Tag: Internetrecht

About Internetrecht

Subscribe Feeds

“U zit illegaal te surfen, ik weet alleen niet waarom”

Geplaatst op in Security, nog geen reacties

Het zal je maar gebeuren, zo meldt de Inquirer: je gebruikt een gratis netwerk dat een café aan haar klanten aanbiedt, en dan wordt je gearresteerd. Meeliften op andermans netwerk mag niet zonder toestemming. Een café geeft haar klanten natuurlijk toestemming, maar deze man was geen klant want hij internette vanuit zijn auto. Dus geldt die toestemming ook voor hem? Ik zou het niet weten.

De agent in kwestie ook niet, en dat is wel bijzonder:

Geen van de betrokken partijen wisten van het bestaan van deze wet af. Toch had de agent die tot arrestatie overging het gevoel dat de man zich schuldig maakte aan illegaal gedrag, hij wist alleen niet van welke wet.

Arnoud

Noot Kamiel Koelman bij Zoekallehuizen-arrest

Geplaatst op in Informatiemaatschappij, Intellectuele rechten, Ondernemingsvrijheid, 1 reacties

Diverse huizensites halen regelmatig gegevens van de Funda-site van de NVM-makelaars op om zo hun databank aan te vullen. NVM is daar niet van gediend, en procedeert dan ook even regelmatig tegen mensen die dit doen. Kamiel Koelman levert uitgebreid commentaar op het arrest over Zoekallehuizen.nl van vorig jaar. Daar werd zowat alles uit de kast gehaald:

Dit is een arrest waarin nogal wat aan de orde komt, zoals de omvang van het sui generis databankenrecht, de vraag of hyperlinken een openbaarmaking oplevert, de bescherming van technische voorzieningen, de vrijstelling van de tijdelijke kopie, de vraag of de beperkingen van het auteursrecht van dwingend recht zijn en de betekenis van het verzachte contextvereiste bij de citaatexceptie.

Al eerder was uitgemaakt dat een databank als die van Funda niet beschermd is door het databankenrecht. De NVM probeerde het dit keer dan ook met het auteursrecht: er worden immers webpagina’s gedownload en foto’s gekopieerd naar de site van Zoekallehuizen.nl. Dat blijkt geen inbreuk op het auteursrecht te zijn, omdat dit onder het citaatrecht valt.

Bijzonder deze keer is het beroep op robots.txt. Dit is een speciaal bestand waarmee een website-beheerder kan aangeven welke pagina’s niet door zoekmachines en andere robots mogen worden opgevraagd. In dit arrest vond het Hof het niet onrechtmatig om zo’n bestand te negeren, ondanks dat het de meest gebruikelijke manier is op Internet om robots buiten de deur te houden.

Noot bij Gerechtshof Arnhem 04-07-2006.

Arnoud

Groot aantal bloggers riskeert ontslag – SYNC.nl

Geplaatst op in Informatiemaatschappij, nog geen reacties

Vrijdag op Sync: Groot aantal bloggers riskeert ontslag wegens grievende en ongenuanceerde uitlatingen over de werkgever of collega’s op hun weblog.

Iets meer achtergrond:

An employee can be lulled into a false sense of security and sound offs about his bad day at work on a blog without fully considering the impact such a posting may have.

If there is a negative impact on the organisation’s corporate image which is so serious that it breaches the implied term of mutual trust and confidence, the employee could be dismissed for gross misconduct.

The blog could also be evidence of other conduct issues or reveal workplace discrimination or bullying. Confidential secrets could be disclosed including financial information or new product development, or whistle blowing all of which could have a negative impact on the business.

Ook in Nederland zitten er grenzen aan bloggen over het werk.

Arnoud

Netkwesties: Je bent journalist als je wilt, of niet

Geplaatst op in Informatiemaatschappij, nog geen reacties

Peter Olsthoorn schrijft uitgebreid over de problematiek rond journalistiek opererende webloggers.

Journalist kan iedereen zich noemen. Maar hoe zit het met de rechten en plichten? Wel of niet onderworpen aan de Raad voor de Journalistiek, aan een redactiestatuut, en al dan niet aanspraak maken op zwijgrecht over bronnen.
De Raad voor de Journalistiek houdt toezicht over de “gevestigde” journalistiek. Dat is puur vrijwillig, in tegenstelling tot bijvoorbeeld de Orde van Advocaten of de NVM voor makelaars. De site van de RvdJ zegt zelf al:

De Raad geeft een oordeel over de vraag of met een bepaalde journalistieke gedraging grenzen van – kort gezegd – journalistieke ethiek zijn overschreden. De Raad kan geen sancties, zoals schadevergoeding of rectificatie, opleggen.

De Raad vindt iemand journalist als “die er zijn hoofdberoep van maakt mede te werken aan de redactionele leiding of redactionele samenstelling van publiciteitsmedia”. Als iemand journalist is, kan de Raad uitspraken doen over diens publicaties. Ook als die iemand de Raad niet erkent. Maar wanneer is een blogger journalist? Vaak maken die immers niet hun hoofdberoep van het schrijven van artikelen.

De vraag wat te doen met journalistieke websites en -blogs werd onlangs actueel toen een advocaat een klacht bij de RvdJ indiende tegen Geenstijl over publicatie van een video over een moord in Den Haag.

Netkwesties: Je bent journalist als je wilt, of niet.

Arnoud

Een wel erg voorzichtige manier van linken

Geplaatst op in Informatiemaatschappij, nog geen reacties

Deze link vond ik in mijn logfile. Nu komt het wel vaker voor dat mensen niet gewoon linken maar er een soort van kader omheen leggen, maar meestal doen ze dat om de lezer toch een beetje bij hun eigen site te houden. About.com doet het bijvoorbeeld zo: bovenin hun logo en een paar knopjes, en onderin de site waar ze naar linken.

In dit geval is het kadertje niet bedoeld om mensen bij de site te houden, maar juist om ze een grote disclaimer te laten aanvaarden voordat ze de site mogen bezoeken waar men naar linkt:

Stockgroup does not make, and expressly disclaims, any warranty, express or implied, statutory or otherwise, as to the site you are about to link to, including but not limited to, any warranties of merchantability, fitness for a particular cause or non-infringement, or any warranty that the services will be uninterrupted or error free. In no event shall we be liable for lost profits or any special, incidental or consquential damages (however arising, including negligence) arising out of, or in connection with, your linking to this site.

“Your linking”? Een wat krom gebruik van ‘bezoeken’ vermoed ik.

In ieder geval, in Nederland is dit te voorzichtig. In beginsel is een hyperlink leggen toegestaan, tenzij er sprake is van een bijzondere situatie, zoals een inline link naar plaatjes of een dieplink naar een pagina die nog niet officieel gepubliceerd was bijvoorbeeld.

Arnoud

Weer portretrecht voor politie

Geplaatst op in Informatiemaatschappij, Intellectuele rechten, Regulering, Uitingsvrijheid, 1 reacties

Op de nieuwe site www.politiefoto.nl kan iedereen zelfgemaakte foto’s van politieagenten plaatsen. Dit is een initiatief van Zwolse kunstenaars Wim Holsappel en Willem Alkema, als reactie op het “preventief fotograferen” van hangjongeren door agenten in Zuid-Holland.

De site meldt: “Het is nog niet bekend of het College Bescherming Persoonsgegevens vindt dat deze site de privacywetgeving overtreedt.” Maar de wetgeving in kwestie betreft het auteursrecht, of meer specifiek het portretrecht. En daar gaat het CBP niet over.

Begin april was er iets vergelijkbaars: toen werd een fotograaf bij de Zombie Walk verboden agenten te fotograferen vanwege schending van hun portretrecht. Ik citeer maar even uit dat berichtje, waarin ik uitlegde dat agenten minder snel aanspraak op portretrecht kunnen doen dan gewone burgers.

Zij verrichten immers een openbare taak, en de burger moet dat kunnen controleren en vastleggen. Bovendien moeten “public figures” meer kritiek en een grotere inbreuk op hun persoonlijke levenssfeer toestaan dan privépersonen.

Deze actie lijkt op een rechtszaak uit 2005, waarin een man vrijgesproken werd die agenten fotografeerde. De agenten waren bezig met flitscontroles. De foto’s kwamen op Flitsservice.nl, wat de agenten een inbreuk vonden op hun portretrecht. Het gerechtshof vond dat er wel degelijk verslag gedaan mag worden van politie-activiteiten, en of daar foto’s bij nodig zijn “is een journalistieke beslissing waarin de rechter in beginsel niet dient te treden.”

Arnoud

Spywareverspreider klaagt anti-spyware bedrijf aan

Geplaatst op in Informatiemaatschappij, nog geen reacties

Spywareverspreider Zango wil 35 miljoen dollar schadevergoeding omdat Spyware Doctor de Zango software verwijdert zonder de gebruiker te waarschuwen, zo is te lezen op Security.NL:

Spywareverspreider Zango heeft beveiligingsbedrijf PC Tools aangeklaagd wegens het verwijderen van haar software. Details wilden beide partijen niet vrijgeven, behalve dat het gaat om de rating die Spyware Doctor aan Zango’s software geeft. De anti-spyware software, die ook in het Google Pack aanwezig is, geeft Zango een “verhoogde dreiging” rating.

De grondslag voor de claim is “tortious interference“, zeg maar onrechtmatig hinderen van andermans bedrijfsvoering: bedrijfje pesten. Want wat is het geval:

The plaintiff’s software, which “has been consensually installed by millions of users,” is being destroyed by the defendant’s “Spyware Doctor Starter Edition” application. The application does not give users specific warning that Zango’s software will be deleted.

De software van het bedrijf Zango werd vroeger algemeen gezien als spyware, maar het bedrijf doet haar best van dat imago af te komen. Daarom is het niet blij met de automatische verwijdering van haar software door anti-spyware software, want dat houdt het imago in stand dat ze nog steeds spyware verspreiden:

Formerly known as 180solutions, Zango is trying to clean up its tarnished reputation. In November it paid $3 million to settle US Federal Trade Commission charges that its software was being installed deceptively on PCs.

PC users have complained that the software has been installed without warning, forcing them to endure unwanted pop-up ads. The company has also been accused of tracking user behavior and making its software too difficult to remove.

We zullen zien wat de rechter er van maakt.

UPDATE: de rechter vond de claim onzin en wees de vordering af.

Arnoud

Connie Breukhoven wint kort geding

Geplaatst op in Informatiemaatschappij, Ondernemingsvrijheid, Uitingsvrijheid, 2 reacties

Connie Breukhoven heeft een kort geding gewonnen tegen de websites zijonline.nl en witheet.com, zo las ik donderdag in De Pers. Naast een rectificatie moesten beide sites hun teksten uit Google en Yahoo laten verwijderen.

De site Witheet.com had een oud gerucht opgerakeld door teksten te publiceren waarin werd gesuggereerd dat Breukhoven in het verleden als prostituee zou hebben gewerkt. Het vonnis citeert uit deze tekst het volgende:

Zoals ongetwijfeld bekent beschikt Witheet vaak over justitiedossiers, die nogal eens hier en daar impact veroorzaken. In het dossier [naam eiseres] zitten een tweetal carbondoorslagen afkomstig van de Haagse Zedenpolitie. Destijds, toen prostitutie bij wet formeel verboden was, ging de Haagse Zedenpolitie met grote regelmaat controles houden bij de dames van lichte zeden, waarna ze daarover rapportjes schreven…Volgende week zullen deze originele politiedocumenten ter verificatie van echtheid worden aangeboden bij een gespecialiseerd onderzoeksbureau. Naar rato van het te verwachten resultaat…Stay tuned!
Het is al snel een schending van iemands persoonlijke levenssfeer om dit soort beweringen zomaar te doen. Bovendien is iemand een prostituee noemen, al dan niet in bedekte termen, meestal smaad. Ook als het waar is. Het criterium is tenslotte of met de bewering iemands eer of goede naam wordt aangetast. Het algemeen belang moet gediend zijn met de publicatie.

Het bijzondere aan deze zaak was dat de site ZIJonline.nl het bericht overnam, en dus Witheet als bron gebruikte. Zij stelde dat ze best mogen melden dat Witheet het gerucht meldde. Zo valt te lezen in Nieuws.nl:

Leo van Rooijen van Zijonline schoof woensdag tegenover RTL Boulevard de schuld af op Witheet. “Wij hebben slechts gepubliceerd wat er op hun site stond.”

Nu is het wat makkelijk om te zeggen “jamaar ik herhaal alleen maar wat hij zegt”. Je hebt ook een eigen verantwoordelijkheid bij het verifiëren van berichten. Bovendien was het niet alleen maar overnemen van een bericht. ZIJonline maakte er dit van:

“[eiseres]GENOEMD ALS HOERTJE IN DOSSIER HAAGSE ZEDENPOLITIE!”
Wie krijgt binnenkort het miljoen van [eiseres] dat zij uitloofde voor wie zou bewijzen dat zij als jonge vrouw de hoer gespeeld zou hebben? Dat het miljoen door [eiseres] betaald moet worden lijkt steeds zekerder te worden. Vandaag zijn er dossiers van de Haagse zedenpolitie boven water gekomen waarin staat dat [eiseres] zich prostitueerde…
Op Witheet stond tenminste nog dat de geruchten nog nader onderzocht moesten worden. Deze tekst is veel stelliger: “waarin staat dat ze zich prostitueerde” zonder enige referentie naar de “verificatie van echtheid” die Witheet zou gaan verrichten.

Witheet voegt daar zelf nog aan toe:

Het ging Witheet er juist om, om het duidelijke signaal af te geven, dat binnen de hetze die telkens rond de familie Breukhoven ontstaat, journalisten eerst goed onderzoek dienen te doen, voordat ze wat opschrijven. Daarbij gaven wij het voorbeeld van deze aangereikte documenten. Dat bepaalde “journalisten” er een schepje bovenop doen, daarmee doelbewust en van te voren – mogelijk listig – afgewogen rechtszaken uitlokken, en vervolgens Witheet willen dwingen, de vertrouwelijk stukken te openbaren die afkomstig zijn van bronnen die bronbescherming zijn gegarandeerd, dit allemaal om een kennelijke vrijbrief te hebben om een bepaald – wellicht in potentie winstgevend – boek uit te kunnen brengen, heeft Witheet geen enkele boodschap aan (gehad).

Zowel Witheet als ZIJonline hebben rectificaties gepubliceerd.

Dit is voorzover ik weet de eerste keer dat een site niet alleen de tekst moet weghalen, maar ook de kopie zoals zoekmachines die hebben gemaakt. Bij Google en Yahoo is de tekst altijd nog enige tijd te vinden nadat het origineel is weggehaald. Beide sites kregen dan ook de verplichting om binnen 4 dagen na het vonnis Google en Yahoo per brief opdracht te geven tot verwijdering uit de zoekmachine van de publicaties, op straffe van een dwangsom van EUR 5.000,- per dag.

Arnoud

Google mag toch pornothumbnails tonen

Geplaatst op in Informatiemaatschappij, Intellectuele rechten, Ondernemingsvrijheid, 2 reacties

Gevonden op Tweakers.net: Google’s afbeeldingenzoekmachine mag miniaturen (thumbnails) laten zien van de foto’s op de pornografische site van Perfect 10, zo besliste het Amerikaanse 9e Hof van Beroep woensdag.

De afbeeldingenzoekmachine laat kleine versies van een plaatje zien, en linkt door naar de oorspronkelijke pagina. Dat ziet er bijvoorbeeld zo uit:

Iusmentis gif framed

Hierbij wordt gebruik gemaakt van frames, iets waar begin jaren 2000 een hoop juridisch gedoe over was, maar omdat frames eigenlijk best onhandig zijn is dat een beetje op de achtergrond geraakt.

Nu dan toch weer de vraag: mag een zoekmachine de resultaten van een zoekopdracht in een frame laten zien, met daarboven een frame met haar eigen logo?

Naar Amerikaans recht is het antwoord dus ja, wanneer er sprake is van een fair use.

Om een gebruik als “fair” te laten kwalificeren, moet een analyse worden gemaakt van de volgende factoren:

  1. Het doel en karakter van het gebruik, inclusief de vraag of het gebruik commercieel is of educatief en non-profit;
  2. De aard van het beschermde werk;
  3. De omvang en de scope van het overgenomen deel in verhouding tot het beschermde werk als geheel; en
  4. Het effect van het gebruik op de potentiële markt voor of waarde van het beschermde werk.

Het moge duidelijk zijn dat deze analyse in de praktijk bijzonder lastig kan zijn. De interpretatie van deze vier factoren wordt bepaald door eerdere rechtspraak in vergelijkbare gevallen. Alleen afgaan op de omschrijving uit de wet is dus niet voldoende.

Google had recht op fair use omdat het doel en karakter van het gebruik “transformative” was, zoals dat heet. Ze veranderden het originele plaatje significant, door er alleen een thumbnail van te maken en er bij te zetten waar het origineel vandaan komt. Uit het vonnis:

Although an image may have been created originally to serve an entertainment, aesthetic, or informative function, a search engine transforms the image into a pointer directing a user to a source of information. … [A] search engine provides social benefit by incorporating an original work into a new work, namely, an electronic reference tool.

Of deze zaak in Nederland ook zo zou uitpakken, is nog maar de vraag. De Nederlandse auteurswet kent het begrip fair use niet. Google zou moeten betogen dat zij citeren uit de site in kwestie om aankondiging te doen van de inhoud. Dat kan werken maar is nog niet eerder in een rechtszaak verdedigd.

Er is een eerdere zaak over frames geweest, maar daarbij werd door de framer de indruk gewekt dat het materiaal waar hij naar verwees zijn eigen werk was. En dat doet Google niet.

UPDATE: bij Ars Technica wordt nog de vraag gesteld wat dit kan betekenen voor Google Book Search.

Arnoud

Rechter weet niet wat een website is

Geplaatst op in Informatiemaatschappij, nog geen reacties

Ongetwijfeld grappig bedoeld, al die berichtjes over een Engelse rechter die in een terrorismezaak opmerkte dat hij niet wist wat een website is.

“The trouble is I don’t understand the language. I don’t really understand what a Web site is,” he told a London court during the trial of three men charged under anti-terrorism laws.

Prosecutor Mark Ellison briefly set aside his questioning to explain the terms “Web site” and “forum.” An exchange followed in which the 59-year-old judge acknowledged: “I haven’t quite grasped the concepts.”

Maar is dat wel zo erg? Een rechter krijgt zaken over heel veel onderwerpen, en hij zal er zelden verstand van hebben. Moet een rechter een rijbewijs hebben om een verkeersovertreding te kunnen berechten? Ik zou zeggen dat hij vooral verstand moet hebben van de Wegenverkeerswet en het procesrecht.

Daarnaast is het ook niet ongebruikelijk dat een rechter zich opzettelijk dom houdt zodat de partijen duidelijk maken waar het nu precies om gaat. In een zaak als deze kan het bijvoorbeeld relevant zijn om wat voor soort forum het gaat: een openbare website, een mailinglijst of misschien wel een chatroom.

UPDATE: de rechter blijkt prima met internet overweg te kunnen maar “was simply clarifying the evidence presented, in an easily understandable form for all those in court.”

Arnoud