aantonen of er voldaan wordt aan de privacywetgeving en of er niet gediscrimineerd kan worden. En dat geeft weer gelijk discussie over de vraag of een AI wel kan discrimineren.

Het rapport stipt nog meer dingen aan, zoals dat AI vaak door private partijen wordt geleverd en dan totaal niet transparant is. Of dat je niet weet waar de data vandaan komt of wat men er nog meer mee doet. Ik vind dat soort dingen minstens zo ingewikkeld en juridisch vervelend.

Maar goed, discriminatie. Gewoon een neutraal woord in de wetenschap hoor, zo lees ik dan in de comments. En terecht: het betekent gewoon “onderscheid maken” en in de statistiek gebruik je dat voor iedere situatie waarin je data in groep A of B gaat onderverdelen. Maar juristen en ethici bedoelen er wat anders mee, namelijk het onderscheid maken op basis van verboden kenmerken zoals etnische afkomst, seksuele gerichtheid of politieke voorkeur. Dat willen we niet, en daar is een hele goede reden voor: deze kenmerken zijn fundamentele waarden van mensen, en ook niet te wijzigen zoals een kledingkeuze of zelfs woonplaats. Daar blijf je dus af.

Bovendien is er nooit enig oorzakelijk verband aangetoond tussen die kenmerken en welk gedrag dan ook. Iedere uitspraak van het soort “mensen met etnisch kenmerk X willen/hebben/kunnen/haten” is dus automatisch fout, dat is gewoon geen kenmerk waar je uitspraken op kunt baseren. Oké, heel misschien medische kenmerken (kroeshaar is lastiger te scheren, Aziaten verdragen koemelk niet) maar dat zijn echt de uitzonderingen. Het soort situatie waar we het bij AI vaak over hebben, past daar niet bij.

Dat wringt, omdat we vaak AI systemen correlaties zien aanwijzen: de criminaliteit is hoger bij groepen met etnisch kenmerk X, sollicitanten met huidskleur A zijn minder geschikt, seksuele gerichtheid X gaat niet samen met lesgeven op school. Voor een AI is dat inderdaad een neutrale constatering, als dat zo in de dataset zit en de functie komt daarbij op een goed werkend onderscheid (de test-dataset wordt correct als ja of nee gesorteerd) dan is het in orde.

Zo’n conclusie is voor de maatschappij echter niet in orde. In eerste instantie niet omdat de dataset waarschijnlijk niet compleet is (dit is namelijk bij vrijwel iedere AI applicatie een ware uitspraak). Maar zelfs als je wél alle relevante data hebt, blijft er een probleem.

Natuurlijk kan een AI ook een bestaande bias blootleggen. Huidskleur blijkt bij dit bedrijf een perfecte voorspeller van geschiktheid, omdat de HR-medewerker die de sollicitanten screende, zelf die bias had. Dan heb je dus een bias geformaliseerd, maar dat kun je het systeem niet verwijten toch? Die geeft neutraal aan hoe de werkelijkheid is, hoe de maatschappij er nu uit ziet.

Maar dat is niet waar. Een mens is allereerst niet zo hard als een AI. Die zal niet snel iemand in zijn of haar gezicht zeggen, je huidskleur past niet bij dit bedrijf. Die verzint excuses, blaast een smetje op het cv op of legt het gewoon op de stapel “tweede keus” wetende dat er al tien mensen op gesprek komen. Dat merk je niet. Een AI zegt gewoon letterlijk waar het op staat, zonder schroom of vergoeilijking of excuses. En dat valt veel meer op, komt veel meer binnen.

Bovendien, en dat vind ik problematischer, heeft een AI veel meer een aura van objectiviteit, betrouwbaarheid, echtheid. De cijfers zeggen het, deze huidskleur kan gewoon niet bij dit bedrijf. Helaas, objectief berekend met 88% betrouwbaarheid en achttien cijfers achter de komma. Maar in feite hebben we hetzelfde als die HR-medewerker die het met mooie smoesjes wist te verhullen.

Arnoud

Uber-chauffeurs zijn dus echt werknemers, joh je meent het

Geplaatst op in Ondernemingsvrijheid, 34 reacties

Uber-chauffeurs zijn dus echt werknemers, concludeer ik uit het vonnis van de rechtbank Amsterdam van vorige week. Ja, daar was een rechtszaak voor nodig (net als met Deliveroo) terwijl je dat toch op je juridische klompen kon aanvoelen. Maar een leuke toevoeging is dat hier heel expliciet het aanwezige gezag van de werkgever wordt geconcludeerd uit de duwende drammerij van de algoritmes van Uber.

Volgens de rechter zijn de vierduizend Nederlandse chauffeurs van Uber geen zzp’ers, zoals het techbedrijf zelf betoogt, maar zijn het gewoon werknemers omdat ze aan de definitie uit de wet voldoen. Belangrijkste voordeel: dan vallen zij onder de cao taxivervoer, iets waar vakbond FNV voor naar de rechter was gestapt. Naast een schadevergoeding van 50.000 euro levert dit de plicht op om achterstallig loon (conform de cao-tarieven) te voldoen. Uber gaat uiteraard in hoger beroep.

Uber had – net als Deliveroo en al die andere platformjongens – betoogd dat het hier gaat om een vrijwillig gekozen samenwerking met zzp’ers, mensen bij elkaar brengen en als volwassen mensen samen een deal laten sluiten. Je kunt immers je eigen tarief afspreken met ritjes die je via Uber oppikt, de klant vraagt naar jou en je bouwt langzaam een merk op. Oh nee wacht, Uber bepaalt het tarief, eist (ongeveer) dat je de ritjes pakt die zij aandragen en de klant kijkt naar je sterren en niet naar jou.

De kern van het arbeidsrecht is dat je kijkt naar de werkelijke situatie, en jezelf dan drie vragen stelt: werkt iemand ‘in dienst’, krijgt zhij ‘loon’ en is dat om ‘gedurende zekere tijd’ bepaalde ‘arbeid’ te verrichten?  Zo ja, dan is het een arbeidscontract. En dan doet het er niet toe wat er bovenaan het contract staat of zelfs wat je allebei verklaard te hebben gewild.

Ik chargeerde daarnet een klein beetje over hoe het werkt als je voor Uber gaat rijden. Maar de werkelijkheid is niet héél erg anders. Allereerst ga je een eenzijdig contract aan, dat dagelijks kan wijzigen en waarbij je nul onderhandelingsruimte hebt. Daarna krijg je ritjes aangeboden, hoewel je niet weet waar je heen moet of wat het je precies gaat opleveren. Weiger je dat iets te vaak, dan krijg je minder vaak ritten aangeboden. En als je niet goed je best doet, dan kunnen klanten je slechter beoordelen en dan kom je helemaal onderaan te staan. Verder blijkt dat Uber zelf de klachten oplost, inclusief wat het de chauffeur moet kosten om de klant tevreden te stellen.

Heel erg “wij brengen ondernemers bij elkaar en laten ze opdrachten uitvoeren voor klanten” kan ik dat niet noemen. Te horen krijgen wat je wanneer moet doen, tegen een door de ander vastgestelde prijs, dat noemen we loon voor arbeid volgens mij. Het enige zou dan zijn dat je ieder moment ontslag kunt nemen, maar dat is geen heel sterke factor.

En dan komt het neer op de vraag of er ‘gezag’ is, kan de werkgever dicteren hoe jij het werk uitvoert? Het kernverschil tussen een zzp’er en een werknemer is namelijk dat je de eerste vertelt wat je wilt en wanneer het af moet, en de laatste bij wijze van spreken per te werken stap kunt becommentariëren, pardon managen. En dan zegt de rechter hier iets heel leuks over het Uber-algoritme:

33. Op deze wijze gaat van het algoritme een financiële stimulans en een disciplinerende en instruerende werking uit. Dat de chauffeurs tot op zekere hoogte vrij zijn om een rit te weigeren, zelf hun uren mogen bepalen en gelijktijdig gebruik mogen maken van verschillende apps of andersoortige boekingssystemen doet daar niet aan af. Zodra zij gebruik maken van de Uberapp en daartoe ingelogd zijn, zijn zij onderworpen aan de werking van het door Uber ontworpen algoritme, en vallen zij daarmee onder een “modern werkgeversgezag” van Uber.
Een loonslaaf met een algoritme als manager, hoe modern wil je het hebben. (Het past trouwens in een bredere trend: waar veel werk niet goed door robots te vervangen blijkt, kan dat wél heel goed voor het toezicht op dat werk. Twintig producten in een doos stoppen is mensenwerk, tellen dat dit langer dan 3’14” duurde en deze mens een punt aftrek geven, dat kan een algoritme prima. Negeren dat de mens moe was, dat ook.)

Zoals de rechtbank dan zegt, met die conclusie “moet, met het oog op het dwingendrechtelijk karakter van het arbeidsrecht en ter bescherming van de zwakkere positie van de werker, door de in het contract gekozen bewoordingen heen worden gekeken” en moet de conclusie dus zijn dat het hier gaat om een werknemersituatie.

Arnoud

Apple moet van rechter betaalregels voor ontwikkelaars in App Store aanpassen

Geplaatst op in Ondernemingsvrijheid, 21 reacties

Apple moet appontwikkelaars toestaan hun eigen betaalsysteem te gebruiken buiten de App Store om. Dat meldde de NOS onlangs: de rechtbank in Californië bepaalde dit in een zaak die was aangespannen door Epic, de maker van het populaire spel Fortnite. Het grote voordeel voor app-aanbieders is dat het nu niet meer perse via de Apple-betaalsystemen hoeft. Epic gaat in hoger beroep omdat de uitspraak ook bepaalde dat Apple de mededingingswet niet overtreedt, waar Epic stellig van het tegendeel overtuigd is. De centrale vraag voor velen: hoezo mag Apple niet zelf bepalen hoe het werkt met vergoedingen en betalen?

Het betaalsysteem van Apple is al jaren controversieel. Kern is dat Apple hiermee 15-30% van alle betalingen in mag houden. Dus niet alleen aankopen van apps zelf, maar ook in-app aankopen en abonnementen op inhoud zoals films of streaming muziek. Dat hakt er nogal in, 30% is voor kleine bedrijven immers zo ongeveer de hele winstmarge. En niet eenmalig, op elke verlenging of maandbetaling van een abonnement. En je prijzen hoger zetten in de App Store om hiervoor te compenseren mag niet: Apple-gebruikers moeten dezelfde prijs krijgen als jij op je site zet. Dat ervaren ontwikkelaars als wel héél veel geld voor Apple.

Daar staat tegenover dat Apple natuurlijk die App Store niet van de lucht kan laten draaien, en dat een goed en veilig betaalsysteem ook niet voor een appel+ei kan. Dat is dan ook meteen het argument uit het pro-Apple kamp: Apple is een bedrijf, die hebben fors geïnvesteerd in deze infrastructuur en willen daar nu de vruchten van plukken (excuses voor de vele puns). En dat zij dan dertig procent willen, dat is dan hun zakelijk goed recht.

In principe is dat ook zo. Als ik een markthal neerzet en mensen uitnodig kraampjes neer te zetten met bio-organisch groente en fruit, dan mag ik best bepalen dat ik 30% van elke transactie wil hebben en dat je de pinautomaten bij mij moet huren. Juridisch geen probleem, maar dat is met name omdat er dan geen marktkraamhouder bij mij komt staan. Er zijn genoeg andere plekken waar men groente en fruit kan kramen, nog los van het feit dat ik met 30% meer dan de gehele winst opeis en het dus sowieso onzinnig is om bij mij te komen staan.

Bij Apple ligt dat anders, althans volgens Epic: die heeft een economische machtspositie, wat we in de volksmond een “monopolie” noemen maar wat het natuurlijk niet is want Android is er ook nog. Maar onder de wet hoef je niet de enige te zijn. Waar het om gaat, is of je macht hebt, of mensen makkelijk om je heen kunnen dan wel feitelijk toch wel zaken met jou moeten doen. Zoals ik in maart nog blogde toen de EU Apple ging aanklagen,

Op de markt voor smartphones heeft Apple geen enorm aandeel, Android is vele malen groter qua aantal telefoons met dat OS erop. Maar Apple is wel zeer bekend en zeer gewild, dat geeft dan een extra stukje macht, een powerup als het ware. Ook kun je zeggen, het gaat niet om smartphones an sich maar om high-end smartphones en in dat segment verkoopt Apple meer.

Epic gaat nog een stap verder en zegt dat het gaat om de markt voor betaalmechanismen in de App Store, de markt voor pinautomaten in mijn markthal zeg maar. Daar wil de rechter voor alsnog niet in mee. Ik blijf het ondertussen lastig vinden om er de vinger op te leggen waarom precies, maar dat Apple een machtige partij is dat staat wel als een paal boven water. En dan kan ik niet om de conclusie heen dat dit inderdaad misbruik is, zo’n enorme hap uit andere mensen hun omzet nemen terwijl de infrastructuur draaiend houden écht niet die miljarden aan inkomsten kost.

Arnoud

Zelden zo hard gelachen om een juridische analyse: het geval van het cryptoschip Satoshi

Geplaatst op in Informatiemaatschappij, 12 reacties
Bron: The Guardian, Pete Reynolds

Dit is toch wel de grappigste juridische analyse ooit: zeerechtdeskundige Samira Nadkani fakkelt het concept van het libertarische cryptocurrency-schip Satoshi helemaal af, maar dan ook echt hélemaal. Het is dan ook een té mooi voorbeeld van hoe de tech bros uit Silicon Valley denken de maatschappij opnieuw uit te kunnen vinden op hun eigen manier, zonder al die legacy code in de vorm van oude wetgeving en regeringen. De grap is dan met name dat juristen dit al véél langer doen dan programmeurs, en dus concepten als “we gaan met een schip op de blauwe oceaan onze eigen maatschappij zijn” al in 1609 hebben geadresseerd (laatste commit 1982).

Het verhaal staat in The Guardian te lezen, maar de kern is dat een stel cryptolibertariërs hun eigen maatschappij willen beginnen en alles opnieuw opzetten, maar op land daarvoor geen plek kunnen vinden. Dan maar de zee op, met een autarkisch cruiseschip. Je krijgt dan hele communities van schepen, die met elkaar samen optrekken als dat in hun belang is, of juist splitsen als men uit elkaar groeit. Zo krijg je een flexibele maatschappij, die groeit naar behoeftes. En we stemmen op de blockchain en betalen met crypto en natuurlijk hebben we niets te maken met die weary giants of flesh and steel. Ja, gaan we doen.

Dat werd dus een oud P&O cruiseschip dat de MS Satoshi werd genoemd, met pandemiekorting van 90% gekocht. Daarna op Reddit plannen maken, wat niet helemaal ging zoals verwacht omdat mensen maar bleven zeuren over praktische details zoals je eigen keuken in je cabine of welke huisdieren je mee mag nemen (juridische cringe, niet voor VvE-survivors). Toch doorgezet, schip opgeknapt en naar Panama waar men hoopte vlak buiten de kust te mogen gaan liggen, de status van schip eraf en dan als permanent drijvend platform zonder juridische verplichtingen te blijven dobberen en crypto minen.

Dat ging mis, onder meer omdat Panama eiste dat het afval niet in de kustwateren gestort werd. En oh ja, je bent gewoon een schip en houd je aan onze regels. Zoals een verzekering hebben, wat niet lukte omdat geen verzekeraar zich eraan wilde wagen.

The Ocean Builders’ great freedom project, whose intrinsic purpose was to offer an escape from oppressive rules and bureaucracy, was being hobbled by oppressive rules and bureaucracy. As Elwartowski would reflect a few months later on Reddit: “A cruise ship is not very good for people who want to be free.”
Je ziet overal de teleurstelling en verbazing van deze mensen: dat dat niet zomaar kan, je eigen schip inrichten zoals je wilt en vrij zijn op de oceaan, zonder rare regeltjes. Zoals Nadkani dan zegt (tweets geconcateneerd:
All of this is so utterly beyond basic common sense. For these SeaPods to be beyond formal territorial legal systems (and therefore not infringing on government right to resources), they would have to be further than 200 nautical miles from any shore. So probably deep sea. And one of the big issues you have in deep sea is: 1. Most materials we construct with aren’t suited for salt water which will tend to wear them down. 2. Deep sea constructions are SUPER TRICKY and very carefully regulated already cause people tend to die. 3. It’s hard?

“High-speed wireless internet would come from land” YOU CANNOT GET HIGH SPEED WIRELESS INTERNET FROM LAND IN THE DEEP SEA. YOU UTTER BEANBAG. THERE IS AN ENTIRE INDUSTRY WORKING TO PROVIDE SATELLITE INTERNET TO SHIPS AND IT’S A GENUINE ISSUE FOR SEAFARERS, I AM JUST.

“It would be a remote worker’s regulatory paradise.” Except no, because you’re on a vessel STILL in territorial waters (and so subject to regulation) and even if you went to deep sea, you’re on a flagged ship (subject to regulations).

De enige iets verder gaande hack die heel misschien werkt, is als je permanent op de diepe zee blijft liggen (dus 200 nautische mijlen van alle landgrenzen ter wereld). Dan heb je alleen het probleem dat niemand daar wil komen werken (en de vakbonden van scheepspersoneel heel hard zullen tegenwerken bij zij die dat wel willen), dat je internet vrij slecht zal zijn (misschien met Musks satellieten, maar dan nog), dat je zoet water, voedsel en brandstof regelmatig aangevuld moeten worden (en wie wil steeds naar je toe varen). En vooral dat je er niet makkelijk meer af kunt, omdat allerlei landen gaan vinden dat je hun wet overtreedt en alvast arrestatie- of uitleveringsbevelen klaarleggen.

Arnoud