[Powerpoint zondag] Powerpoint is geen autocue

Geplaatst op in Iusmentis, nog geen reacties

Powerpoint zondag: een serie artikelen over hoe je op een effectieve manier van Powerpoint gebruik kunt maken.

Effectief. Dat wil zeggen dat het nut moet hebben om Powerpoint te gebruiken. Vaak wordt daar niet echt over nagedacht. Dan beginnen mensen met een presentatie door Powerpoint aan te zetten en kopjes en bolletjes te typen.

Veel sheets bevatten dan ook niet meer dan een samenvatting, of erger nog de letterlijke tekst van een presentatie. Je vervalt dan al snel in het voorlezen van die tekst. En zelfs als je je tekst beperkt tot steekwoorden, dan nog “moet” je elk steekwoord even noemen. Dat beperkt je dus ontzettend bij het geven van je presentatie.

Het is natuurlijk prima om een overzicht te maken met steekwoorden van wat je wilt gaan zeggen. Niemand zal eisen dat je je presentatie uit je hoofd geeft. Maar dat overzicht is voor jou, en niet voor je publiek. Powerpoint is geen autocue!

Je presentatie, je sheets, dienen om je gesproken tekst visueel aan te vullen. Niet om die te herhalen.

Mensen luisteren namelijk met hun linker hersenhelft, en ze kijken met de rechter. Zet je alleen tekst op je sheet, dan moeten mensen hun linker hersenhelft gebruiken om die te begrijpen. Terwijl ze dat doen, kunnen ze niet naar jou luisteren. Als ze dus naar jou luisteren en tegelijkertijd een sheet bekijken met een visuele boodschap, wordt het effect van jouw tekst versterkt.

Een sterke presentatie maakt gebruik van sheets met afbeeldingen, eventueel aangevuld met korte tekst. Gebruik dan ook geen plaatjes om tekst minder saai te maken. Begin met alleen beeld op je sheet te zetten. Beeld dat je gesproken tekst aanvult. Beeld dat de grote lijn bewaart en versterkt.

Gaat het over de voordelen van het nieuwe kantoor, laat dan geen bolletjeslijst zien maar foto’s van de werkplek, de koffiehoek en het kopieerapparaat. Introduceer je een nieuw product, dan ligt een foto van dat product voor de hand:

Dat wil niet zeggen dat tekst taboe is. Een korte, kernachtige tekst kan het beeld aanvullen of verduidelijken waar het om gaat. Het voordeel van standaards in netwerken kun je laten zien door een kluwen kabels te contrasteren met een rijtje keurig liggende kabels. Maar als het niet alleen over dat voordeel gaat, maar specifiek over waarom je mee zou doen aan standaardisatie, kun je prima een tekst gebruiken ter verduidelijking:

Wees concreet. Als je over een abstract onderwerp praat, zoek dan een aansprekend concreet voorbeeld en toon dat. Gaat het over de voordelen van het nieuwe kantoor, laat dan foto’s van de werkplek, de koffiehoek en het kopieerapparaat zien. Spreek je over de opwarming van de aarde, dan toon je een foto van een ijsbeer op een afkalvende ijsberg:

Bij abstracte onderwerpen krijgen mensen vaak de neiging om abstracte afbeeldingen te gebruiken. Je kent ze wel, de vier vlotte zakenmensen die gepast blij kijken bij een niet nader gedefinieerd werkoverleg. Altijd twee mannen en twee vrouwen, en als het goed is ook nog keurig etnisch in balans. En als er iets gepresenteerd wordt, is het altijd een vrouw. Die merkwaardig vaak een hippe bril heeft.

Die afbeeldingen zijn zo abstract dat ze overal bij passen, en daardoor eigenlijk nergens bij. Wat heeft een hordenloper te maken met de nieuwe bedrijfstargets? Zoek daarom naar een afbeelding die concreet past bij de targets van jouw bedrijf of de reorganisatie van jouw afbeelding. Wat ga je 20% meer verkopen? Waar komen die drie nieuwe medewerkers te zitten? Laat dát zien.

Het uitgangspunt is en blijft dat de sheet je verhaal moet ondersteunen, en niet moet herhalen. Beeld en zeker tekst komt dus pas op de sheet als je weet waarom dat je verhaal helpt. Ga je verhaal niet uittypen op de sheet!

Mijn vuistregel over hoe veel tekst is dat je sheets onbegrijpelijk moeten zijn voor mensen die het gesproken verhaal er niet bij horen. Het gaat namelijk om de mensen die er zijn: zij komen om jouw verhaal te horen. Wil je mensen iets te lezen geven, deel dan (na afloop) een artikel uit.

Arnoud

(Foto iPhone: Engadget)

Staatssecretaris wil duidelijkheid over koppelverkoop software

Geplaatst op in Informatiemaatschappij, 3 reacties

Volgens staatssecretaris Heemskerk moeten computerleveranciers en softwaremakers (vooral Microsoft natuurlijk) onderling duidelijker regelen wie de klant nou geld terug moet geven als die de software wil terugbrengen. Als software-licenties (EULA’s) een clausule bevatten dat je bij weigering je geld terugkrijgt, weet de klant nu vaak niet bij wie hij daarvoor moet zijn. Bij de winkel die hem de PC verkocht, of bij de maker van de software?

In november werd in een Italiaanse zaak beslist dat het de computerwinkel is die het geld moet teruggeven. Logisch ook, want daar doe je zaken mee.

Mede naar aanleiding hiervan had de SP kamervragen gesteld, en daar heeft Heemskerk nu antwoord op gegeven. In zijn brief schrijft hij:

Ik zie op dit punt in beginsel een rol voor de consument zelf om zich bij aankoop goed te laten informeren. Uiteraard kan de consument zich hiernaast wenden tot verschillende instanties zoals consumentenorganisaties en ConsuWijzer, het informatieloket van de Consumentenautoriteit, NMa en OPTA. Voorts heb ik deze kwestie onder de aandacht gebracht van branchevereniging ICT~Office met het verzoek om binnen de sector op dit punt duidelijkheid voor de consument te scheppen.

Een beetje jammer dus. De consument kan zich niet altijd informeren, want EULA’s krijg je zelden in de winkel te zien. Dat is ook lastig voor de winkel, want die EULA hebben zij ook niet op papier tenslotte. Dus hoe mondig je als consument ook bent, hier heb je toch echt een probleem.

Eerder had de Consumentenbond nog opgeroepen om software expliciet apart te prijzen. Dat zou m.i. een betere oplossing zijn, want dan weet je wat je koopt en kun je er desgewenst vanaf zien.

Via Tweakers.

Arnoud

Deze e-mail is [wel/niet/misschien] voor blogpublicatie bestemd

Geplaatst op in Privacy, 5 reacties

U kent ze ongetwijfeld ook: de vaak ellenlange disclaimers op e-mail. Vaak vanuit de gedachte “baat het niet, dan schaadt het niet”, en ook wel omdat het wel heel formeel en juridisch staat natuurlijk.

Maar wat vindt u van deze?

This email is: [ ] bloggable / [ ] private / [X] (ask first)

Dat zou een hoop onduidelijkheden wegnemen over hoe een e-mailtje nu bedoeld is. Wil de afzender nu genoemd worden bij zijn linktip, of liever niet? En was die vraag nu voor publicatie bestemd?

De juridische status van e-mail is nog steeds niet duidelijk.

Overigens vind ik proclaimers beter dan disclaimers. Zeg wat je biedt en wat er wel mag, in plaats van wat je allemaal niet doet en wat er eigenlijk niet mag met je werk.

Arnoud

RSS feeds herpubliceren op je eigen site

Geplaatst op in Informatiemaatschappij, Intellectuele rechten, 20 reacties

Het RSS logoIk lees 120 sites per dag. Ja, ik ben gek. Maar ik bespaar me daarbij wel een heleboel werk omdat ik mijn RSS reader het werk laat doen. RSS is een gestandaardiseerd formaat voor berichten en artikelen. Het is vrij kaal: je krijgt een titel, tekst en de link naar het origineel. Maar om snel te zien wat er allemaal bijgekomen is op een site, of wie er heeft gereageerd op je reactie ergens, is dat meer dan genoeg. Meer uitleg bij Erwin Boogert.

Elke zichzelf respecterende blog heeft een RSS feed (hier is de mijne). Hiermee kun je je “abonneren” op die blog of site: je krijgt een seintje als er een nieuw bericht is geplaatst. Zo hoef je niet elke keer al die sites zelf af te lopen. En ja, dat is mijn truc om 120 sites per dag bij te houden.

Nu kun je natuurlijk ook RSS feeds verzamelen en herpubliceren op je eigen site. Zo kun je snel een overzichtssite bouwen voor een bepaald onderwerp. Het bekendste voorbeeld is waarschijnlijk wel Kranten.com, dat in 2000 naam van de rechter krantenkoppen mocht overnemen van de PCM kranten. Kranten.com “schraapte” destijds haar koppen bij elkaar, maar gebruikt nu net zoals vele anderen de RSS feeds van die kranten.

Koppen (titels) van berichten herplaatsen op je eigen site, met een link naar het bericht zelf, mag dus gewoon. Wil je meer doorgeven, dan wordt het iets lastiger.

De tekst van een artikel is auteursrechtelijk beschermd, ook als het in een RSS feed zit. Je hebt dan ook toestemming nodig van de site om hun RSS feeds te mogen herpubliceren. NU.nl geeft expliciet toestemming voor publicatie van hun RSS feeds. Ik zeg het nergens expliciet, maar mijn hele site is Creative Commons en de inhoud van de RSS feed dus ook. Herpubliceer maar raak!

Een andere (en stiekem de aanleiding van deze blogpost) is de RSS feed van De Telegraaf. Die feed mag je herpubliceren, zeggen ze zelf. Maar daar zit nog een bijzonder aspect aan: hij bevat koppen met foto’s. Mag je dan ook de foto’s herpubliceren op je eigen site?

Als De Telegraaf zelf het auteursrecht op de foto’s heeft, dan is er natuurlijk niets aan de hand. Maar als ze de foto’s hebben aangekocht van een freelance fotograaf, dan behoudt die het auteursrecht. Het is dan nog maar de vraag of de krant die foto’s zo mag doorgeven, met de aanmoediging om die foto op je eigen site te gaan zetten.

Ik zou echter zeggen dat dat het probleem van De Telegraaf is. Als die de feed zo aanbieden, inclusief foto, dan mag ik als gebruiker ervan uitgaan dat zij dit geregeld heeft met de fotografen. Blijkt dat niet zo te zijn, dan moet de krant daarvoor opdraaien en niet de hergebruiker.

Het betekent natuurlijk niet dat je die foto dan mag overnemen en voor onbeperkte tijd op je eigen site mag laten staan. De toestemming geldt alleen in de context van publicatie van die RSS-koppen.

Arnoud

Privacy International: “Nederland neigt naar politiestaat”

Geplaatst op in Privacy, 3 reacties

Nederland: consequente privacyschenderGelukkig nieuwjaar, maar niet heel gelukkig werd ik van het onderzoek van Privacy International, dat concludeerde dat Nederland net zo slecht de privacy van burgers bewaakt als Rusland en China.

Vooral de identificatieplicht, plannen voor het kinddossier, verzamelen van DNA gegevens van mensen die wegens ernstige misdrijven veroordeeld zijn en het verstrekken van klantgegevens van internetproviders aan stichting BREIN zorgden voor een negatieve beoordeling. Hoewel België in 2006 nog een stuk privacy-vriendelijker was dan dit jaar, doet het het altijd nog veel beter dan Nederland.

Via Security.NL.

Arnoud

Jaaroverzicht: populairste artikelen

Geplaatst op in Iusmentis, nog geen reacties

Bezoekersaantallen blog.iusmentis.com in 2007Deze blog is van ongeveer 10 bezoekers in mei gegroeid tot bijna 8000 deze maand, en daar ben ik natuurlijk heel erg blij mee. Volgend jaar ga ik dan ook gewoon vrolijk verder!

Artikelen, tips, suggesties en vragen zijn natuurlijk altijd meer dan welkom.

Maar nu even een terugblik. Wat zijn de top tien postings op deze blog:

  1. De absolute topper was natuurlijk de agent van Geel saga.
  2. Ook zeer hoog scoorde de thuiskopie in de Donald Duck, waar platenbons oom Dagobert aan de bedelstaf dreigde te raken door Donald’s roofkopieën van de CD van Jantje Goudsmit.
  3. Een weekje na de rest mengde ik me in de discussie over de praktijken van auteursrechtbureau Cozzmoss dat webloggers “boetes” stuurde wegens overnemen van artikelen. De verontwaardiging in bloggend Nederland was groot (zie ook de Eerlijk en legaal bloggen NING hierover).
  4. Brenno de Winter fotografeerde een Segway op station Utrecht en werd daarvoor aangehouden. Gelukkig kreeg hij later excuses aangeboden.
  5. Minstens twee juristen en één leek hebben het bij een sinterklaassurprise gebruikt: mijn gedicht Auteursrecht, ‘t recht op een werk. En dat mag want het is Creative Commons.
  6. De merkparodie uit verzekeraar Ditzo’s vergelijkende reclame bleek ook goed te scoren. Plaatjes zijn tenslotte leuker dan tekst!
  7. De I AMbtenaar Hyves en haar merkenruzie met de gemeente Amsterdam.
  8. Mijn antwoord op de vraag of foto’s van schilderijen auteursrechtelijk beschermd zijn, met relatief veel Wikipedianen die willen weten wie er nu eigenwijzer is dan ik.
  9. Een opvallend hoge score voor Google dat wegkwam met seksadvertenties bij Urmia Jensen. Mogelijk veroorzaakt door de combinatie van “seks” en “Urmia Jensen”.
  10. En als laatste: het regelmatig terugkerende onderwerp portretrecht voor de politie.

En een speciaal bedankje voor Dennis Wijnberg als nummer 1 actiefste reaguurder!

Arnoud

Google Knol: Wikipedia, maar dan anders

Geplaatst op in Innovatie, Ondernemingsvrijheid, 1 reacties

Gaat Google de aanval aan op Wikipedia? Dat vraagt Marketingfacts zich af na de aankondiging van Google Knols. Knols zijn pagina’s geschreven door experts op elk denkbaar gebied. De pagina’s worden gemaakt door een eigen CMS binnen Google en zullen speciaal belicht worden bij relevante zoekresultaten. Dat lijkt dus op Wikipedia (dat ook altijd belachelijk hoog scoort bij zoekopdrachten), maar er is één belangrijk verschil: waar Wikipedia pagina’s door iedereen mogen worden gewijzigd, houdt de auteur van een Knol de controle over zijn werk. Voor Google erg handig, want ze willen namelijk auteurs vergoeden voor hun werk via inkomsten uit advertenties.

Google Knol met Creative Commons licentieIk zie een intrigerende nieuwe mogelijkheid: Knols zijn beschikbaar onder Creative Commons (CC-BY 3.0), dus hergebruik in aangepaste vorm is toegestaan. Je kunt dus andermans Knol niet wijzigen, maar wel de boel integraal copy&pasten naar je eigen knol en daar de wijzigingen doorvoeren die je leuk vindt. En als mensen dan jouw versie beter vinden, kom jij hoger in Google dan de oude versie. Zo ontstaat er concurrentie tussen auteurs en tussen teksten.

Om een heel andere reden ziet Ars Technica die gedeelde inkomsten als ‘evil’:

The lure of filthy lucre is likely to force several changes on the community model of current social knowledge projects. For one, it will break the community-oriented, we’re-all-working-on-this-together spirit of sites like Wikipedia. With Knol, we’re not in this together; we’re in competition. Writing a knol on a popular topic could become a cash cow, as Google promises to split ad revenue with the author.

UPDATE: (31 december) bij Ars Technica is Citizendium er van overtuigd dat zij gaan winnen van Google Knol.

Arnoud

Privé-internetten op het werk

Geplaatst op in Informatiemaatschappij, Privacy, 1 reacties

Het privé onder werktijd mailen, surfen en bellen is het afgelopen jaar enorm toegenomen, meldt NU.nl op basis van (het persbericht bij) de ICT Barometer van Ernst & Young.

Bas van de Haterd is duidelijk:

[Ik zie] het in zijn geheel niet als een probleem, zolang je het maar bespreekbaar maakt. En ja, als een werknemer gaat zeuren als je hem of haar een keer thuis belt, dan heb je ook het volste recht om 100% aandacht op het werk te eisen. Maar eigenlijk moeten we eens van die uren keer bedragen paradigma’s af. Beoordeel mensen op hun kwaliteit en hun geleverde werk, niet op de uren die ze erin gestoken hebben. Hoewel, dat zullen veel mensen wel heel erg eng vinden, want dan moeten ze ineens presteren…

En zo is het maar net. De grenzen tussen privé en zakelijk vervagen steeds meer. Werkgevers moeten accepteren dat werknemers privé-zaken regelen en hun persoonlijke netwerk onderhouden onder werktijd. Net zo goed als werknemers moeten accepteren dat het werk niet altijd om vijf uur klaar is. Dit betekent dat een werkgever niet zomaar privé-gebruik van internet volledig kan verbieden.

Ook juridisch mag een werkgever niet zomaar privé-internetten verbieden, laat staan controleren op naleving van zo’n verbod. Het is natuurlijk niet de bedoeling dat je bedrijfsmiddelen, zoals computers of netwerkverbindingen, gebruikt voor privé-doeleinden. Aan de andere kant mag een werkgever niet zonder goede reden tot in detail in de gaten gaan houden wat werknemers doen met die bedrijfsmiddelen. Om te monitoren of te loggen moet hij persoonsgegevens bijhouden, en dat mag niet zomaar. Dat bleek uit het Copland-arrest van het Europese Hof voor de Rechten van de Mens van begin dit jaar.

Uitgebreide discussie bij Tweakers.

Arnoud