Chessbase schaaksoftware schikt inbreukzaak met open source engine

Geplaatst op in Informatiemaatschappij, 5 reacties

Het bedrijf Chessbase, dat schaaksoftware maakt, heeft een schikking getroffen met de opensource Stockfish schaakengine, zo las ik bij de Stockfish blog. Na een langlopende ruzie die zelfs leidde tot een rechtszaak (juli vorig jaar) komt men er nu samen uit voordat de rechter uitspraak gaat doen. Geen enorme schadevergoeding maar Chessbase gaat de software wel als open source beschikbaar stellen. Een mooie winst.

Stockfish is een schaakprogramma dat wijd gezien wordt als een van de sterkste ter wereld. De software wordt door vrijwilligers van over de hele wereld ontwikkeld, en is beschikbaar onder de GNU GPL versie 3, wat ervoor moet zorgen dat ook verbeteringen altijd vrij beschikbaar blijven. Het gaf dan ook enige ophef toen men ontdekte dat het bedrijf Chessbase (bekend van de Fritz schaakcomputers) eigen software op de markt bracht die Stockfish-code bevatte.

Chessbase was niet genegen de software terug te trekken of GPL-compliant aan te bieden, dus dat leidde tot een rechtszaak vorig jaar. In de tijd sindsdien gebeurde veel (waaronder een nieuwige versie van de Chessbase software), maar recent besloot men beiden dus te schikken. Chessbase zal een jaar lang geen software met Stockfish onderdelen erin op de markt brengen, en daarna alleen als dat volledig GPL compliant gebeurt. (Iets dat een externe organisatie moet certificeren op kosten van Chessbase).

Ook komt er een FOSS compliance officer en een openbare website waarin alle open source te downloaden moet worden. En men doet een vrijwillige donatie van “appropriate” omvang aan de Free Software Foundation, zonder wiens licentietekst dit alles nooit mogelijk was geweest.

Arnoud

 

Mag de mIRC-ontwikkelaar de eeuwigdurende licentie intrekken?

Geplaatst op in Ondernemingsvrijheid, 25 reacties

“Ja sorry, toen ik in 1995 iedereen een eeuwigdurende licentie verkocht voor een eenmalig bedrag, kon ik natuurlijk niet voorzien dat ik in 2022 nog bugs zou zitten fixen.” Aldus mijn parafrase van de mIRC FAQ vraag over waarom de oude licenties niet meer werken. Dat doet raar aan, een beetje het hele punt van eeuwigdurende licenties is dat je plusminus tot in de eeuwigheid aan het werk gaat en maar één keer geld daarvoor krijgt. Doe dat dan niet, zou mijn juridisch advies zijn geweest destijds. Maar goed. Hier zitten we: mag dit?

De softwareapplicatie mIRC is de bekendste client voor internet relay chat (IRC), een gedecentraliseerd chatprotocol waarbij iedereen een eigen server of client kan ontwikkelen. MIRC is opgezet als shareware, je mag het gratis 30 dagen gebruiken maar daarna moet je een licentie kopen. Dat kost 20 dollar en is geen gekke deal, zo werd in 1995 nog voorgespiegeld:

Question: Is this a one time registration? Answer: Yes, this is a one time, life-time registration which will work with current and future versions of mIRC.
De huidige tekst is iets anders:
Question: Will my registration work with newer versions of mIRC? Answer: If you are a home user, your registration entitles you to three years of free updates to new versions of mIRC. If you are a business user, you will need to renew your licenses yearly at a discount.
En nou is dat voor nieuwe klanten natuurlijk prima – niemand heeft recht op de aanbieding van vorige week. Maar het blijkt dat ook bestaande klanten zich opnieuw moeten registreren, met dus die uitleg die ik hierboven aanhaalde:
When I started working on mIRC in 1995, I never expected that I would still be working on it twenty-seven years later. If your registration is over ten years old, if you can, please consider registering again. Your continued support for mIRC would be really appreciated. If you register again, you will receive an updated registration automatically.
Dit is kennelijk de rechtvaardiging om bestaande licentiesleutels niet meer te laten werken. Dat valt verkeerd bij gebruikers, hoewel die er niet zo héél veel meer zijn gezien IRC redelijk in populariteit afgenomen is dankzij de opkomst van diensten als Slack, Discord of WhatsApp. Maar wat kunnen ze eraan doen?

Er lijken geen algemene voorwaarden of een EULA gebruikt te zijn, althans ik kan daar niets over vinden. Maar ook als er ergens een juridisch document was geweest met zo’n standaard “Developer may change the terms at any time”, dan was dit geen heel sterk verhaal geweest. Als je zó duidelijk in je grote letters zegt “lifetime registration” dan kun je dat niet met kleine letters ongedaan maken. Bij ons is dit letterlijk het eerste item op de zwarte lijst van algemene voorwaarden.

Dat wil natuurlijk niet zeggen dat je tot in de eeuwigheid verplicht bent om software te onderhouden. Als je niets expliciet afspreekt, ben je in ieder geval naar Nederlands recht gerechtigd om langlopende (onbepaalde-tijd) contracten op te zeggen. Je moet mensen dan een redelijke opzegtermijn gunnen en afhankelijk van de situatie een schadevergoeding betalen. Het enige is: als je expliciet wel zegt dat het eeuwig is, dan vervalt dat recht.

De enige escape die ik zou kunnen bedenken is dat de ontwikkelaar een nieuw pakket start met andere voorwaarden, en aankondigt dat er geen onderhoud meer op mIRC wordt gedaan. Dat kan wel, als je de bestaande software laat werken en geen harde afspraken hebt over hoe vaak nieuwe updates dan is dat prima.

Arnoud

Nederlandse webwinkel krijgt boete van een ton vanwege nepreviews

Geplaatst op in Ondernemingsvrijheid, 13 reacties

De Autoriteit Consument & Markt (ACM) heeft een boete van 100.000 euro opgelegd aan de webwinkel TrendX vanwege het misleiden van consumenten. Dat meldde Nu.nl afgelopen vrijdag. De webwinkel plaatste positieve reviews die nep waren en verborg negatieve reviews van echte klanten. Daarnaast vermeldde de webwinkel niet duidelijk wat de levertijd van het bestelde product was. TrendX maakte gebruik van dropshipping. De hoop is vooral dat de boete anderen zal afschrikken hetzelfde te doen.

In 2020 maakte de ACM bekend te gaan handhaven op nepreviews en -likes. Al in 2017 publiceerde de toezichthouder regels waaraan online reviews moeten voldoen. In het kort: wees transparant als je zelf vraagt om recensies wat je ermee gaat doen (alleen op jouw site of ook elders) en waren er beloningen in ruil voor de recensie? En als er dan niet genoeg gebeurt, dan wordt er eentje de sigaar, dan wel pineut, pisang, haasje, klos dan wel admiraal.

Het bedrijf TrendX (dat weinig goed scoort bij onafhankelijke recensiesites maar een 8,6 bij Bol.com heeft) verkoopt “de meest up-to-date voorraad in de gebieden van elektronica, sport, gaming en lifestyle.” Of nou ja, verkocht, want ze zijn gesloten sinds het onderzoek – inclusief de snel daarna opgezette kloonsite. Klachten via Consuwijzer hebben dus zin – bij genoeg klachten start de ACM een onderzoek, zoals hier. Allereerst regende het dus klachten over trage levering, wat kwam omdat men met dropshipping werkte maar dat niet bepaald duidelijk meldde.

Ook liep het niet helemaal lekker met de reviews:

Niet al deze reviews waren authentiek. Zo zijn met het emailadres [ VERTROUWELIJK ] 184 reviews  achtergelaten. Dit e-mailadres is van de heer [ VERTROUWELIJK ]. Hij werkte bij TrendX en was verantwoordelijk voor de reviews voor het bedrijf. De heer [ VERTROUWELIJK ] verklaarde dat hij deze 184 reviews heeft geschreven en heeft geplaatst op de website www.trendx.nl onder de naam ‘Tiel79’. Hiermee heeft de heer [ VERTROUWELIJK ] zich namens TrendX voorgedaan als consument terwijl de reviews niet gebaseerd waren op echte ervaringen van een echte consument. Daarnaast verklaarde de heer [ VERTROUWELIJK ] dat hij namens TrendX iemand in Venezuela de opdracht had gegeven om honderden reviews te plaatsen door deze te kopiëren van andere websites (bijvoorbeeld van de fabrikant van het product of van een andere leverancier van de producten) en deze op de website www.trendx.nl te plaatsen.
Wie toch een review achterliet, kwam er alleen niet doorheen als hij daarbij 1 ster opgaf. Dat zijn redenen genoeg om dit misleidend te noemen: consumenten krijgen zo een vertekend beeld van de recensies, en nemen daardoor een besluit dat ze anders niet zouden hebben genomen.

Tijd om in te grijpen dus. Er blijkt meermalen vruchteloos te zijn aangemaand om wat te gaan doen aan de site, maar omdat daar niets mee gebeurde kiest de ACM nu terecht voor een boete. Men komt daarbij volgens de regels uit bij een half miljoen, maar matigt dat gezien de financiële puinhoop bij het bedrijf (“niet duidelijk wat het resultaat van de handelspraktijken van TrendX is geweest”, hoe dan) tot 100.000 euro. Een duidelijk signaal, dat is het.

Arnoud

EU-ministers zijn akkoord met wet voor reguleren van kunstmatige intelligentie

Geplaatst op in Innovatie, 3 reacties

De telecomministers van de EU-lidstaten hebben een akkoord bereikt over de Artificial Intelligence Act, een wetsvoorstel met als doel om te verzekeren dat AI-systemen in de EU veilig zijn en de fundamentele vrijheden en Unie-waarden eerbiedigen. Dat meldde Tweakers onlangs. De AI Act is een unieke aanpak om de technologie en haar toepassingen te reguleren, omdat ze uitgaat van risicogebaseerde regulering: hoe enger, hoe strenger. Daardoor kan dus ook een Excelfilter onder de wet vallen. Het streven is dat in de herfst van volgend jaar een definitieve overeenstemming is bereikt, waarna de verordening in de lidstaten van kracht wordt.

Bij EURActiv vatten ze de belangrijkste wijzigingen in meer detail samen. Het eerste grote discussiepunt was de definitie van AI. Deze was in de eerste tekst (van de Commissie) wel héél generiek opgezet, welbewust met het doel zo veel mogelijke potentieel risicovolle inzet van AI te kunnen vangen. Want ja, ook met slaafs een Excelfilter opvolgen of een drieregelige if/then/else constructie het werk van je HR-afdeling laten doen ben je in feite bezig met computers managementbeslissingen laten nemen. En dat is dus eng.

De nieuwe definitie is iets beperkter door haar nadruk op machine learning, kennissystemen en dergelijke, maar laat ruimte aan de Commissie om de wettelijke definitie te herzien als daar aanleiding toe blijkt te zijn. Maar volgens mij is er niets wezenlijk uitgesloten dat in het eerste concept beoogd was eronder te laten vallen. Een punt is wel dat een AI alleen onder de Act valt als deze ingezet wordt om een voorspelling, content, aanbeveling of actie te doen. Een algemeen AI model (zoals het GPT-3 taalmodel) zou er dan niet onder vallen, want die doet an sich niets. De Commissie gaat dit nader onderzoeken en kan zulke generieke modellen er onder brengen als een impact assessment laat zien dat dit nodig gaat zijn.

In het risicogebaseerde model zijn er drie niveaus, met daarnaast een regulatory sandbox. Het hoogste niveau zijn toepassingen van AI die in strijd zijn met onze fundamentele waarden (zoals het beruchte “social credit scoring”), die zijn simpelweg niet toegestaan. AI’s die geen tot weinig risico’s voor mensen geven (zoals de chatbot bij Bol.com) hoeven vrij weinig, behalve zichzelf als zodanig bekend maken. Daartussen zit het soort AI waar het om gaat: die verhoogde risico’s hebben voor mensen, maar in een gebied dat op zich niet héél fundamenteel is.

Of nou ja? Zaken als screening van sollicitanten of biometrische herkenning kunnen behoorlijk wat impact hebben, maar zijn toch niet verboden. Wel moet hier een zwik documentatie bij beschikbaar zijn, inclusief kwaliteitsgaranties op de dataset en een adequate aansprakelijkheid voor schade. Ga het maar regelen, en als je leverancier je er niet voor wil vrijwaren (leuke vraag, wellicht zit je nu rond de contractsverlenging 2023) dan wordt het tijd om over te stappen.

Een goede stap dus, het lijkt erop dat er Europese overeenstemming bereikt is over wat AI wel en niet zou moeten doen dus de volgende stap bij de Raad en Parlement zou hopelijk snel afgerond moeten zijn.

(Meer leren over AI en wat daarbij hoort? Je kunt hieronder ons nieuwe boek voorintekenen, of onze eenjarige opleiding voor juristen Specialist ICT doen die in april begint.)

Arnoud

 

Almelo past APV aan voor online ordeverstoringen

Geplaatst op in Regulering, Uitingsvrijheid, 21 reacties

Burgemeester Gerritsen van Almelo kan binnenkort eisen dat een opruiend bericht op social media wordt weggehaald. Dat meldde Gemeente.nu onlangs. Hij kreeg deze bevoegdheid op grond van een aanpassing aan de Algemene Plaatselijke Verordening (apv) van de gemeente. Naast dwangmiddelen tegen de plaatser van zo’n bericht kan de gemeente ook de beheerder van websites of sociale mediaplatforms sommeren de uitingen te verwijderen. Kan dat zomaar? Ja en nee.

De problematiek van online ordeverstoringen is al vaker langsgekomen hier. De burgemeester is verantwoordelijk voor de openbare orde in de gemeente, en heeft daarvoor bijzondere bevoegdheden onder de Gemeentewet. Zo oefent hij toezicht uit op openbare evenementen, kan hij gebouwen sluiten (ook woningen) en mag hij gebieden tot risicogebied verklaren zodat de politie vergaande maatregelen mag nemen.

Oproer in de kiem smoren is daarbij een logische optie, niet verrassend dus dat de burgemeester op kan treden tegen mensen die oproepen tot ordeverstoringen of anderen daartoe aanzetten. En let wel: het is dan niet nodig dat het gaat om strafbare feiten, het gaat om ordeverstoring en dat is een lagere lat dan het strafbare feit opruiing – daarbij roep je op tot geweld. “Laten we met zijn alleen voor de deur van het gemeentehuis gaan zitten, dan kan niemand er langs” is een ordeverstoring maar niet strafbaar.

Op Twitter of Feesboek gaan roepen is natuurlijk veel effectiever dan in het park, onder meer omdat je dan mensen vanuit het hele land kunt bereiken. Dan maakt je oproep sterker, maar de aanpak is lastiger: wat nou als jij niet in de gemeente zit waar je tegen oproept? Of als je niet kunt achterhalen wie het is, wat dan. Dat wringt voor burgemeesters, die verwachten dat het kanaal waarmee de oproep wordt gedaan, niet uitmaakt als de oproep de orde verstoort.

Almelo wil dat aanpakken en regelt dat in de APV, de plek waar je als gemeente regels stelt over de openbare orde. De basisregel is simpel:

Het is verboden om via digitale middelen, onder andere via internet, virtuele ruimtes en sociale media, uitingen te doen, te delen en/of in stand te laten, die kunnen leiden tot een fysieke verstoring van de openbare orde binnen het grondgebied van de gemeente Almelo, dan wel voor het ontstaan van een ernstige vrees daarvoor.
Beheerders van dergelijke platforms en ruimtes is het eveneens verboden dergelijke berichten te laten staan en moeten op last van de burgemeester deze weghalen. Dat is simpel genoeg opgeschreven, maar is het handhaafbaar?

Een eerste praktisch punt is natuurlijk hoe de burgemeester de in Almelo geldende regels kan handhaven als iemand in het aangrenzende Wierden via Facebook opruiiende berichten verspreidt. De politie kan niet in Wierden iemand arresteren op grond van een regel uit het Almelose wetboek, immers.

Een meer fundamenteel tweede punt is dat het hier gaat om berichten, om uitingen. En dan komen we in de vrijheid van meningsuiting terecht, die in de Grondwet geregeld is en daarmee niet zomaar in een lokale wet ingeperkt kan worden. Art. 121 Gemeentewet zegt dan ook:

De bevoegdheid tot het maken van gemeentelijke verordeningen blijft ten aanzien van het onderwerp waarin door wetten, algemene maatregelen van bestuur of provinciale verordeningen is voorzien, gehandhaafd, voor zover de verordeningen met die wetten, algemene maatregelen van bestuur en provinciale verordeningen niet in strijd zijn.
De vraag is dan ook hoe een verbod op dergelijke (niet strafbare, wel tot onlusten aanzettende) berichten te rijmen is met de wettelijk vastgelegde uitingsvrijheid. Een gemeente mag bijvoorbeeld niet het roken op straat verbieden omdat de regels voor waar je mag roken al in de Tabakswet staan (art. 10 met name). Om dezelfde reden mag een gemeente geen eigen verkeersregels maken, maar alleen de regels toepassen uit de landelijke Wegenverkeerswet.

Punt is natuurlijk dat er ook weer nergens staat dat je alles mag zeggen tenzij dat strafrechtelijk verboden is. Er zijn genoeg andere wetten die uitspraken verboden kunnen maken. Dus het is niet heel hard gegeven dat een burgemeester geen uitingen kan verbieden – sterker nog, het hele punt begon met dat de burgemeester wel uitingen mag verbieden als die aanzetten tot oproer of gedoe, en vanuit dat perspectief moet het er helemaal niet toe doen of die uiting op een zeepkist, TikTok of sms-bom plaatsvond.

De discussie blijft op zeker moment hangen bij “het zou kunnen misschien wel misschien niet”. Daarom is het goed dat Almelo heeft doorgepakt, nu is er een basis waar proefprocessen over gevoerd kunnen worden. Ik moet zeggen dat ik zelf geen betere insteek had kunnen bedenken in de formulering: geen internetverbod, maar een gericht verbod op de berichten en een last tot weghalen van die berichten en niet meer.

Arnoud

Hoe bewijs je dat je antispieksoftware die lijkt te discrimineren, dat in feite niet doet?

Geplaatst op in Privacy, 21 reacties

Een student is erin geslaagd voldoende feiten aan te dragen voor een vermoeden van algoritmische discriminatie, zo maakte het College voor de Rechten van de Mens vorige week bekend. Haar klacht van afgelopen juli kreeg veel aandacht omdat dit zeer zelden gebeurt: de gezichtsdetectieroutine van de antispieksoftware herkende haar aanwezigheid niet, wat haar tentamentijd en stress kostte. Een technisch probleem of discriminatie? We gaan nu horen wat er aan de hand was.

De kern van het probleem is dat antispieksoftware Proctorio deze studente regelmatig niet in beeld herkende (‘face not found’ of ‘room too dark’). Dat leidt tot vertraging en tijdverlies, wat bij een tentamen natuurlijk bepaald ongewenst is. Er is academisch onderzoek (onder meer deze, nonacademisch maar verhelderend is dit onderzoek) dat aantoont dat gezichtsdetectiesoftware over het algemeen slechter presteert op personen met een donkere huidskleur, zodat je goed zou kunnen vermoeden dat dat hier ook speelt.

In een “Statement naar aanleiding berichtgeving Volkskrant” (een titel waar ik gewéldige jeuk van krijg) legde de universiteit destijds uit:

Er is door de faculteit onderzoek gedaan naar aanleiding van de klacht van student van mei 2022 maar er is geen aanwijzing gevonden dat student bij de vijf toetsen in haar klacht meer technische belemmeringen heeft ondervonden dan andere studenten van de inzet van Proctorio. Bij de VU zijn geen andere klachten van vergelijkbare aard door studenten gemeld. Proctorio heeft ons meermalen verzekerd dat er geen verschil is tussen mensen met een donkere of een lichtere huid bij het gebruik van de software.
Het College kan niet zo veel met die cijfers van de VU, naast dat het externe onderzoek van Proctorio niet openbaar is:
Zo is bijvoorbeeld de gemiddelde inlogtijd van andere studenten niet onderzocht. Daarnaast is het de vraag of deze andere studenten zich in vergelijkbare omstandigheden bevonden als de vrouw.
De VU krijgt nu tien weken om aanvullend bewijs te achterhalen waaruit blijkt dat zij geen indirect onderscheid naar ras heeft gemaakt. Dat is dus de juridische frase die in de pers wordt vertaald naar “niet discrimineert”, maar “indirect onderscheid” is wel een stukje breder. “Discriminatie” betekent gewoonlijk dat je bewust – vaak vanuit een superioriteitsgevoel – mensen negatief bejegent op basis van kenmerken zoals ras, geloof of seksuele voorkeur.

“Onderscheid” is een bredere term, die erop neerkomt dat mensen uit een bepaalde groep slechter behandeld worden of meer gedoe hebben. Maar het doet er dan niet toe of jij daar de intentie toe had, zeker bij “indirect” onderscheid. Een voorbeeld van indirect onderscheid is het weigeren van honden in een restaurant – dat treft blinden veel vaker dan ziende mensen. Dat verbod is dan met de beste bedoelingen (hygiëne, rust) maar kan dus niet zonder een uitzondering voor hulphonden, die dan op hun beurt weer rustig onder tafel moeten kunnen blijven.

Ik geloof zelf geen seconde dat de VU bewust dacht “mensen van kleur verdienen gedoe bij hun tentamens”. Dus “discrimineert men” is niet de juiste vraag. De kern is “zorgde inzet van Proctorio voor meer gedoe bij deze groep dan bij de groep witte mensen” en het antwoord daarop lijkt “ja” te zijn. Dus nu moet de VU hetzij aantonen dat andere groep net zo veel mensen met gedoe hebben hetzij dat het gedoe toch niet te maken heeft met huidskleur.

Een meelezende tweaker suggereerde dat veel studenten (ongeacht afkomst) webcams met veel te lage kwaliteit gebruiken dan wel niet weten hoe deze op te stellen, waardoor detectie natuurlijk óók heel slecht gaat. Dan zou het dus eerder de factor “armoede” dan wel “noob die geen onderscheid weet tussen een aardappel en een Logitech C920” zijn. Het zou me verbazen gezien de algemene bewijzen die juist wél wijzen op huidskleur als factor, maar we gaan het meemaken.

Arnoud

Google moet zoekresultaten met overduidelijk onjuiste informatie verwijderen

Geplaatst op in Ondernemingsvrijheid, Privacy, Uitingsvrijheid, 23 reacties

Google moet zoekresultaten verwijderen als gebruikers kunnen aantonen dat de gelinkte informatie overduidelijk niet klopt. Dat las ik bij Nutech.nl. In zaak C-460/20 oordeelde het Hof van Justitie dat je je als zoekmachine niet kunt beroepen op de uitingsvrijheid als een uiting feitelijke onjuistheden bevat.

Twee directeuren van een groep investeringsmaatschappijen zagen in Google hun naam gekoppeld aan artikelen waarin kritiek werd geuit op het investeringsmodel van de groep. Dat kan, maar er leken ook fouten in die artikelen te staan. Daarop diende men klachten in om de informatie verwijderd te krijgen, maar zoals u zult verwachten gaf Google niet thuis: zij kan vanuit haar positie niet oordelen of de gelinkte berichten (op zoekopdracht op hun naam) wel of niet juist waren en kon dus niet ingrijpen.

Een bekend maar frustrerend standpunt, daarop stapte men naar de rechter. Die besloot -in hoger beroep- de zaak aan het Hof van Justitie voor te leggen, omdat hier zowel de AVG als de uitsluiting van aansprakelijkheid van informatieproviders aan de orde is.

Het Hof begint met te herhalen dat Google zelf verwerkingsverantwoordelijke is voor zoekresultaten die als persoonsgegevens gelden. Dat was al in het bekende vergeetrecht-arrest uit 2014 uitgemaakt, maar het kan geen kwaad dat ter herhalen omdat mensen nog te vaak redeneren dat Google alleen maar een vergaarbak is van andermans informatie. Google kiest zelf wat op nummer 1 staat, met haar eigen criterium van “relevantie” en neemt daarmee de verantwoordelijkheid voor de koppelingen die ze aldus legt.

Dat wil niet zeggen dat Google dus automatisch aansprakelijk is voor alle fouten in de gekoppelde artikelen. Daarvoor moeten ze – zo beslist het Hof nu – eerst een beoordeling maken van de aard van die fouten. Er is hier namelijk sprake van een botsing tussen informatievrijheid en gegevensbescherming, waarbij een belangenafweging moet worden gemaakt die uitgaat van twee gelijkwaardige rechten. Maar de factor “de informatie is onjuist” weegt wel zwaar richting “weghalen”.

Waar zit je dan met de bewijslast? Iedereen kan immers wel zeggen dat berichten onjuist zijn. Als verweer daarop zie je de reflex bij nogal wat bedrijven om bij alles te zeggen “kom maar terug met een gerechtelijk bevel”, wat natuurlijk in de praktijk betekent “hoepel op”. Het Hof introduceert nu de juridische meetlat van “kennelijk onjuist” oftewel “overduidelijk onjuist”, het criterium dat we al kennen bij notice/takedown door hostingproviders. (En ja, die moeten dus ook overduidelijk onjuiste informatie van hun site halen, dat moesten ze al sinds 2000.)

Maar hoe bewijs je “kennelijk onjuist”?

Om te vermijden dat deze persoon een buitensporige last krijgt opgelegd die het nuttig effect van het recht op verwijdering van links kan ondermijnen, hoeft hij alleen bewijzen aan te leveren als, gelet op de omstandigheden van het geval, redelijkerwijs van hem kan worden verlangd dat hij ze opzoekt om die kennelijke onjuistheid aan te tonen.
Het gaat om een hoge lat, “overduidelijk” is niet iets dat je aantoont met een steekwagentje met dossierstukken. Sterker nog, als je meer dan een halve a4 nodig hebt dan is het volgens mij per definitie niet overduidelijk, maar ik zit er altijd vrij cynisch in.

Het is gelukkig ook weer niet zo dat je een hele discussie aan moet gaan met Google over hoe het dan wel precies zit:

Bij de behandeling van een dergelijk verzoek kan de exploitant van de betrokken zoekmachine er dus niet toe worden verplicht om de feiten te onderzoeken en daartoe een contradictoire dialoog met de aanbieder van inhoud aan te gaan teneinde ontbrekende gegevens te verkrijgen over de juistheid van de gelinkte inhoud.
Voor mij lijkt dit evenzo vanzelfsprekend: als er van alles nader onderzocht moet worden, dan is het niet bepaald overduidelijk. Even klikken of de gelinkte bronnen vermelden wat wordt geclaimd zou al de grens moeten zijn, heel misschien nog nagaan wat het voor bronnen zijn, maar je hoeft als zoekmachine zeker niet na te zoeken of er tegen-bronnen zijn die wat anders beweren.

Natuurlijk blijven er dan nog genoeg gevallen over van onjuiste informatie die in Google terechtkomt als je zoekt op een persoon. Maar voor die restcategorie zal je dan echt eerst naar de rechter moeten (dus de website dagen) om aan te tonen dat de informatie onjuist is, en pas daarna naar de zoekmachine zelf.

Arnoud

 

Hoe veel privacy heb je bij reparatie van je computer of smartphone?

Geplaatst op in Ondernemingsvrijheid, Privacy, 28 reacties

Bij het laten repareren van computers en smartphones is geen privacy en lopen mensen het risico dat hun persoonlijke foto’s en andere gegevens worden bekeken en gekopieerd, zo stellen onderzoekers van de University of Guelph in Canada. Dat meldde Security.nl onlangs. Speciaal geprepareerde laptops hielde in detail bij wat reparateurs op de machines allemaal uitvoerden: foto’s kopiëren, browsegeschiedenis bekijken en wachtwoorden noteren. Hoe zou dat bij ons uitpakken?

In theorie is het een strafbaar feit (art. 272/273 Strafrecht) om vertrouwelijke informatie van het werk te onthullen of voor andere doeleinden te gebruiken. Ik ken echter geen situaties waarin reparateurs werden vervolgd voor het soort handelen als in dat onderzoek werd beschreven. De AVG zou wel kunnen helpen, want je verwerkt als reparatiebedrijf dan persoonsgegevens op een manier die niet hoort bij de reparatie-opdracht. En uit je zorgplicht als dienstverlener volgt lijkt me ook wel dat je dit gewoon niet doet.

Het grote probleem is natuurlijk dat je hier moeilijk tot niet achter komt als klant. Heel misschien die wachtwoorden, maar de andere dingen kan een gewone gebruiker echt niet detecteren. En ze vooraf weghalen of afschermen is natuurlijk niet echt mogelijk, tegen de tijd dat je naar een reparatiewinkel gaat is de gemiddelde laptop of smartphone niet meer benaderbaar voor backups en afschermen.

Interessant vond ik nog het nieuwtje van Samsung en haar “Repair Mode“:

De modus geeft voldoende toegang om een reparatie uit te voeren, inclusief data over de apps van een device. Technici krijgen geen toegang tot de gebruikersgegevens van apps. Foto’s, sms’jes en e-mails blijven privé. … Samsung deelde geen details over de onderliggende technologie, maar we hebben een idee. Android-toestellen maken het reeds mogelijk om verschillende accounts voor verschillende gebruikers aan te maken.
Dit werkt bij smartphones denk ik vrij goed, zo’n gastaccount voor reparateurs zal dan geen sleutel bevatten om de user content te unlocken, maar biedt wel toegang tot instellingen van het apparaat zodat diagnostiek en controle uit te voeren is. Bij laptops zou ook zoiets kunnen, maar daar is disk encryptie (zoals Bitlocker) bij consumenten niet standaard. Dan zou je dus ook vanuit een gastenaccount op de harddisk kunnen gaan snuffelen, of gewoon de HD eruit halen en uitlezen.

Arnoud

Toezichthouder ziet niets in vergoeding voor internetverkeer door techbedrijven

Geplaatst op in Ondernemingsvrijheid, 8 reacties
geralt / Pixabay

De Europese telecomtoezichthouder BEREC ziet niets in de plannen van internetproviders om techbedrijven als Google en Netflix te laten betalen voor hun internetverkeer. Dat meldde Nu.nl onlangs. Als een techbedrijf weigert een vergoeding te betalen, zou dat kunnen betekenen dat internetproviders de dienst bijvoorbeeld vertragen of zelfs blokkeren. Logisch, maar frustrerend voor internetproviders die de rekening betalen voor de sterk toegenomen hoeveelheid dataverkeer.

Het probleem waar BEREC onderzoek naar deed, is dat techbedrijven zoals Netflix verantwoordelijk zijn voor een enorm deel van alle internetverkeer. Natuurlijk betaalt Netflix wel voor haar toegang tot internet (en dat zal geen malse rekening zijn), maar in Nederland moet bijvoorbeeld VodafoneZiggo maar zorgen dat ze genoeg capaciteit heeft zodat heel Nederland The Crown kan kijken wanneer Netflix seizoen vier dropt.

Normaal zou je zeggen dat als een leverancier je op enorme kosten jaagt, je dan die leverancier een rekening stuurt. Of maatwerkafspraken met ze maakt voor volgende keer. Maar dat ligt op internet lastig, vanwege het fundamentele punt dat alle internetverkeer gelijk moet worden behandeld – netneutraliteit. Als je Netflix meer geld zou vragen voor het doorgeven van haar videostreams, dan overtreed je de Europese regels over gelijke netwerkbehandeling.

Het rapport van BEREC wijst nog op een ander punt: inderdaad moet je als provider investeren in het upgraden van je netwerk, maar daar kun je dan ook gewoon duurdere abonnementsprijzen voor vragen. Op die manier verdien je de investering gewoon weer terug. En genoeg mensen willen zo’n duurder abonnement, want die willen immers Netflix kijken terwijl ze Spotify streamen en ondertussen Teamsen met collega’s.

Daar staat natuurlijk tegenover dat die contentproviders dan snel redeneren “oh leuk snel internet, dan kunnen wij nóg meer capaciteit en opties bieden”. Denk aan extra schermen of streamen in 4k. Zeg maar Wirth’s law maar dan voor dataverkeer. Volgens het verband van toezichthouders vallen die effecten min of meer tegen elkaar weg.

BEREC ziet verder in jaarverslagen geen winstwaarschuwingen voor sterk stijgende kosten van netwerkverkeer, iets dat je bij beursgenoteerde ISPs wel zou verwachten als de contentproviders veel harder zouden groeien dan de ISPs aankunnen. En daar komt bij dat steeds meer contentproviders investeren in eigen transitverbindingen en lokale opslag (content delivery networks), zodat de kosten voor ISPs binnen de perken blijven.

Al met al is er dan geen aanleiding om de regels te versoepelen en toe te staan dat ISPs geld vragen van contentproviders om zo de kosten te dekken. Dat zou juist het vervelende effect geven dat ISPs kunnen gaan bepalen wie er gestreamd mogen worden en tegen welke voorwaarden, en dat raakt aan de kern van internet.

Arnoud