Categorie: Intellectuele rechten

About Intellectuele rechten

Subscribe Feeds

Octrooi op portable datacentrum

Geplaatst op in Intellectuele rechten, nog geen reacties

Advertentiereus annex zoekmachine Google is al een tijd bezig met portable datacentrums in de vorm van containers. Ik geloof niet dat iemand ze ooit gefotografeerd heeft (al zijn er wel veel foto’s van een portable Sun datacentrum), maar Google heeft er ondertussen wel octrooi op. Dat is opvallend, want dit idee bestond allang.

Het octrooi beschermt een combinatie van twee zeecontainers. In de ene is een verzameling computersystemen gemonteerd zodanig dat ze gewoon werken in de zeecontainer, en in de andere zit de koeling. Als je de twee aan elkaar schakelt, heb je een werkend datacenter.

Wat verbaast is dat het idee niet nieuw was. Eind 2005 schreef Bob Cringely als eerste over deze Google “datacenters-in-een-container”:

This shipping container is a prototype data center. Google hired a pair of very bright industrial designers to figure out how to cram the greatest number of CPUs, the most storage, memory and power support into a 20- or 40-foot box. We’re talking about 5000 Opteron processors and 3.5 petabytes of disk storage that can be dropped-off overnight by a tractor-trailer rig. The idea is to plant one of these puppies anywhere Google owns access to fiber, basically turning the entire Internet into a giant processing and storage grid.

Foto (mockup) uit het Petabox paper, fotograaf onbekendMaar de octrooiaanvraag is uit december 2003. Het ging dan ook niet zozeer om deze column, maar om dit artikel van Bruce Baumgart, waarin hij ten behoeve van het Internet Archive beschrijft hoe de Petabox er uit zou kunnen zien. En dat artikel was al op 8 november 2003 gepubliceerd. Prior art dus; wat in dat artikel staat, kan Google niet rechtsgeldig in een octrooi claimen.

Wat ik helemaal opvallend vond, was de column van Cringely waarin hij meldt dat Bruce Baumgart het idee diverse malen in het openbaar zou hebben gepresenteerd – met Larry Page van Google in het publiek.

Een verschil is wel dat de container van Baumgart de koeling regelt via een serie airco’s die aan de buitenkant van de container is gemonteerd. Google stopt ze in een aparte container, wat het voordeel heeft dat beide containers via standaard methoden verplaatst kunnen worden. Airco’s aan de buitenkant maken het lastig om deze containers dicht op elkaar te plaatsen bijvoorbeeld.

Container uit het paper van Baumgart

Via Slashdot en Nicholas Carr, die dit trouwens trailer park computing noemt.

Arnoud

Recordbedrag schadevergoeding voor illegaal filesharing

Geplaatst op in Intellectuele rechten, 1 reacties

Het eerste echte vonnis over filesharing in de VS: vorige week werd de 30 jaar oude Jammie Thomas veroordeeld tot het recordbedrag van $222,000 voor inbreuk op auteursrechten. Ze zou via Kazaa zo’n duizend liedjes aangeboden hebben, en filesharing is meestal illegaal. Downloaden niet trouwens.

Volgens de jury was bewezen dat ze 24 liedjes uitgewisseld had, en daar stond een schadevergoeding van $9,250 per liedje op. Er zijn weinig artiesten die $9,250 per kopie aan royalties kunnen vragen, dus hoe komt men bij zo’n bedrag?

Het antwoord: ‘statutory damages’, wettelijk voorgeschreven schadevergoedingen. Een probleem bij inbreuk op auteursrecht is heel vaak hoe hoog de schade is die de rechthebbende lijdt door een inbreukmaker. Is dat de opbrengst of de winst die de inbreukmaker maakt? De verkoopprijs die de rechthebbende normaal gekregen zou hebben? Het winstdeel van die verkoopprijs? Je standaardtarief? Een gemiddeld tarief in de branche? Om die vragen te vermijden, heeft de Amerikaanse wetgever een bijzonder systeem ingevoerd: de wet schrijft voor dat de rechthebbende een standaardbedrag tussen de $750 en $30,000 mag eisen, waarbij de jury bepaalt hoe veel het uiteindelijk precies moet zijn. In dit geval dus $9,250.

In Nederland doen we niet aan dergelijke constructies, en al helemaal niet aan boetes voor inbreuk op auteursrecht. De rechthebbende moet aantonen welke schade hij lijdt, en die krijgt hij dan vergoed. Wel kan deze eventueel de door de inbreukmaker genoten winst opeisen, zoals bijvoorbeeld in de Sjopspel-zaak. En natuurlijk kun je, zoals bij de publicatie van verkiezingssoftware, eisen dat de inbreuk moet ophouden, eventueel met een dwangsom. Ongeacht of je op geld waardeerbare schade lijdt door de inbreuk.

Dan was er ook nog een hele discussie over het bewijs. Kun je wel bewijzen dat een bepaalde persoon die specifieke werken heeft gedeeld via Kazaa? Tenslotte kan iedereen je PC gebruiken, al dan niet via kaapsoftware. En als de eiser een screenshot laat zien, wie bewijst dan dat dat screenshot echt is?

Meer algemeen: hoe zit het met de bewijslast (waarover Ars Technica uitgebreid bericht, en The Register korter en wat hatelijker). In dit soort zaken geldt in de VS de standaard van “preponderance of the evidence”, is het ene net iets waarschijnlijker dan het andere. Oftewel, wat ligt meer voor de hand: dat de gedaagde muziek zat uit te delen op Kazaa, of dat de RIAA screenshots vervalst om een willekeurige internetter er bij te lappen voor $222,000?

Je kunt dus wel allerlei theoretische mogelijkheden verzinnen, maar daarmee kom je niet weg. Bij een strafzaak wel: daar geldt de eis dat “beyond a reasonable doubt” bewezen moet zijn dat de verdachte het feit gepleegd heeft. Je zou redelijke twijfel kunnen hebben over de echtheid (of accuratesse bij het maken) van een screenshot, maar het is waarschijnlijker echt dan nep.

Wat wel een lastige vraag is, is of het enkele aanbieden van een werk via Kazaa al telt als “distributie” van het werk. Naar Amerikaans recht pleeg je pas inbreuk als je een kopie hebt gemaakt, en niet als je aanbiedt er eentje te maken. Mevrouw Thomas gaat dan ook in hoger beroep tegen dit aspect van de zaak.

Arnoud

iPhone te koop voor 189 euro: mag dat?

Geplaatst op in Informatiemaatschappij, Intellectuele rechten, 7 reacties

Psst, iPhonetje kopen? Onder andere iPhoneclub.nl meldt dat er nu al iPhones te koop zijn in Nederland voor het luttele bedrag van 189 euro. Dit terwijl ze in de VS nog $399 kosten, nog altijd 280 euro of daaromtrent.

Een Brabantse webwinkel verkoopt sinds vandaag iPhones voor 189 euro. Voorwaarde is wel dat je er een tweejarig abonnement van Telfort bij afsluit. Bedrijfsleider Dennis Boerekamps van GSMtrack.nl zegt dat het gaat om simlockvrije iPhones, maar wil niet zeggen hoeveel hij op voorraad heeft. Ook wil hij niet zeggen hoe hij aan de telefoons is gekomen. Een woordvoerder van Apple wilde evenmin duidelijkheid verschaffen of dit soort transacties zijn toegestaan.

Zal ik dan maar een poging wagen? Nee, dat mag niet.

Eerst het goede nieuws. De kans dat die iPhones gestolen zijn, lijkt me te verwaarlozen. Het zullen ook geen namaakfoons zijn. Een andere grond om doorverkoop van een iPhone te verbieden, zou ik echt niet weten. Als Apple ze aan iemand verkoopt, dan staat het die iemand vrij om ze door te verkopen. Ook met verlies, als je dat als verkoper zelf graag wilt natuurlijk. Verkocht is verkocht, heet dat in juridisch jargon. Had je maar in het verkoopcontract moeten zetten dat ze niet met verlies mogen worden doorverkocht.

De truc is hier natuurlijk dat GSMTrack het verlies goedmaakt door de premie die hij van Telfort krijgt voor het verplichte tweejarige abonnement dat er bij zit. En ja, ook dat mag. Het is aan de winkelier om te bepalen welke producten hij verkoopt en in welke combinaties.

Ja, dat is koppelverkoop. En nee, koppelverkoop is legaal in Nederland. Pas wanneer je een “dominante positie” hebt op de markt, mag je geen ongerelateerde producten meer bundelen. Pas dan verpest je de markt namelijk. Het staat iedereen vrij om niet bij GSMtrack te kopen, en andere GSM-boeren kunnen ook iPhones importeren vanuit de VS tenslotte.

Wat het wel dubieus maakt, is dat het gaat om geunlockte iPhones. Zoals ik eerder bij Macwereld uitlegde: daarvoor is een firmware hack nodig, en dat is inbreuk op het auteursrecht van Apple. Die gewijzigde firmware mag niet worden verspreid, en dus ook niet als onderdeel van een iPhone.

Arnoud

Kijken, kijken, niet coden… Microsoft “opent” .Net-framework

Geplaatst op in Intellectuele rechten, nog geen reacties

Microsoft stelt de broncode beschikbaar van haar .NET framework. Met dit framework kunnen snel applicaties worden ontwikkeld, zelfs in verschillende programmeertalen, omdat het framework de meest gebruikte functionaliteit al beschikbaar stelt.

Gaat Microsoft nu open source? Volstrekt niet. De broncode publiceren is nog lang geen ‘open source’. Daarvoor moeten mensen ook de code mogen bewerken en uitbreiden, en dat is nu precies wat je niet mag van de licentie bij dit framework. Het enige dat mag:

use of the software within your company as a reference, in read only form, for the sole purposes of debugging your products, maintaining your products, or enhancing the interoperability of your products with the software, and specifically excludes the right to distribute the software outside of your company.

Zelfs kijken hoe Microsoft het doet, om vervolgens zelf je eigen variant daarvan te bouwen, is juridisch riskant: wie kennis heeft van een werk en vervolgens een sterk gelijkend werk maakt, wordt al snel geacht dat oudere werk overgenomen te hebben. Je kunt niet kijken zonder af te kijken, is de gedachte. Het open source MONO project, dat al jaren werkt aan een open variant van .NET, moet dus verre blijven van deze code.

Of dit nu een reactie is op het recente Europese arrest tegen Microsoft, durf ik zo niet te zeggen. In die zaak is al vele malen geroepen dat mensen niets hebben aan broncode: documentatie is vrijwel altijd beter leesbaar, en stelt bovendien mensen in staat om wel een eigen variant van de software te maken. Wie documentatie leest, heeft daarmee immers nog geen code gezien.

Via The INQUIRER, wiens aanduiding open sauce voor open source trouwens best wel grappig is.

Arnoud

WIPO publiceert kinderboek over auteursrecht

Geplaatst op in Intellectuele rechten, nog geen reacties

De World Intellectual Property Organization (WIPO) is meestal een relatief stoffige club. Ze publiceren behoorlijk wat over intellectueel eigendom, maar vrij weinig dat je voor je plezier leest.

Daarom was het zo verrassend dat de WIPO nu een speciaal boek over auteursrecht voor kinderen uitbrengt. Uit de introductie:

The publication begins by briefly explaining the importance of the arts and the potential young people have to be outstanding authors. This part seeks to encourage young people to use their imagination, flexibility and self-expression to create original works of art. Furthermore, the Young Author segments appearing throughout the publication encourage readers by showing them how other young people are creating works and using copyright to protect them.

Mooie voorbeelden over wanneer een werk beschermd is en wat je met je auteursrecht kunt doen. Inclusief uitleg over het publiek domein en wat daar het voordeel(!) van is.

Het was vast niet de bedoeling, maar ik vond het wel erg grappig dat een van de toetsvragen was om na te gaan of “jouw land ook lid is van de Berner Conventie”.

Via William Patry.

Arnoud

Inbeslagname van foto’s van agenten door diezelfde agenten

Geplaatst op in Intellectuele rechten, Regulering, Uitingsvrijheid, 65 reacties

Portretrecht voor de politie, een vaak terugkomend onderwerp. De politie maakt zich vaak druk om haar portretrecht. In het Dagblad van het Noorden wordt een politiewoordvoerder geciteerd naar aanleiding van de inbeslagname van foto’s van een medewerkster van 112Drenthe.com:

Politiewoordvoerder Bert Peters meldt echter, dat de genomen foto’s in strijd zijn met het portretrecht van de agenten. ”Op die foto’s staan agenten individueel afgebeeld. Kijk, bij een politieoptreden bestaat natuurlijk altijd de kans dat er een persfoto van de algemene situatie wordt gepubliceerd. Dat is ook geen probleem. Maar nu gaat het puur om de agenten zelf, die eventueel op een nieuwssite kunnen worden getoond. We hebben overigens van het openbaar ministerie begrepen dat we op een goede manier hebben gehandeld. Maar het is uiteindelijk de rechter die beslist of we terecht of onterecht hebben gehandeld.”

Een portret mag niet worden gepubliceerd als de geportretteerde daar een redelijk belang tegen heeft. Privacy is voor een agent een duidelijk belang, zeker bij impopulaire activiteiten als het flitsen van snelheidsovertreders. Mensen moeten hun frustraties over geflitst worden niet gaan verhalen op de individuele agent die de foto heeft gemaakt.

Aan de andere kant vervult een agent een openbare taak, en die kunnen fotograferen is in het algemeen belang. Zo kunnen wij controleren of die taak wel goed vervuld wordt.

Voor zo’n belangenafweging hebben we inderdaad de rechter. Die kan beslissen dat de foto niet mag worden gepubliceerd, al zal hij dat niet snel doen: hij kan bijvoorbeeld ook eisen dat de gezichten van de agenten onherkenbaar gemaakt worden.

Het duurt alleen soms lang voor je bij de rechter staat, en als in de tussentijd die foto vrolijk op internet staat, is het kwaad al geschied. Een schadevergoeding en verder verbod is dan een schrale troost. Een inbeslagname meteen na het maken van de foto lijkt dan logisch. Blijkt bij de rechter dat de foto geen kwaad kan, of dat b.v. onherkenbaar maken geen probleem is, dan kan deze worden gepubliceerd. Vandaar dat die agenten meteen de geheugenkaart opeisen en in beslag nemen.

De journalisten onder u zijn nu al aan het scrollen naar de comments-gleuf om “CENSUUR!!1!” te typen. Want dit riekt wel naar voorafgaande vergunning om iets te mogen publiceren. En die heb je in Nederland niet nodig.

Nou, ongeveer. Een publicatieverbod vooraf kan op zich wel, maar dat verbod moet dan wel de enige manier zijn om de privacy of wat dan ook van de persoon in kwestie te beschermen. (Ja, Indymedia heeft ongelijk). Bij een gewone burger ’s nachts met een telelens een foto in de slaapkamer nemen om die op Nu.nl te zetten, zal een rechter geen moeite hebben met een voorafgaand verbod.

In het geval van politieagenten ligt dat anders, vanwege dus dat algemeen belang en het toezicht op de openbare taak. Het lijkt mij dan ook dat een agent wel een hele bijzondere reden moet hebben om een geheugenkaart op te eisen om zo publicatie van een foto van zichzelf te verbieden.

Tegelijkertijd hebben mensen die agenten fotograferen wel een grote verantwoordelijkheid: als de agent schade lijdt door de publicatie, kan dat al snel flink in de papieren lopen. En dat komt dan voor rekening van de fotograaf/publicist, waarbij de rechter weinig medelijden zal hebben.

Om nog maar niet te spreken van alle bekeuringen de komende tien jaar voor 2km/u te hard rijden, een ontbrekend achterlicht op de fiets, toeteren zonder noodzaak, vergeten hand uit te steken of het trekken van een aanstootgevend gezicht.

Via Volledig bericht, pardon Boek 9.

Arnoud

De Donald Duck als prior art – of eigenlijk, Leonardo da Vinci

Geplaatst op in Intellectuele rechten, Iusmentis, nog geen reacties

Een van mijn oudere verhalen is de bekende mythe (bij octrooigemachtigden) over de Donald-Duck strip die als prior art diende bij een octrooiaanvraag. Die mythe werd vorig jaar nog aangehaald door de Octrooiraad, pardon Octrooicentrum Nederland.

Hoe dan ook, dat verhaal is dus behoorlijk populair. Het helpt dat het regelmatig op sites als Reddit of Digg terechtkomt. Of, zoals onlangs, op Boing Boing, en dan gaat het hard met de bezoekers.

How do you quickly raise a sunken ship full of sheep? The Danish inventor Karl Krøyer came up with a very creative solution: pump buoyant bodies into the ship to achieve sufficient upward lift to bring the ship back to the surface. The solution was so creative he got a patent on it. In a 1949 Donald Duck story, titled The Sunken Yacht a ship is raised by stuffing it full of ping-pong balls. That kind of prior art could kill the patent. But whether the story was actually used by a patent office to refuse the patent (application) remains unclear.
Lees verder in The Donald Duck as prior art case. En ja ik moet dat in het Nederlands vertalen.

Maar wat schetst mijn verbazing, het was helemaal Carl Barks niet die dit idee als eerste had, dat was Leonardo da Vinci:

davinci-raising-ship.jpg

Arnoud

Mogen forumleden zomaar hyperlinks plaatsen?

Geplaatst op in Intellectuele rechten, Ondernemingsvrijheid, 1 reacties

Een lezersvraag: mag je toestaan dat leden van je forum hyperlinks plaatsen naar mogelijk illegaal aangeboden werken? Moet je dat preventief controleren, of zelfs verbieden?

Hyperlinks zijn legaal. Pas in bijzondere gevallen wordt dat anders. Dat gaat dan meestal over linksites, bijvoorbeeld MP3-zoekmachines of sites met torrents naar illegaal aangeboden werken. Vanwege het structurele karakter van die sites, en het feit dat de beheerders weten dat de meerderheid van het materiaal illegaal aangeboden wordt, zijn die sites aansprakelijk voor de inbreuk.

Wie willens en wetens linkt naar illegaal aanbod, zit op het randje en gaat er waarschijnlijk snel overheen.

Wie anderen laat linken, komt in de positie van een provider: die is pas aansprakelijk als hij weet van het onrechtmatig karakter en de link dan niet weghaalt.

Voor een individuele link geplaatst door een lid van een forum zie ik niets dat meteen aansprakelijkheid doet ontstaan. Tenminste, als het gaat om ongefilterde publicaties door leden. Wie linktips krijgt, de leukste selecteert en publiceert, kan geen aansprakelijkheid ontlopen. Dat ondervond Go2Web in 2005 met een “de leukste foto”-rubriek op de hoofdpagina.

Een forumsite is wel verplicht om links naar onrechtmatige inhoud weg te halen als hij gewezen wordt op de onrechtmatigheid. Op die grond vermeed profielensite CU2 aansprakelijkheid voor een inbreukmakende inline link.

Dit geldt trouwens niet alleen bij links naar publicaties die inbreuk maken op auteursrecht. Ook bij bijvoorbeeld smadelijke teksten of instructies om beveiligingen te kraken moet de beheerder de link weghalen als hij gewezen wordt op het onrechtmatig karakter.

Het is verstandig in het forumreglement te regelen dat de beheerders het recht hebben links weg te halen bij gebleken onrechtmatigheid. Dat voorkomt discussie.

Arnoud

CIER lezing: Uit principe – de GNU General Public License versie 3

Geplaatst op in Intellectuele rechten, Iusmentis, 1 reacties

Gisteren gaf ik een lezing over GPL versie 3: Uit principe – de GNU General Public License versie 3. De bijbehorende tekst staat nu via CIER online en verschijnt ook in het eerstvolgende nummer van Computerrecht (2007/5).

Het was een grote uitdaging om deze complexe licentie op een duidelijke manier toe te lichten, maar ik heb wel het gevoel dat het een eind gelukt is.

Een aantal mensen had me nog gevraagd om de sheets, maar die verspreid ik normaal niet. Sheets gebruik ik alleen ter ondersteuning van mijn verhaal, en ze zijn dan ook nauwelijks op zichzelf te begrijpen. Een voorbeeldje:

driesheets1.PNG

Dat doet me er aan denken dat ik al een tijd weinig over presenteren heb geblogd. Het ligt ook een beetje buiten het onderwerp internetrecht. Desondanks: zou u, beste lezer, hier meer over willen zien?

Arnoud

Nieuw op Iusmentis: De inbreukmakendheid van torrent-bestanden

Geplaatst op in Intellectuele rechten, Iusmentis, nog geen reacties

File sharing via Bittorrent begint met een torrent-bestand, waarin de informatie staat waar en hoe een film of ander werk gevonden kan worden. Dergelijke bestanden zijn geen inbreuk op het auteursrecht. Willens en wetens torrent-bestanden aanbieden is vaak wel onrechtmatig.

Bij het Bittorrent-file sharing systeem worden bestanden in fragmenten uitgewisseld. Om deze te kunnen vinden, is een zogeheten torrent-bestand nodig. Met dit bestand kan een downloader de fragmenten van het bestand bij elkaar zoeken, en daarmee het bestand reconstrueren. Bittorrent is legaal. Alleen, soms worden via Bittorrent werken verspreid zonder dat de rechthebbende daar toestemming voor heeft gegeven. Dat is inbreuk op het auteursrecht.

Het publiceren (aanbieden) van een torrent-bestand is geen inbreuk op het auteursrecht. Maar wie weet dat de torrent die hij publiceert, verwijst naar een inbreukmakend bestand, handelt vaak wel onrechtmatig en kan daardoor tot een schadevergoeding worden veroordeeld.

Lees verder in De inbreukmakendheid van torrent-bestanden (in Auteursrecht @ iusmentis.com).

Arnoud