AIVD mag stofzuigeren naar persoonsgegevens (via Netkwesties)

Frank Kuitenbrouwer vertelt een mooie parabel over de AIVD:

Er was eens een klooster dat werd verlamd door een sluipend conflict onder de monniken waar de abt maar geen vinger achter kon krijgen. Ten einde raad riep hij de hulp in van een bevriende statisticus. Deze posteerde een waarnemer in de kloostergang voor de refter. Deze moest alleen maar turven wanneer de monniken kwamen en gingen, wie bij wie aanschoof, enzovoorts. Zonder dat er een naam aan te pas kwam liet de expert zijn analyse los op deze onschuldige stromingsgegevens met als resultaat dat de abt de aanstokers van de ruzie kon ontmaskeren.

Als het aan wetsvoorstel 30553 ligt, krijgt de AIVD straks namelijk de bevoegdheid om onbeperkt verkeers- en persoonsgegevens van providers op te vragen:

De diensten zijn bevoegd zich te wenden tot een aanbieder van een communicatiedienst met het verzoek gegevens te verstrekken over een gebruiker en over het communicatieverkeer dat met betrekking tot die gebruiker voor of op het tijdstip van het verzoek heeft plaatsgevonden dan wel na dat tijdstip zal plaatsvinden.

Lees verder in de column van Frank Kuitenbrouwer in Netkwesties.

Arnoud

Nieuw op Iusmentis: Usenet-gebruik juridisch bekeken (in Usenet > Technologie @ iusmentis.com)

Alhoewel downloaden van Usenet legaal is, is aanbieden van andermans werk op nieuwsgroepen inbreuk op auteursrecht. Publiceren van NZB-bestanden, of het onderhouden van gespecialiseerde zoekmachines of forums kan onrechtmatig zijn.

Usenet-nieuwsgroepen zijn al meer dan vijftien jaar populair. Niet alleen voor discussie, maar ook als medium voor de verspreiding van bestanden zoals muziek, films en software. Vaak wordt dat materiaal zonder toestemming verspreid (geupload) en gedownload. Mag dat? Jurist Gunnar Oudshoorn bekijkt de juridische aspecten van Usenet.

Voor de beantwoording van de vraag hoe uitwisseling via Usenet juridisch gekwalificeerd moet worden, moet eerst duidelijk worden welke spelers actief zijn in dit spel. In eerste instantie is dat uiteraard de gebruiker, daarnaast is ook de nieuwsserver een belangrijke schakel in het geheel. Ook moet er een blik worden geworpen op de NZB-zoekmachines en de usenet-communities.

Lees verder in Usenet-gebruik juridisch bekeken (in Usenet > Technologie @ iusmentis.com).

Arnoud

Mag ik mijn geld terug als ik Windows niet wil bij mijn nieuwe laptop?

Gelukkig zijn er in Nederland winkels die je zonder problemen een softwareloze laptop verkopen. Je moet alleen wel flink zoeken soms. Maar wat nu als je er eentje koopt met Windows er al op, en je wilt dat niet? Een rechtszaak wegens ongeoorloofde koppelverkoop door een haar machtspositie misbruikend Microsoft is een optie, maar duurt wat lang. Je kunt ook Microsoft’s eigen EULA inroepen. Want wat staat er in die licentie:

You agree to be bound by the terms of this EULA by installing, copying, or otherwise using the Software. If you do not agree, do not install, copy, or use the Software; you may return it to your place of purchase for a full refund, if applicable.
Een Italiaan stapte met deze bepaling naar Hewlett-Packard en vroeg om die refund. Daar voelde HP weinig voor: die tekst was eenzijdig door Microsoft geschreven, en daarom achtte HP zich niet gebonden aan de overeenkomst. Bovendien stond in de algemene voorwaarden van HP dat hardware en software onlosmakelijk verbonden zijn, zodat alleen het retourneren van beiden mogelijk zou zijn.

De Italiaanse rechter vonniste (PDF, Italiaans) dat de klant mag afgaan op de juistheid van de Microsoft EULA, en veroordeelde HP tot het terugbetalen van 90 euro voor Windows XP en 50 euro voor Microsoft Works. Met de opmerking dat HP misschien haar contractuele relatie met Microsoft zou willen herzien.

Andere Italianen die hun geld terug willen, kunnen via consumentenorganisatie ADUC een standaardbrief downloaden.

Je moet trouwens wel hard kunnen maken dat je inderdaad de EULA geweigerd hebt te accepteren na de aanschaf van de computer. Een slimme Brit wilde het zekere voor het onzekere nemen en fotografeerde elke stap:

“I booted the laptop, then photographed every step of the boot process up to and including clicking on the XP ‘no I don’t accept’ button. I also scrolled through each page of the EULA, taking a photo of each page,” he wrote in an e-mail interview.

UPDATE (3 november): geen idee of Arda Gerkens van de SP mijn blog leest, maar ze stelt wel nu net Kamervragen over precies dit onderwerp, zo meldt Tweakers:

Volgens Microsoft is er in Nederland wel een procedure om een ongebruikte – of ongewenst meegeleverde – Windows-licentie vergoed te krijgen, maar ligt de verantwoordelijkheid hiervoor bij de verkoper waar de consument zijn systeem heeft gehaald. Volgens deze verkopers wordt een systeem op dat moment echter maatwerk, waardoor dezelfde hardware uiteindelijk duurder uit zou komen dan met het meegeleverde Windows-besturingssysteem.

Arnoud

Neem een optie op een octrooi

Een Amerikaanse octrooiaanvraag van IBM beschrijft een wel zeer creatieve manier om je octrooiportfolio te licentiëren: neem een optie op een X aantal octrooien, en bepaal welke je nodig hebt op het moment dat dat relevant wordt. Bijvoorbeeld als de concurrent langskomt met zijn octrooi en je iets nodig hebt om je onderhandelingspositie te versterken. Een soort van opties op octrooien dus.

Beta News schrijft:

If the company from which these traders could buy IP options were, say, IBM, you can see how that could be very attractive to, say, small (or even large) software companies in the open source community. It becomes much easier to fight a lawsuit from, say, Microsoft, if you can tap into IBM’s patent portfolio to counter-sue, than it would be to stand and fight on the basis that the patents being asserted were not valid. In fact, having such options could well persuade, say, Microsoft, not to sue in the first place.

Via de blog van Intellectual Asset Management.

Arnoud

Nieuw op Iusmentis: Uit principe: de GNU General Public License (GPL) versie 3 (in Software > Open source software @ iusmentis.com)

Versie 3 van populairste open source licentie introduceert vérgaande verboden op octrooien, technische voorzieningen en beperkt toegankelijke hardware.

Na vijftien jaar is er dan eindelijk een derde versie van de GNU General Public License. De reden: onvrede over bepaalde praktijken in de open source wereld. In dit artikel, gepubliceerd in het juridisch tijdschrift Computerrecht bespreekt ICT-jurist en octrooigemachtigde Arnoud Engelfriet de nieuwe bepalingen in GPL versie 3. Download het artikel (PDF, 1.7 MB).

Lees verder in Uit principe: de GNU General Public License (GPL) versie 3 (in Software > Open source software @ iusmentis.com).

Arnoud

Octrooirechtszaak uitgevochten per weblog

Octrooirechtszaken worden meestal in de rechtbank uitgevochten, of in vertrouwelijke besprekingen om tot een schikking te komen. Maar nu hebben we er eentje die geheel in het openbaar wordt gevoerd via de blogs van de beide CEO’s. Op 5 september meldde NetApp’s CEO dat men een proces tegen Sun was begonnen over wederzijdse octrooiinbreuk:

With respect to Sun’s patent claims, our lawsuit explains that we do not infringe, and – in fact – that they are not even valid. As a result, we don’t think we should be paying Sun millions of dollars.

On the flip side, our suit points out that Sun’s ZFS appears to infringe several of NetApp’s WAFL patents. It looks like ZFS was a conscious reimplementation of our WAFL filesystem, with little regard to intellectual property rights.

Jonathan Schwartz van Sun reageerde meteen met zijn eigen blogpost:
Their objectives were clear – number one, they’d like us to unfree ZFS, to retract it from the free software community. Which reflects a common misconception among proprietary companies – that you can unfree, free. You cannot.

Second, they want us to limit ZFS’s allowable field of use to computers – and to forbid its use in storage devices. Which is quizzical to say the least – in our view, computers are storage devices, and vice versa (in the picture on the right – where’s the storage? Answer: everywhere). So that, too, is an impractical solution.

Het is nog wat vroeg om uit te maken wie er gelijk heeft. NetApp begon de rechtszaak, en ook nog eens in het beruchte district of East Texas. Aan de andere kant, Sun is begonnen met wapperen, de juridisch-technische term voor dreigen met octrooien. Groklaw vond uiteraard een connectie van Sun met Microsoft, wat er op wijst dat Microsoft er weer eens achter zit. Pardon, NetApp met Microsoft.

Een beetje eng vond ik dat er op TV een reclame voorbij kwam voor My Little Pony op het moment dat ik dit stukje typte.

Via The Register.

Arnoud

Nieuw op Iusmentis: De werking van Usenet nieuwsgroepen (in Usenet > Technologie @ iusmentis.com)

Usenet nieuwsgroepen worden steeds meer gebruikt om bestanden mee te verspreiden. NZB-bestanden en speciale Usenet-zoekmachines maken dit bijzonder gemakkelijk. Maar hoe werkt downloaden en verspreiden via Usenet nu eigenlijk?

Usenet wordt in Nederland ook wel nieuwsgroepen genoemd. Nieuwsgroepen zijn een onderdeel van het internet. In het begin werd dit netwerk vooral gebruikt voor het plaatsen van berichten, later werden deze nieuwsgroepen ook gebruikt om bestanden mee te verspreiden. De laatste paar jaren zijn de nieuwsgroepen aan een opmars bezig als het gaat om het verspreiden van films en muziek. Vele honderdduizenden Nederlanders gebruiken dit netwerk om auteursrechtelijk beschermd materiaal binnen te halen. Dit netwerk zit echter technisch een stuk lastiger in elkaar dan bijvoorbeeld een p2p-netwerk. Een goed besef van hoe dit systeem in elkaar steekt, is van groot belang voor de juridische kwalificatie van alle onderdelen.

Lees verder in De werking van Usenet nieuwsgroepen (in Usenet > Technologie @ iusmentis.com).

Dit artikel is geschreven door jurist Gunnar Oudshoorn.

Arnoud

Gaat u mee? Juridische studiemiddag over Internetrecht 2.0

Via het IvIR een aankondiging voor de VMC studiemiddag: Internetrecht 2.0:

Op vrijdag 23 november 2007 organiseert de Vereniging voor Media- en Communicatierecht een studiemiddag gewijd aan het thema ‘Internetrecht 2.0’. Het cliché van het internet als een vrijplaats waar geen of alleen eigen regels gelden, maakt meer en meer plaats voor een internet dat wordt ingekapseld door regulier recht of dat voor het eerst met nieuwe eigen regels te maken krijgt. Tijdens de studiemiddag zal een aantal ontwikkelingen kritisch worden geanalyseerd.

De studiemiddag is in Amsterdam. Wie ook gaat, mij herkent en zegt dat hij (zij?) mijn blog leest, krijgt een gratis drankje naar keuze.

Arnoud

Algemene voorwaarden zonder vergrootglas

Kleine lettertjes ok, maar niet te klein alstublieft. Algemene voorwaarden moet je ter hand stellen voor of bij het sluiten van de overeenkomst. Omdat dat vaak grote lappen tekst zijn, is de neiging er al snel om ze zo klein mogelijk af te drukken. Maar dat kan fout gaan, zo bleek uit dit vonnis over de voorwaarden van Canal Digitaal:

De kantonrechter constateert dat de door Canal Digitaal overgelegde algemene voorwaarden inderdaad (in elk geval zonder vergrootglas) voor een gemiddeld mens volstrekt onleesbaar zijn. Daarmee heeft Canal Digitaal niet aan haar plicht tot terhandstelling voldaan, zodat [gedaagde] terecht de vernietiging van de algemene voorwaarden heeft ingeroepen.

UPDATE: Jurofoon heeft de PDF gevonden, en die lettertjes zijn inderdaad wel heel erg klein. Jurofoon schrijft:

Op een computerscherm is de tekst pas goed leesbaar als je inzoomt op 200 of 300%. Als je de tekst selecteert en plakt in een tekstverwerker, blijken zeven (!) pagina’s nodig te zijn in een normaal lettertype.

Terecht dus dat de rechter oordeelde dat die algemene voorwaarden niet van toepassing kunnen zijn.

Via Solv.

Arnoud

Nieuw op Iusmentis: Aansprakelijk voor hyperlinks (in Aansprakelijkheid @ iusmentis.com)

Een hyperlink is legaal, behalve wanneer de plaatser weet of redelijkerwijs moet weten dat de link naar een onrechtmatige publicatie wijst.

De hyperlink of URL is de basis van het internet. Links zijn ongeveer de enige manier om alle informatie te vinden die op internet staat. In de meeste gevallen zijn hyperlinks vergelijkbaar met een bronvermelding: waar komt bepaalde informatie vandaan, of waar is meer over een onderwerp te lezen. Dat is volstrekt legaal. Vandaar dat hyperlinks normaal legaal zijn.

Soms zijn hyperlinks echter niet legaal (“onrechtmatig”). Een link kan wijzen naar bijvoorbeeld een publicatie die auteursrecht schendt, of naar een tekst die smaad of laster bevat. Wie dat weet, of redelijkerwijs moet weten, kan aansprakelijk worden gesteld als hij er toch naar linkt.

Bij zoekmachines en linksites (startpagina’s, linkverzamelingen en dergelijke) ligt dit iets anders. Een zoekmachine of linksite die niet filtert, is pas aansprakelijk als hij gewezen wordt op het onrechtmatige karakter. Wie wel filtert, valt onder de hoofdregel van de vorige alinea.

Lees verder in Aansprakelijk voor hyperlinks (in Aansprakelijkheid @ iusmentis.com).

(En ja hij staat er al een paar weken maar ik was vergeten hem aan te kondigen)

Arnoud