Recordbedrag schadevergoeding voor illegaal filesharing

Geplaatst op in Intellectuele rechten, 1 reacties

Het eerste echte vonnis over filesharing in de VS: vorige week werd de 30 jaar oude Jammie Thomas veroordeeld tot het recordbedrag van $222,000 voor inbreuk op auteursrechten. Ze zou via Kazaa zo’n duizend liedjes aangeboden hebben, en filesharing is meestal illegaal. Downloaden niet trouwens.

Volgens de jury was bewezen dat ze 24 liedjes uitgewisseld had, en daar stond een schadevergoeding van $9,250 per liedje op. Er zijn weinig artiesten die $9,250 per kopie aan royalties kunnen vragen, dus hoe komt men bij zo’n bedrag?

Het antwoord: ‘statutory damages’, wettelijk voorgeschreven schadevergoedingen. Een probleem bij inbreuk op auteursrecht is heel vaak hoe hoog de schade is die de rechthebbende lijdt door een inbreukmaker. Is dat de opbrengst of de winst die de inbreukmaker maakt? De verkoopprijs die de rechthebbende normaal gekregen zou hebben? Het winstdeel van die verkoopprijs? Je standaardtarief? Een gemiddeld tarief in de branche? Om die vragen te vermijden, heeft de Amerikaanse wetgever een bijzonder systeem ingevoerd: de wet schrijft voor dat de rechthebbende een standaardbedrag tussen de $750 en $30,000 mag eisen, waarbij de jury bepaalt hoe veel het uiteindelijk precies moet zijn. In dit geval dus $9,250.

In Nederland doen we niet aan dergelijke constructies, en al helemaal niet aan boetes voor inbreuk op auteursrecht. De rechthebbende moet aantonen welke schade hij lijdt, en die krijgt hij dan vergoed. Wel kan deze eventueel de door de inbreukmaker genoten winst opeisen, zoals bijvoorbeeld in de Sjopspel-zaak. En natuurlijk kun je, zoals bij de publicatie van verkiezingssoftware, eisen dat de inbreuk moet ophouden, eventueel met een dwangsom. Ongeacht of je op geld waardeerbare schade lijdt door de inbreuk.

Dan was er ook nog een hele discussie over het bewijs. Kun je wel bewijzen dat een bepaalde persoon die specifieke werken heeft gedeeld via Kazaa? Tenslotte kan iedereen je PC gebruiken, al dan niet via kaapsoftware. En als de eiser een screenshot laat zien, wie bewijst dan dat dat screenshot echt is?

Meer algemeen: hoe zit het met de bewijslast (waarover Ars Technica uitgebreid bericht, en The Register korter en wat hatelijker). In dit soort zaken geldt in de VS de standaard van “preponderance of the evidence”, is het ene net iets waarschijnlijker dan het andere. Oftewel, wat ligt meer voor de hand: dat de gedaagde muziek zat uit te delen op Kazaa, of dat de RIAA screenshots vervalst om een willekeurige internetter er bij te lappen voor $222,000?

Je kunt dus wel allerlei theoretische mogelijkheden verzinnen, maar daarmee kom je niet weg. Bij een strafzaak wel: daar geldt de eis dat “beyond a reasonable doubt” bewezen moet zijn dat de verdachte het feit gepleegd heeft. Je zou redelijke twijfel kunnen hebben over de echtheid (of accuratesse bij het maken) van een screenshot, maar het is waarschijnlijker echt dan nep.

Wat wel een lastige vraag is, is of het enkele aanbieden van een werk via Kazaa al telt als “distributie” van het werk. Naar Amerikaans recht pleeg je pas inbreuk als je een kopie hebt gemaakt, en niet als je aanbiedt er eentje te maken. Mevrouw Thomas gaat dan ook in hoger beroep tegen dit aspect van de zaak.

Arnoud

iPhone te koop voor 189 euro: mag dat?

Geplaatst op in Informatiemaatschappij, Intellectuele rechten, 7 reacties

Psst, iPhonetje kopen? Onder andere iPhoneclub.nl meldt dat er nu al iPhones te koop zijn in Nederland voor het luttele bedrag van 189 euro. Dit terwijl ze in de VS nog $399 kosten, nog altijd 280 euro of daaromtrent.

Een Brabantse webwinkel verkoopt sinds vandaag iPhones voor 189 euro. Voorwaarde is wel dat je er een tweejarig abonnement van Telfort bij afsluit. Bedrijfsleider Dennis Boerekamps van GSMtrack.nl zegt dat het gaat om simlockvrije iPhones, maar wil niet zeggen hoeveel hij op voorraad heeft. Ook wil hij niet zeggen hoe hij aan de telefoons is gekomen. Een woordvoerder van Apple wilde evenmin duidelijkheid verschaffen of dit soort transacties zijn toegestaan.

Zal ik dan maar een poging wagen? Nee, dat mag niet.

Eerst het goede nieuws. De kans dat die iPhones gestolen zijn, lijkt me te verwaarlozen. Het zullen ook geen namaakfoons zijn. Een andere grond om doorverkoop van een iPhone te verbieden, zou ik echt niet weten. Als Apple ze aan iemand verkoopt, dan staat het die iemand vrij om ze door te verkopen. Ook met verlies, als je dat als verkoper zelf graag wilt natuurlijk. Verkocht is verkocht, heet dat in juridisch jargon. Had je maar in het verkoopcontract moeten zetten dat ze niet met verlies mogen worden doorverkocht.

De truc is hier natuurlijk dat GSMTrack het verlies goedmaakt door de premie die hij van Telfort krijgt voor het verplichte tweejarige abonnement dat er bij zit. En ja, ook dat mag. Het is aan de winkelier om te bepalen welke producten hij verkoopt en in welke combinaties.

Ja, dat is koppelverkoop. En nee, koppelverkoop is legaal in Nederland. Pas wanneer je een “dominante positie” hebt op de markt, mag je geen ongerelateerde producten meer bundelen. Pas dan verpest je de markt namelijk. Het staat iedereen vrij om niet bij GSMtrack te kopen, en andere GSM-boeren kunnen ook iPhones importeren vanuit de VS tenslotte.

Wat het wel dubieus maakt, is dat het gaat om geunlockte iPhones. Zoals ik eerder bij Macwereld uitlegde: daarvoor is een firmware hack nodig, en dat is inbreuk op het auteursrecht van Apple. Die gewijzigde firmware mag niet worden verspreid, en dus ook niet als onderdeel van een iPhone.

Arnoud

Bezoekers website loggen verboden in Duitsland

Geplaatst op in Privacy, 6 reacties

Afgelopen voorjaar blijkt een Duitse rechtbank het bewaren van IP-adressen van website-bezoekers verboden te hebben, zo meldt heise. Het vonnis is nu pas gepubliceerd. Het bewaren van deze IP-adressen is een verwerking van persoonsgegevens, omdat ze (met enige moeite) terug te herleiden zijn tot individuele personen. En dan moet je een wettelijk toegelaten grondslag hebben, of toestemming vragen aan de Duitse broer van het College Bescherming Persoonsgegevens. Dat was niet gebeurd, dus de verwerking werd verboden.

Ook in Nederland is een IP-adres een persoonsgegeven. Weliswaar kun je niet meteen zien wie er achter een adres zit, maar als het theoretisch kan, gegeven IP-adres en tijdstip, dan heb je te maken met persoonsgegevens.

Toch denk ik dat de Nederlandse wet het niet verbiedt om bezoekers van je website te loggen. De Wet Bescherming Persoonsgegevens zegt dat persoonsgegevens zoals IP-adressen alleen voor welbepaalde, uitdrukkelijk omschreven en gerechtvaardigde doeleinden verzameld mogen worden. Daarbij moet de betrokkene ondubbelzinnig toestemming geven, wat ook via algemene voorwaarden kan gebeuren. Wel moet de bezoeker dan natuurlijk weten dat er gelogd wordt. Dit zou in de privacy-statement van de site moeten worden uitgelegd.

Een verwerking van persoonsgegevens moet normaal worden aangemeld bij het College Bescherming Persoonsgegevens. Verwerkingen die vallen onder de vrijstelling computersystemen, zijn legaal en hoeven niet te worden aangemeld. Eén van de toegestane verwerkingen van deze vrijstelling is “de controle op en het beveiligen van de computersystemen of computerprogramma’s”, en ook verwerking voor “het beheer van de systemen of programma’s” hoeft niet te worden aangemeld.

Het zal dus afhangen van het doel van het bijhouden van de logfile. Wie de logs of clickstream gebruikt om meer te doen dan de goede werking van de site of server te verzekeren, zal waarschijnlijk moeten aanmelden. Of op zijn minst de gegevens moeten anonimiseren door het IP-adres te wissen.

Dat past ook bij de specifiek hiervoor geschreven bepaling van artikel 11.5 van de Telecommunicatiewet:

De aanbieder van een openbaar elektronisch communicatienetwerk en de aanbieder van een openbare elektronische communicatiedienst verwijderen dan wel anonimiseren de door hen verwerkte en opgeslagen verkeersgegevens met betrekking tot abonnees of gebruikers, zodra deze verkeersgegevens niet langer nodig zijn ten behoeve van de overbrenging van communicatie, onverminderd het tweede, derde en vijfde lid.

Een website is een “openbare elektronische communicatiedienst”, dus is een website verplicht om verkeersgegevens (IP-adressen) zo snel mogelijk te verwijderen of te anonimiseren. Dat zou bijvoorbeeld kunnen door de gegevens tot statistieken te verwerken en daarna de logfile te verwijderen. Uit statistieken blijkt niet meer wie wat bezoekt tenslotte.Ik zat te slapen: een website is een “dienst van de informatiemaatschappij” en daarmee per definitie geen electronische communicatiedienst.

ISPam.nl merkt nog op dat dit consequenties kan hebben voor de dataretentie verplichting:

Naast de implicaties die dit vonnis mogelijk zal hebben voor zoekmachines en portals, laat dit ook zien hoe bizar de dataretentie verplichting voor ISP’s is. Volgens de Duitse privacywetgeving, die op de zelfde Europese richtlijn als de Nederlandse is gebaseerd, is het bewaren IP-adressen van website bezoekers niet toegestaan, terwijl de dataretentie wetgeving het verplicht stelt dat, elk gebeld telefoonnummer, bezochte website en verstuurde e-mail moet worden geregistreerd en voor lange tijd moet worden bewaard.

Dat gaat me te ver. Artikel 8 sub b van de WBP bepaalt dat opslaan en verwerken mag als “de gegevensverwerking noodzakelijk is om een wettelijke verplichting na te komen waaraan de verantwoordelijke onderworpen is”. Een dataretentie-plicht is natuurlijk zo’n wettelijke verplichting.

Als er dus een wet komt die eist dat providers deze gegevens twee jaar(!) bewaart, dan is dat geen conflict met de Wet Bescherming Persoonsgegevens.

Arnoud

Nederlandse ISP’s voor Indiase rechter wegens smaad?

Geplaatst op in Ondernemingsvrijheid, Uitingsvrijheid, 2 reacties

De internetproviders XS4ALL en Antenna zijn in India voor de rechter gedaagd, meldt o.a. Planet. De uitlatingen in kwestie zijn gedaan door de actiegroepen Schone Kleren Kampagne (SKK) en de Landelijke India Werkgroep. Antenna is een internetprovider voor maatschappelijke organisaties, en maakt gebruik van het netwerk van XS4All.

In Nederland maakt zo’n zaak geen kans; providers zijn niet aansprakelijk voor smadelijke uitlatingen gedaan door gebruikers. Ook niet strafrechtelijk. Tenminste, als de uitlating evident smaad is en de provider die weghaalt bij klachten. Kennelijk heeft India deze vrijwaring nooit in haar wet opgenomen.

ISPam wijst nog op een aanverwant punt:

XS4ALL weet niet zo goed wat ze met de situatie aanmoeten en maakt zich vooral zorgen over de vraag of de rechtszaak gevolgen kan hebben voor haar directie. Door het Indiase Metropolitan Magistrate Court of Bangalore is namelijk een arrestatiebevel uitgevaardigd tegen alle gedaagden, dat mogelijk gisteren is omgezet in een internationaal opsporingsbevel.

Smaad is een strafbaar feit, en voor strafbare feiten begaan in het buitenland kun je onder omstandigheden worden uitgeleverd. Alleen zijn de eisen daarvoor (in de Uitleveringswet) wel streng.

Ten eerste moet er een uitleveringsverdrag zijn met het land in kwestie. Dat is er volgens Uitlevering.nl met India, al heeft de Verdragenbank daar geen gegevens over.

Ten tweede moet het feit zowel hier als in India strafbaar zijn, en met meer dan een jaar cel als mogelijke straf ook nog. Nu is smaad bij ons ook strafbaar, maar de maximumstraf is zes maanden (art. 261 Wetboek van Strafrecht). Dus daar houdt het al meteen op.

Verder zijn er nog eisen als: de persoon mag niet al in Nederland voor hetzelfde feit veroordeeld zijn geweest en het feit mag niet in Nederland al verjaard zijn. En als laatste mogen Nederlanders alleen worden uitgeleverd als het land belooft dat hij zijn eventuele straf in Nederland mag uitzitten.

Al met al een rare kwestie, waar ook al Kamervragen over gesteld zijn.

Arnoud

Kijken, kijken, niet coden… Microsoft “opent” .Net-framework

Geplaatst op in Intellectuele rechten, nog geen reacties

Microsoft stelt de broncode beschikbaar van haar .NET framework. Met dit framework kunnen snel applicaties worden ontwikkeld, zelfs in verschillende programmeertalen, omdat het framework de meest gebruikte functionaliteit al beschikbaar stelt.

Gaat Microsoft nu open source? Volstrekt niet. De broncode publiceren is nog lang geen ‘open source’. Daarvoor moeten mensen ook de code mogen bewerken en uitbreiden, en dat is nu precies wat je niet mag van de licentie bij dit framework. Het enige dat mag:

use of the software within your company as a reference, in read only form, for the sole purposes of debugging your products, maintaining your products, or enhancing the interoperability of your products with the software, and specifically excludes the right to distribute the software outside of your company.

Zelfs kijken hoe Microsoft het doet, om vervolgens zelf je eigen variant daarvan te bouwen, is juridisch riskant: wie kennis heeft van een werk en vervolgens een sterk gelijkend werk maakt, wordt al snel geacht dat oudere werk overgenomen te hebben. Je kunt niet kijken zonder af te kijken, is de gedachte. Het open source MONO project, dat al jaren werkt aan een open variant van .NET, moet dus verre blijven van deze code.

Of dit nu een reactie is op het recente Europese arrest tegen Microsoft, durf ik zo niet te zeggen. In die zaak is al vele malen geroepen dat mensen niets hebben aan broncode: documentatie is vrijwel altijd beter leesbaar, en stelt bovendien mensen in staat om wel een eigen variant van de software te maken. Wie documentatie leest, heeft daarmee immers nog geen code gezien.

Via The INQUIRER, wiens aanduiding open sauce voor open source trouwens best wel grappig is.

Arnoud

Engelse wet kan verdachte dwingen om data te decrypten

Geplaatst op in Security, 1 reacties

In Groot-Brittannië is het sinds kort verplicht om gegevens onversleuteld te overhandigen aan de autoriteiten. Indien nodig moeten medewerking worden verleend aan het ontsleutelen van de gegevens, zo melden onder andere Security.nl en Tweakers.

Bedrijven en individuen die een ‘Section 49’-dwangbevel krijgen, zijn verplicht de decryptiesleutels te overhandigen of de voor onderzoek gewenste gegevens in plaintext te overhandigen. De Britse rechtshandhaving ziet zich naar eigen zeggen steeds vaker geconfronteerd met versleutelde data, wat de voortgang van onderzoeken belemmert. … Weigering om aan ‘Section 49’ te voldoen kan een gevangenisstraf van twee jaar opleveren of, als het onderzoek de staatsveiligheid betreft, zelfs vijf jaar.

Zo heel nieuw is dit niet, al is de Engelse wet wel relatief streng. Bij ons geldt al jaren een dergelijke verplichting om wachtwoorden aan de politie te geven. Artikel 125k Wetboek van Strafvordering bepaalt:

1. Voor zover het belang van het onderzoek dit bepaaldelijk vordert, kan indien toepassing is gegeven aan artikel 125i of artikel 125j tot degeen van wie redelijkerwijs kan worden vermoed dat hij kennis draagt van de wijze van beveiliging van een geautomatiseerd werk, het bevel worden gericht toegang te verschaffen tot de aanwezige geautomatiseerde werken of delen daarvan. Degeen tot wie het bevel is gericht, dient desgevraagd hieraan gevolg te geven door de kennis omtrent de beveiliging ter beschikking te stellen.
2. Het eerste lid is van overeenkomstige toepassing indien in een geautomatiseerd werk versleutelde gegevens worden aangetroffen. Het bevel richt zich tot degeen van wie redelijkerwijs kan worden vermoed dat hij kennis draagt van de wijze van versleuteling van deze gegevens.

Een uitzondering is wel lid 3: een bevel tot afgifte van sleutels of andere informatie over de beveiliging mag niet worden gegeven aan de verdachte.

Hoe waardevol zo’n beval in de praktijk zal zijn, moet nog blijken. Ten eerste, waarom zou iemand zijn wachtwoord afgeven als hij daardoor bewijs onthult van een misdrijf dat hij gepleegd heeft? Dan liever de cel in voor het niet afgeven van het wachtwoord.

Ten tweede zijn er genoeg technische oplossingen om het afgeven van zo’n wachtwoord zinloos te maken. Het bekendste voorbeeld is de plausible deniability van harddisk-encryptiesoftware Truecrypt. Met deze software kun je een hele partitie op de harde schijf versleutelen. Het bijzondere is dat je in zo’n versleutelde partitie een tweede partitie kunt opnemen die met een aparte sleutel versleuteld is. Alleen: zonder die aparte tweede sleutel is die tweede partitie niet terug te vinden. Hiermee kan de eigenaar van de harde schijf dus desgevraagd de eerste sleutel afgeven, waarna relatief onschuldige gegevens ontsleuteld worden, zonder dat de “echte” gegevens zichtbaar worden.

Arnoud

WIPO publiceert kinderboek over auteursrecht

Geplaatst op in Intellectuele rechten, nog geen reacties

De World Intellectual Property Organization (WIPO) is meestal een relatief stoffige club. Ze publiceren behoorlijk wat over intellectueel eigendom, maar vrij weinig dat je voor je plezier leest.

Daarom was het zo verrassend dat de WIPO nu een speciaal boek over auteursrecht voor kinderen uitbrengt. Uit de introductie:

The publication begins by briefly explaining the importance of the arts and the potential young people have to be outstanding authors. This part seeks to encourage young people to use their imagination, flexibility and self-expression to create original works of art. Furthermore, the Young Author segments appearing throughout the publication encourage readers by showing them how other young people are creating works and using copyright to protect them.

Mooie voorbeelden over wanneer een werk beschermd is en wat je met je auteursrecht kunt doen. Inclusief uitleg over het publiek domein en wat daar het voordeel(!) van is.

Het was vast niet de bedoeling, maar ik vond het wel erg grappig dat een van de toetsvragen was om na te gaan of “jouw land ook lid is van de Berner Conventie”.

Via William Patry.

Arnoud

Inbeslagname van foto’s van agenten door diezelfde agenten

Geplaatst op in Intellectuele rechten, Regulering, Uitingsvrijheid, 65 reacties

Portretrecht voor de politie, een vaak terugkomend onderwerp. De politie maakt zich vaak druk om haar portretrecht. In het Dagblad van het Noorden wordt een politiewoordvoerder geciteerd naar aanleiding van de inbeslagname van foto’s van een medewerkster van 112Drenthe.com:

Politiewoordvoerder Bert Peters meldt echter, dat de genomen foto’s in strijd zijn met het portretrecht van de agenten. ”Op die foto’s staan agenten individueel afgebeeld. Kijk, bij een politieoptreden bestaat natuurlijk altijd de kans dat er een persfoto van de algemene situatie wordt gepubliceerd. Dat is ook geen probleem. Maar nu gaat het puur om de agenten zelf, die eventueel op een nieuwssite kunnen worden getoond. We hebben overigens van het openbaar ministerie begrepen dat we op een goede manier hebben gehandeld. Maar het is uiteindelijk de rechter die beslist of we terecht of onterecht hebben gehandeld.”

Een portret mag niet worden gepubliceerd als de geportretteerde daar een redelijk belang tegen heeft. Privacy is voor een agent een duidelijk belang, zeker bij impopulaire activiteiten als het flitsen van snelheidsovertreders. Mensen moeten hun frustraties over geflitst worden niet gaan verhalen op de individuele agent die de foto heeft gemaakt.

Aan de andere kant vervult een agent een openbare taak, en die kunnen fotograferen is in het algemeen belang. Zo kunnen wij controleren of die taak wel goed vervuld wordt.

Voor zo’n belangenafweging hebben we inderdaad de rechter. Die kan beslissen dat de foto niet mag worden gepubliceerd, al zal hij dat niet snel doen: hij kan bijvoorbeeld ook eisen dat de gezichten van de agenten onherkenbaar gemaakt worden.

Het duurt alleen soms lang voor je bij de rechter staat, en als in de tussentijd die foto vrolijk op internet staat, is het kwaad al geschied. Een schadevergoeding en verder verbod is dan een schrale troost. Een inbeslagname meteen na het maken van de foto lijkt dan logisch. Blijkt bij de rechter dat de foto geen kwaad kan, of dat b.v. onherkenbaar maken geen probleem is, dan kan deze worden gepubliceerd. Vandaar dat die agenten meteen de geheugenkaart opeisen en in beslag nemen.

De journalisten onder u zijn nu al aan het scrollen naar de comments-gleuf om “CENSUUR!!1!” te typen. Want dit riekt wel naar voorafgaande vergunning om iets te mogen publiceren. En die heb je in Nederland niet nodig.

Nou, ongeveer. Een publicatieverbod vooraf kan op zich wel, maar dat verbod moet dan wel de enige manier zijn om de privacy of wat dan ook van de persoon in kwestie te beschermen. (Ja, Indymedia heeft ongelijk). Bij een gewone burger ’s nachts met een telelens een foto in de slaapkamer nemen om die op Nu.nl te zetten, zal een rechter geen moeite hebben met een voorafgaand verbod.

In het geval van politieagenten ligt dat anders, vanwege dus dat algemeen belang en het toezicht op de openbare taak. Het lijkt mij dan ook dat een agent wel een hele bijzondere reden moet hebben om een geheugenkaart op te eisen om zo publicatie van een foto van zichzelf te verbieden.

Tegelijkertijd hebben mensen die agenten fotograferen wel een grote verantwoordelijkheid: als de agent schade lijdt door de publicatie, kan dat al snel flink in de papieren lopen. En dat komt dan voor rekening van de fotograaf/publicist, waarbij de rechter weinig medelijden zal hebben.

Om nog maar niet te spreken van alle bekeuringen de komende tien jaar voor 2km/u te hard rijden, een ontbrekend achterlicht op de fiets, toeteren zonder noodzaak, vergeten hand uit te steken of het trekken van een aanstootgevend gezicht.

Via Volledig bericht, pardon Boek 9.

Arnoud

De direktie stelt zich niet aansprakelijk

Geplaatst op in Ondernemingsvrijheid, 8 reacties

In de categorie maffe algemene voorwaarden dit bordje, dat u vast wel eens gezien heeft (of iets dat er op lijkt):

Jazeker, bordjes zijn ook algemene voorwaarden. In algemene voorwaarden kun je aansprakelijkheid uitsluiten, weliswaar zijn daar grenzen aan maar toch. Maar zo moet het dus niet.

De directie hoeft zichzelf niet aansprakelijk te stellen, dat doe ik wel op het moment dat ik schade heb.

Wat de directie bedoelt is dat ik moet beloven hen niet aansprakelijk te stellen.

Ik vraag me altijd af waarom mensen dit opschrijven. Het is een bordje, dus daar hoeft de huisjurist niet naar te kijken? Of, iedereen doet het zo, en het klinkt juridisch, dus zal het wel correct zijn?

Via Eric’s Blog, die nog veel meer maffe bordjes gevonden heeft.

Arnoud

Account afsluiten wegens kritiek op provider?

Geplaatst op in Ondernemingsvrijheid, Uitingsvrijheid, 1 reacties

Weer eentje in de categorie maffe algemene voorwaarden: artikel 5.1 van de AT&T Legal Policy.

5.1 Suspension/Termination. … AT&T may immediately terminate or suspend all or a portion of your Service, any Member ID, electronic mail address, IP address, Universal Resource Locator or domain name used by you, without notice, for conduct that AT&T believes … tends to damage the name or reputation of AT&T, or its parents, affiliates and subsidiaries.

Het is dus verboden om kritiek op AT&T te leveren vanaf je AT&T account, aldus Slashdot.

In de praktijk zal dat echter wel meevallen. Ars Technica meldt al terecht dat deze bepaling inzetten tegen critici zo’n storm van protest zal oproepen dat AT&T dat nooit zal durven.

Maar stel nu even dat ze zo dom zijn dat toch te doen. Wat dan, juridisch gezien?

Zowel in de VS als in Europa is de vrije meningsuiting een grondrecht. De Amerikanen hebben hun beroemde First Amendment, en wij artikel 10 van het EVRM. Daarin staat dat een beperking op de vrije meningsuiting alleen mag als deze bij wet voorzien is en bovendien in een democratische samenleving noodzakelijk is voor bijvoorbeeld de nationale veiligheid of de bescherming van de goede naam van anderen. De reputatie van een bedrijf bewaken zal niet snel “noodzakelijk” zijn in de zin van dit artikel.

Bovendien zijn dit algemene voorwaarden en voor zulke afspraken geldt een strenger regime dan voor ‘gewone’ contractuele afspraken. Een algemene voorwaarde die onredelijk bezwarend is, kan door de rechter worden vernietigd. Een voorwaarde die het grondrecht op de vrije meningsuiting inperkt, lijkt mij evident onredelijk bezwarend.

Via Tweakers.

Arnoud