YouTube deelde in half jaar 2,2 miljoen onterechte auteursrechtenclaims uit

| AE 13057 | Intellectuele rechten | 13 reacties

Ruim 2,2 miljoen YouTube-video’s hebben in de eerste helft van dit jaar ten onrechte een auteursrechtenclaim gekregen, aldus Nu.nl. Tweakers zegt het nog heftiger: 60 procent van 3,7 miljoen betwiste copyrightclaims was onterecht. De algehele indruk: het gaat goed mis met die auteursrechtclaims, als je het transparantierapport van Youtube rondom auteursrechtclaims leest. Maar eh, die 3,7 miljoen vormen slechts 0,5 procent op het totaal van 722,7 miljoen via Content ID ingediende claims op het videoplatform. Dus 60% van 0,5% blijkt onterecht. Doet Youtube het dan goed of slecht?

Youtube gebruikt al vele jaren het Content-ID systeem voor het detecteren van vermeende auteursrechtinbreuk:

Video’s die naar YouTube worden geüpload, worden vergeleken met een database met bestanden die contenteigenaren aan ons hebben verzonden.

Auteursrechteigenaren besluiten wat er gebeurt wanneer videocontent op YouTube overeenkomt met een werk waarop zij het recht hebben. Als er een overeenkomst wordt gevonden, krijgt de video een Content ID-claim.

Regelmatig lezen we over problemen met Content-ID, vrijwel altijd gaat dat dan over onterechte matches (vals positieven) of over gevallen waarin bijvoorbeeld een parodie of ondergeschikt gebruik speelt. De dansende peuter is denk ik de bekendste case hier: een peuter die vrolijk danst op muziek van Prince werd offline gehaald, vanwege inbreuk. Maar zoiets is toch fair use?

Daarom heeft Youtube het systeem van counterclaims geïntroduceerd: ben je het niet eens met een claim van een rechthebbende, dan dien je een tegenclaim in en dan kun je uitleggen waarom het wél legaal is wat je doet. De rechthebbende moet dan zijn claim intrekken of besluiten deze te handhaven, waarna het naar de rechter zou gaan.

Probleem is dat in de praktijk het claimen vrijwel geheel automatisch gebeurt, zodat discussie met fair use argumenten geen enkele zin heeft. Daarnaast is er een serieus risico: als de rechthebbende de claim handhaaft, krijg je een strike en bij drie strikes in een jaar ben je je kanaal kwijt. Dan moet je dus naar de (Amerikaanse) rechter om de claim omver te krijgen (want pas dan wordt je strike vernietigd). En wie heeft daar het geld voor?

Voor een rechthebbende is er vrijwel niets te verliezen als ze de claim gewoon handhaven, ongeacht de argumenten. Het verbaast me dus niet echt dat er maar zo weinig counterclaims zijn, de risico’s zijn groot en de video weghalen / opnieuw uploaden zonder die muziek of videoflits is een stuk slimmer.

Arnoud

De DMCA klacht over de concurrent als oneerlijke concurrentie

| AE 11356 | Intellectuele rechten | 12 reacties

Als je als ondernemer ziet dat een concurrent teksten van je overneemt op zijn website, wat doe je dan? Precies, dan dien je een DMCA takedown verzoek in bij Google. Veel efficiënter dan een rechtszaak en Google straft onverbiddelijk: weg concurrent. Alleen, als die meent dat je claim onterecht was dan stapt hij natuurlijk naar de rechter met een klacht over jouw klacht. Ga er maar aan staan als rechtbank, zoals ik las bij IE-Forum onlangs.

De gedaagde is een bedrijf dat fietsen ombouwt naar elektrische fietsen. De eiser verkocht onderdelen voor elektrische fietsen, en zag dus op zeker moment tekstfragmenten opduiken op de website van dat ombouwbedrijf. Daarop diende de gedaagde partij een DMCA klacht in bij Google, waarna de gehele website van de eiser uit de index werd verwijderd. Auw. Dat gaf inderdaad snelle actie: de tekst was nu anders, en men diende een counterclaim in waarna de site weer online kwam.

Daarop stapte de eisende partij naar de rechter: deze claim was onterecht, want men zat nu eenmaal in dezelfde branche en dan krijg je dat teksten naar hun aard gaan lijken. Er zijn maar zo veel manieren om te zeggen dat je een borstelloze Hybrid-Tech vrijloop motor met LiFePo4 batterij op je fiets kunt zetten om lekker elektrisch te zoeven (vrijheid, blijheid op wielen, nietwaar).

De kern van de klacht komt neer op misbruik van recht. Misschien heb je dan wel een auteursrecht, misschien handelden wij dan wel niet netjes, maar dit was een disproportioneel middel. Er was immers niet eens eerst een klachtbrief gestuurd met kans om het aan te passen, geen schadeclaim voor de fragmenten – nee, de gehele site(!) ging in één keer uit de lucht. Dat is niet normaal, zo handel je niet als gemiddeld auteursrechthebbende (niet lachten daar achterin).

De rechtbank ziet wel degelijk auteursrecht in deze fragmenten. Ook al zit er veel zakelijke en feitelijke inhoud in, je kiest toch hoe je dat lekker laat lopen, welke woorden je exact gebruikt en hoe je alles aan elkaar fietst. De lat ligt voor auteursrecht gewoon heel erg laag, dus de gedaagde partij had in principe gewoon auteursrecht op haar tekst. En de teksten waren vrijwel hetzelfde, zodat van overname en dus inbreuk gewoon sprake is.

Blijft de hamvraag (de geletruivraag?): had de gedaagde gewoon meteen die claim moeten indienen bij Google of eigenlijk gewoon naar de rechter gemoeten? De rechtbank komt – voor mij verrassend – met het eerste als voorkeurshandeling. Een kort geding duurt lang, is duur en geeft niet meteen een uitkomst. Dat heeft dus niet de voorkeur voor een rechthebbende. Een DMCA claim heeft onmiddellijk effect en is dus een prima middel.

Dat Google zonder wederhoor die site offline haalt tot er een counter-notice is gegeven, is daarbij niet relevant. En dat stoort me wel een beetje, want ik zie het punt wel dat het een stevig middel is om in te zetten. Bij een gekopieerde site of een hele bak content, dan zie ik het wel. Dat moet onmiddellijk stoppen. Maar fragmenten? Waarvan je ook wel met enige goede wil kunt zeggen dat ze banaal zijn, zodat de auteursrechtelijke ‘waarde’ een stuk minder is? Dat voelt wel erg als met een kanon op een mug schieten.

Arnoud

Speluitgevers maken bezwaar tegen opheffen merkrecht offline gehaalde games

| AE 10410 | Intellectuele rechten | 16 reacties

Verschillende speluitgevers hebben bezwaar aangetekend tegen het verzoek om online games vrij te stellen van merkrecht als ze offline worden gehaald. Dat schreef Nu.nl vorige week. Juridische jeuk: het gaat over auteursrecht, niet over merkrecht. Het punt is namelijk dat de US Copyright Office, die dus over copyrights gaat en niet over trademarks, van plan is een uitzondering op de Amerikaanse auteurswet in te voeren waarmee ‘abandonware’ online games in musea of bibliotheken mogen worden opgenomen. Abandonware wil zeggen dat de eigenaar het spel achtergelaten heeft, zodat er geen economische reden meer zou zijn dit tegen te houden. Toch vinden deze speluitgevers dit buitengewoon vervelend.

Het begrip abandonware bestaat al langer. Een hele hoop software slingert nog her en der op internet rond terwijl de uitgever of maker al lang verdwenen is, bijvoorbeeld door een faillissement. Dat voelt zonde, vandaar dat er mensen zijn die dergelijke software opzoeken en proberen beschikbaar te houden. Net zoals met oude boeken of kranten wel gebeurt.

Een lastig punt daarbij is dat je voor gebruik van software kopieën moet maken, waardoor je tegen de Auteurswet aanloopt. Een oud boek mag je gewoon op de plank zetten als museum, en je mag mensen er doorheen laten bladeren zonder dat de Auteurswet daar iets van vindt. Maar een oud spel of ander stuk software beschikbaar stellen kan dus eigenlijk niet. In de VS is daar een regeling voor; het US Copyright Office heeft de bevoegdheid om uitzonderingen op de Auteurswet op te nemen en heeft dat gedaan voor oude spellen. Dit vanuit de motivatie dat dat deel is van het cultureel erfgoed (“wie is er niet opgegroeid met”).

Steeds meer spellen worden als dienst aangeboden: je hebt een server nodig om te spelen, bijvoorbeeld in een multiplayer modus of vanwege anti-valsspeelchecks. Als zo’n spel nu ook abandonware wordt, dan moet dus die server op een of andere manier ook worden nagemaakt door het museum of de bibliotheek.

Dat is waar de game-uitgevers bezwaar tegen maken, want dat gaat een stuk verder dan een rondslingerende kopie van software zonder zichtbare eigenaar op je museale harddisk zetten. Tegelijkertijd denk ik dan, juist als er geen eigenaar is, wat is dan het probleem van het klonen van de server? Wie zou daar bezwaar tegen hebben, tegen mógen hebben als de eigenaar weg is? Ik kom niet verder dan situaties waarin de serversoftware ook wordt gebruikt door andere aanbieders, zodat ook hun spellen met de kloonserver gespeeld kunnen worden.

De speluitgevers richten hun pijlen met name op het feit dat die musea geld verdienen door bijvoorbeeld toegang te vragen tot de ruimte waar de spellen liggen ($10 voor een dag gamen in het museum). Dat zou het “commercial use” maken, iets dat niet toegestaan is onder de beoogde uitzondering.

Arnoud

Waarom wanhopige tractoreigenaren illegale firmware downloaden

| AE 9346 | Intellectuele rechten | 39 reacties

Wanhopige John Deere-tractoreigenaren downloaden Oekraiense firmware hacks om hun oogst binnen te kunnen halen, las ik bij Boing Boing. Tractormerk John Deere heeft namelijk in de EULA die bij de landbouwvoertuigen hoort, bepaald dat herstel en verbetering alleen door een geautoriseerd JD-bedrijf mag worden verricht. Maar veel eigenaren hebben aanpassingen nodig om hun tractor te… Lees verder

Fair use moet je meewegen bij een notice/takedownverzoek

| AE 8020 | Intellectuele rechten | 8 reacties

Een Youtube-gebruiker die een video van haar dansende baby online zette en werd aangeklaagd door het platenlabel van zanger Prince heeft een slag gewonnen in haar auteursrechtenzaak, las ik bij Nu.nl. In 2007 uploadde zij een video van 29 seconden van haar peuter die danste op het liedje Let’s go crazy van Prince. Youtube haalde… Lees verder

Mag een bedrijf een datalek-publicatie offline halen?

| AE 7958 | Ondernemingsvrijheid, Privacy | 3 reacties

Een lezer vroeg me: Kan een bedrijf als Ashley Madison iedere website offline halen die hun gelekte data publiceert? Ik snap dat ze bepaalde rechten hebben op die data, maar er is toch ook zoiets als het algemeen belang, kunnen weten of je getroffen bent door deze datalek? Vorige maand werden bij de datingsite data… Lees verder

Boete voor DMCA-misbruikende tandarts

| AE 7494 | Intellectuele rechten, Uitingsvrijheid | 4 reacties

Een tandarts die het auteursrecht op reviews opeiste, moet $4.766 aan juridische kosten vergoeden aan de patiënt in kwestie. Dat meldde Ars Technica vorige week. De opeisclausule was in strijd met het New Yorks contractenrecht en leverde een vorm van misbruik van omstandigheden op. De rechtbank besliste dan ook in het voordeel van de patiënt…. Lees verder

Misbruik van de DMCA, hoe werkt dat eigenlijk?

| AE 7141 | Ondernemingsvrijheid | 13 reacties

Onlangs las ik bij Popehat weer een prachtig verhaal over hoe de DMCA misbruikt wordt om onwelgevallige meningen te verwijderen. Het ging hier om een videospelmaker die een recensie op Youtube niet beviel en deze wegens auteursrechtschending weg liet halen. Dat is natuurlijk een werkelijk schandálige inbreuk op free speech en the American way. Nee… Lees verder

Gluren bij de buren versus de DMCA

| AE 4761 | Intellectuele rechten, Security | 14 reacties

De redactie van PC-Active werd getipt door een lezer, die erachter kwam dat openbaar hangende camera’s van het bedrijf WebCam.NL door een simpele wijziging van het webadres ineens inzoomen op gebieden die normaal gesproken niet zichtbaar mogen zijn, ontdekte PC-Active. De tipgever had ook enkele beelden van de webcams online gezet, en deze werden door… Lees verder

Automatische auteursrechtaansprakelijkheidsclaims

| AE 4564 | Intellectuele rechten | 17 reacties

Microsoft eist Google-ban op BBC, Wikipedia en Bing, meldde Webwereld maandag. Het bedrijf had via automatisch gegenereerde DMCA notice/takedownberichten de verwijdering geëist van zo’n vijf miljoen webpagina’s, volgens TorrentFreak omdat deze het getal “45” bevatten dat kennelijk iets met Windows 8 te maken heeft. Eh, oeps. Het idee achter de DMCA was een simpel wettelijk… Lees verder