Ik heb het onder “Grappig” gerubriceerd maar het is natuurlijk om te huilen: het is verboden te linken naar de website van de UEFA zonder hun voorafgaande schriftelijke toestemming. De gebruiksvoorwaarden van de site zijn daar heel duidelijk in. Duidelijk, maar ook dom: hoe kan ik me akkoord verklaren met voorwaarden waarvan ik het bestaan helemaal niet wist?
Het is volstrekt legaal om te hyperlinken naar eender welke URL op internet, bepaalde de Hoge Raad al in 2003. Er zijn uitzonderingssituaties, maar dan moet je denken aan het dieplinken naar streams of downloads waardoor je overlast (datapieken) veroorzaakt, of aan linkverzamelingen waarvan je weet dat ze structureel en systematisch verwijzen naar illegale uploads. Bovendien, websitedisclaimers zijn niet bindend dus die tekst voegt niets toe.
Pas als je je registreert, en daarmee expliciet akkoord gaat met de voorwaarden, zou men eventueel naleving van deze voorwaarde kunnen afdwingen. Alleen kan ik eigenlijk geen situatie bedenken waarin de UEFA redelijkerwijs zou kunnen willen dat mensen níet naar hen linken én zo’n belang zwaarder zou wegen dan de vrije meningsuiting van die mensen.
Ik kan me echter niet voorstellen dat de betrokken UEFA-jurist ook maar één seconde hierover nagedacht heeft. Ik weet zeker dat dit een kwestie “maak even een disclaimertje” was, waarbij men gewoon wat stoer-juridisch bedoelde teksten bij elkaar plakte. Dat schijnen mensen belangrijk te vinden; niet voor niets draait onze disclaimergenerator elke dag nog steeds overuren terwijl de teksten eigenlijk juridisch nul waarde hebben. Disclaimers juridisch masturberen noemen is vast té grof voor de maandagochtend?
Arnoud
Nee, niet schrikken, ik ga niet stoppen met bloggen of overstappen naar een andere site. Maar ik wil wél overstappen naar een nieuw design, want ik ben ondertussen wel een beetje uitgekeken op het Clasikue-theme dat ik in 2007 installeerde. En natuurlijk wordt het tijd voor de nieuwste WordPress – deze zwaar gehackte versie 2.1 is ook over zijn uiterste houdbaarheidsdatum heen.
Helemaal vergeten te melden: ik heb toestemming om het beeldmerk van DigiD te mogen tonen, dus bij deze –>
Tsja, ik had er dus nooit een jaartal op moeten zetten. Want het is nu 2012 en nu denkt iedereen dat mijn boek De wet op internet zwaar verouderd is, omdat er “editie 2010” op staat. Praktisch gezien is het nog geen anderhalf jaar oud, want de tekst is afgesloten in september 2010 en we zitten pas net in januari. Maar ja, jaartal is jaartal.
Regelmatig krijg ik vragen van mensen die willen weten hoe ik toch aan al die informatie kom waar ik mijn blogjes op baseer. Daarom hier een overzicht van mijn meestgebruikte bronnen voor juridische informatie en nieuwtjes. Aanvullingen zijn welkom!
In 2010 blogde ik dat het
Eind 2010 deed ik
Jullie reacties beschouw ik als het belangrijkste deel van mijn blog. Het is juist de discussie die het zo interessant maakt, met de meest fantastische bijdragen. Van juridisch-inhoudelijk tot advies over spatiegebruik, de spelling van het meervoud van “rechter-commissaris” en vragen over van alles en nog wat. Dank!