Deze en volgende week ben ik met vakantie. Daarom vandaag een gastpost van Dennis Wijnberg, reageerder alhier en New Business Manager bij Fundaments B.V.
Ik werk voor een IaaS provider in het oosten van het land. Vroeger, toen servers nog op kantoor stonden, was het duidelijk (tenzij lease, koop op afstand of koop op afbetaling – welke variant hebben we eigenlijk?) van wie de data is. Maar dat is nu lastiger geworden. Daarbij hoop ik een kijkje te geven in onze dagelijkse praktijk. Onze business case bestaat uit bedrijven (eindklanten) die hun data buiten de deur willen plaatsen. Omdat wij IaaS leveren en veel van die klanten zelf geen (of te beperkte) IT-afdeling hebben zit daar vaak een systeembeheerclub tussen. Functioneel heel mooi, want zij hebben één aanspreekpunt en krijgen de factuur ook van één partij. Op de achtergrond neemt die systeembeheerclub het fundament weer bij ons af. Maar steeds vaker stelt de eindklant ‘wat als’-vragen. “Wat als de systeembeheerclub failliet gaat of er een bedreiging van de continuïteit optreedt?”
Allereerst: hulde. Het feit dat je ermee bezig bent is lovenswaardig, dat straalt een bepaalde professionaliteit uit. Of je er nu uiteindelijk voor kiest om er een oplossing voor te treffen (en wélke) hangt van veel factoren af: kans, impact, uitstraling, doorverkoopbaarheid, etc.
De eerste vraag die beantwoord moet worden is “Is er een probleem?” direct gevolgd door “Is het een probleem voor mij?”. De eerste vraag verdient een duidelijk bevestigend antwoord hoewel ik benieuwd ben naar de toetsing van deze constructie aan aan deze uitspraak van de rechter.
Over de tweede vraag kunnen we het hebben. Mijn antwoord is: Ja, omdat:
- Wij de doorlevering kunnen (laten) doen als de systeembeheerder failliet gaat
<li>Wij ervoor kunnen zorgen dat die systeembeheerders (partners) hun diensten beter kunnen verkopen</li>
<li>Wij hierin (samen met de partners) een stap extra kunnen zetten t.o.v. de concurrentie</li>
<li>Wij ook ons geld krijgen als de systeembeheerder failliet gaat</li>
<li>Aanvullingen?</li>
In de eerste zin komt gelijk doorlevering aan de orde. Als je dat wil doen, moet je ten eerste weten wát je door moet leveren en ten tweede zeker weten dat je het door mág leveren. Zoals genoemd leveren wij IaaS – computercapaciteit (gevirtualiseerd RAM, CPU, storage en netwerk) te beheren via het internet. Hoe weten wij dan wat er draait, voor welke klant? En dan hebben we het alleen nog maar over praktische zaken. Heeft de systeembeheerderclub zelf diensten toegevoegd? Zelfgebouwde software/scripts? Rusten daar rechten op? Is er documentatie? Waar? Van wie is die documentatie? Wie heeft die? Of, misschien nog praktischer: wanneer is er sprake van bedreiging van de continuïteit? Wie beslist dat?
Inderdaad; de jurist komt aan zet. Er moeten gesprekken gevoerd worden met alle drie de partijen. Er moet namelijk veel vragen worden beantwoord en dat moet worden verankerd in een overeenkomst. Daarbij gaat het niet alleen over dat het “zwart op wit staat”, maar ook dat het praktisch uitvoerbaar is. Je kan heel mooi met een papiertje staan te wapperen, maar als de curator een wanprestatie besluit te leveren, dan kun je zomaar alsnog hangen.
En dan komt het onvermijdelijke punt: de kosten van zo’n oplossing. Dat meten we natuurlijk deels aan de kant van kosten versus risico (kans * impact). Anderzijds; hoe erg zijn kosten als er inkomsten tegenover staan? Recentelijk had ik te maken met een eindklant met honderdduizenden betalende gebruikers. Dan je heb je ten eerste een bepaalde zorgplicht om dit sowieso goed te doen, maar ten tweede ook een verdienmodel. Als je nu elke gebruiker een cent per maand laat betalen. Een cent. Da’s heul weinig, toch? Dan verdien je bij 200.000 gebruikers € 2000,- per maand. Met een terugverdientijd van één jaar (je gaat immers voor de lange termijn, toch?) mogen je kosten dus op € 24.000 liggen, en dan ben je al een heel eind volgens mij.
Zelf doen met beperkte kennis van zaken (want dat is lekker goedkoop)? Dat verwijt jij jouw klanten toch ook?
Dennis Wijnberg is New Business Manager bij Fundaments B.V. In 2007 behaalde hij de trofee voor actiefste reageerder alhier.
Deze week ben ik met vakantie. Vandaag geen gastpost maar een open draad: wat is er nou eigenlijk mis of achterhaald in dat hele internetrecht? Wat ben je zoal tegengekomen in het nieuws of in je eigen praktijk dat ze nu eindelijk eens op de schop moeten nemen?
Deze en volgende week ben ik met vakantie. Daarom vandaag een gastpost van blogger Nathalie Gloudemans-Voogd.
Vrijheid van meningsuiting is een groot goed, maar ook een erg lastig onderwerp. Je mag bijna alles zeggen maar er zijn grenzen. Eén merkwaardige kronkel die ik daarbij nog wel eens tegenkom, is dat mensen redeneren “als ik er ‘ik vind’ voor zet, dan is het een mening en die zijn altijd legaal”. Nou nee. Het klopt wel dat er onderscheid wordt gemaakt tussen opinie en feitelijke mededeling, maar zó eenvoudig is het niet.
We hadden het er 
Het gebeurt niet vaak dat je in een 
Met enige regelmaat vragen mensen:
Een lezer vroeg me: