Kun je een zwartelijstbeheerder tegenhouden met een beroep op de Wbp?

Geplaatst op in Privacy, Uitingsvrijheid, 3 reacties

block-botDe Block Bot is in de juridische problemen gekomen, las ik onlangs. Blogger Matthew Hopkins, zelfbenoemd “Witchfinder General” had een claim ingediend bij de beheerder van deze Twitter zwarte lijst, waar je op komt als de beheerder je een troll vindt, of een vrouwonvriendelijke man of nog wat niet bepaald vleiende kwalificaties. Het op smaad gooien leek Hopkins nogal ingewikkeld vanwege vrijheid van meningsuiting en zo, maar hij had een leukere truc gevonden: de Data Protection Act, oftewel de Engelse Wet bescherming persoonsgegevens. Want iemands naam in een bestand opnemen, dat mag niet he meneertje?

Ik krijg hier een lichte juridische jeuk van. Ja, natuurlijk geldt de Wbp en de DPA bij zwarte lijsten en ik weet dat men daar kritisch tegenover staat omdat onterecht op een zwarte lijst staan heel vervelend kan zijn, zeker als je er nauwelijks meer van af komt. En ik weet dat toestemming vragen bij opname in een bestand of lijst de hoofdregel is.

Maar het is écht niet zo dat je zonder toestemming eigenlijk niets kunt. Er is immers de eigen dringende noodzaak, op grond waarvan je best zonder toestemming iemands gegevens kunt gebruiken als daar een noodzaak voor is. Deze grond vereist een belangenafweging, hoe zwaar weegt de privacy van deze persoon en hoe zwaar is mijn noodzaak om die gegevens te gebruiken. En omdat het hier gaat om een meningsuiting, is er best een aardige noodzaak. Je mág immers over mensen praten en je mening geven over hun acties, dat is een grondrecht. De Wbp wint dus zeer zeker niet automatisch.

Verder is het in Nederland zo dat je in die situaties géén aparte afweging onder de Wbp hoeft te maken. Als het gaat om een verwerking die op grond van de vrijheid van meningsuiting wordt gedaan, dan kijk je ‘gewoon’ of de uiting onrechtmatig is. Een overtreding van de Wbp in een journalistieke context dient

te worden meegewogen bij beantwoording van de vraag of degene die verantwoordelijk is voor (handhaving van) publicatie van de beweringen hierdoor onrechtmatig handelt.

Dat maak ik op uit het Kleintje Muurkrant-arrest uit 2011.

Het doet me denken aan de discussie vorig jaar over merknamen: haha, mijn naam is een gedeponeerd merk, dus je mag zonder mijn toestemming niet over me praten. Ook dat voelt als een oneigenlijk gebruik van de wet. Met name omdat men zware juridische taal inzet naar mensen die daar weinig verstand van hebben. Ik zie dat als overbluffen of intimideren: holy shit, ik heb een mérkenrecht geschonden, ja nee kijk maar naar Disney en zo hoe ernstig dat is, daar staat tien jaar cel op, gauw weg die post. Bah.

Arnoud

Waarom betalen we ook weer een thuiskopieheffing?

Geplaatst op in Intellectuele rechten, 35 reacties

Een lezer vroeg me:

Al tijden betalen we extra geld voor lege cd’s en tegenwoordig voor harddisks en dus opslagmedia in ’t algemeen. Dat omdat we allemaal diefstal van muzikanten en filmmakers plegen blijkbaar. Als ik nou dus extra geld betaal, dan zou ik zeggen dat ik daarmee het recht gekocht heb te mogen stelen van die muzikanten. Waarom betaal ik anders? En als ik nou nooit iets steel, dan moet ik nog steeds extra betalen; dat is toch niet eerlijk?

Het is niet zo dat je een thuiskopieheffing betaalt om illegaal kopiëren te compenseren. De thuiskopieheffing op opslagmedia is ingevoerd ter compensatie voor legaal kopiëren. Of nou ja, ze zijn legaal omdát je een thuiskopieheffing afdraagt.

De thuiskopie is een Duitse uitvinding uit 1965. Toen kopieerapparatuur (stencilmachine, bandrecorder en dergelijke) steeds populairder werd, begonnen rechthebbenden zich te beklagen over al dat gekopieer dat zonder hun toestemming werd gepleegd met hun werken. Je kunt dan twee dingen doen als wetgever: het toestaan of het verbieden.

Verbieden werd niet wenselijk geacht, omdat je dan als rechthebbende bij particulieren thuis “achter de voordeur” zou moeten handhaven en dat werd gezien als een te grote inbreuk op de privacy van die particulieren. Natuurlijk kun je zeggen, we verbieden het zonder handhaving maar opzettelijk een dode letter in de wet zetten is niet zo’n prettig idee. Je ondergraaft dan ook het respect voor het auteursrecht kuch bij de gebruikers van werken.

Toestaan dan maar. Maar wat doe je dan met de gederfde inkomsten door gemiste verkopen van originelen? Tsja, dan zetten we daar maar een belasting op, een heffing die vervolgens onder de armenrechthebbenden wordt verdeeld. Dit doen Buma/Stemra (voor componisten) en SENA (voor artiesten), en ik blijf me verbazen dat de radio-playlists leidend zijn bij het verdelen van die vergoeding.

Vervolgens werd voor het gemak de heffing opgelegd aan de verkopers van blanco media, omdat die ze eenvoudig aan de consument konden doorberekenen. Dat leidde tot een vrij grofmazig instrument, dat misschien nog wel werkte toen je op een cassettebandje alleen muziek kon opnemen maar vandaag de dag wat gek aandoet met een mediaspeler met harde schijf van meer dan een terabyte.

Het was precies de discussie over de hoogte van die heffing – en hoe je omgaat met illegale kopieën – die ertoe geleid heeft dat we een downloadverbod hebben gekregen. De discussie begon in Nederland met de vraag of je een vergoeding voor kopiëren uit illegale bron mag meerekenen in de thuiskopieheffing en hoe hoog die dan mag zijn. Men kwam er niet uit en besloot dit aan het Hof van Justitie voor te leggen, die met de verrassende reactie kwam dat kopiëren uit illegale bron helemaal niet mág, laat staan dat je er dan een thuiskopieheffing ter compensatie voor mag heffen.

In januari is de thuiskopieheffing verlaagd als gevolg van deze uitspraak, en wel met maar liefst 30%. Het resterende bedrag dient dus nu uitsluitend ter compensatie van kopieën die je uit legale bron maakt.

Dat dit niet goed werkt en buitengewoon oneerlijk voelt als je géén populaire muziek of films downloadt, erken ik meteen. Maar juridisch gezien is het alternatief om kopieerapparatuur te verbieden of zware DRM en draconische antikraakwetten in te voeren. Dan liever een falend heffingsysteem.

Arnoud

Pleeg je merkinbreuk als Google je advertenties aanvult met iemands merk?

Geplaatst op in Ondernemingsvrijheid, 8 reacties

keyword-insertion-google-adwordsIs sprake van merkinbreuk wanneer Google een keyword in je advertentie aanvult met iemands merknaam? Voor die vraag stond de rechter in Overijssel onlangs.

Het bedrijf Serbo is eigenaar van het merk “Luminus” voor dakconstructies, lichtkoepels en dergelijke. En tot hun verbazing verscheen op zeker moment een advertentie van een ander bedrijf, Luxlight, wanneer je zocht op “Luminus”. En in die advertentie stond prominent in de titelregel “Luminus lichtstraat? specialist in lichtstraten – luxlight.nl”. Aanschrijven die merkenschenders dus.

Tot minstens even veel verbazing ontving Luxlight de claim. Zij verkochten geen Luminus en hadden ook niet op dat woord geadverteerd. Na enig spitten ontdekte men dat de betreffende advertentie een zogeheten ‘Keyword Insertion’ advertentie was, waarbij je Google een term uit de zoekopdracht laat invullen in je advertentie. En Google had in dit geval bedacht dat “luminus” de beste term was voor de advertentie met “{keyword} lichtstraat?”. Auw.

Kun je dit Luxlight verwijten? Nee, zegt de rechter. Luxlight gebruikt het merk niet in de advertentie; ze hebben het woord er niet zelf ingezet en ook niet specifiek Google geïnstrueerd de advertentie dat woord te laten zien als mensen zoeken op Luxlight.

En zelfs als ze het merk gebruikten, is er niets aan de hand: het is vaste rechtspraak dat het toegestaan is andermans merknaam te gebruiken in een advertentie, tenzij de advertentie onduidelijk is over de relatie tussen merkhouder en adverteerder. Deze advertentie was niet onduidelijk. De naam Luxlight staat er meteen duidelijk in.

Alles bij elkaar is de rechter dan ook snel klaar: geen merkinbreuk, eiser mag de proceskosten van de gedaagde vergoeden, volgende zaak. En op zich is dat ook logisch. Hoewel cynische ikke zich bij zulke advertenties wel vaker afvraagt in hoeverre men nu echt niet kon aan zien komen dat de merknaam van de concurrent zou opduiken.

Arnoud

Moet je je wachtwoord afgeven als de IT-afdeling dat wil?

Geplaatst op in Security, 42 reacties

Een lezer wees me op deze Tweakersdiscussie over het moeten afgeven van wachtwoorden aan de IT-afdeling:

Mijn vriendin (werkzaam als arts) kreeg onlangs te horen dat zij, omdat ze op veel verschillende locaties werkzaam is, een mobiele telefoon zou krijgen. Ze kon contact opnemen met de IT-afdeling om een afspraak te maken om de telefoon op te halen. Bij dat telefoongesprek werd haar gevraagd om haar gebruikersnaam en wachtwoord af te geven. Dit was zogezegd nodig om “De telefoon te koppelen aan haar account”.

Nu is de vraag natuurlijk: mag dat zomaar, even wachtwoorden vragen om de configuratie van een telefoon te doen? De IT-er in kwestie leek te denken van wel, sterker nog hij werd boos toen de vriendin weigerde dit af te geven en “dan moet je het maar zelf doen”.

Er zijn geen harde wettelijke regels over hoe om te gaan met wachtwoorden. Natuurlijk is het strafbaar om met andermans wachtwoord in te loggen op iemands account, maar dat geldt alleen als het ‘wederrechtelijk’ gebeurt. Een IT-er die in opdracht van de accounteigenaar inlogt, heeft een recht en is dus niet wederrechtelijk bezig. De vraag zou dan dus zijn: hééft hij die opdracht gekregen als hij op die manier het wachtwoord opeist?

Ik ben geneigd te zeggen van wel. Natuurlijk is het raar dat hij dat wachtwoord opeist, je kunt net zo makkelijk zeggen “typ nu even je wachtwoord in, dan kan ik weer verder” immers. Maar om nu te zeggen dat het strafbaar is om dat wachtwoord op te eisen, gaat me iets te ver. En sowieso, als beide partijen bij dezelfde organisatie werken dan lijkt het me al helemaal niet snel strafbaar als medewerker A op het account van medewerker B inlogt als dat een werkgerelateerde reden heeft.

Tegelijk is het wel behoorlijk incompetent handelen, zeker als ik dan ook het verhaal over de reactie van meneer lees:

Bij het ophalen werd haar wederom gevraagd om haar wachtwoord ‘even op te schrijven’ na weer dezelfde discussie gevoerd te hebben (dit was een andere persoon dan ze de voorgaande dag telefonisch had gesproken) gaf deze man uiteindelijk zelf zeer gepikeerd aan dat ze het dan zelf maar in moest voeren en dat hij ‘helemaal niet hield van dit soort praktijken’. Ook werd haar verteld dat ze de rest van het menu (op de telefoon) dan maar zelf moest doorlopen.

Daar word ik niet vrolijk van maar hier een juridisch verhaal van maken, zal niet meevallen. Dit is vooral een kwestie van je werk slecht doen, en dat is iets waar de IT-manager en/of de manager van de gebruiker iets van moeten vinden.

In de discussie vragen diverse mensen zich nog af of een IT-er een beroepsgeheim heeft. Dat heeft hij niet, alleen enkele specifieke beroepsgroepen (waaronder artsen en advocaten) hebben dat. Maar het is wél zo dat als een IT-er toegang krijgt tot vertrouwelijke informatie, hij strafbaar is als hij deze onthult (art. 273 en voor telecom-IT-ers 273d Strafrecht. Dat zou je een “beroepsgeheim” kunnen noemen, maar het is in feite “houd je mond over de bedrijfsgeheimen die je tegenkomt”.

Arnoud

Mag een incassobureau via Facebook aanmanen?

Geplaatst op in Informatiemaatschappij, 29 reacties

facebook-vind-ik-stomEen lezer vroeg me:

Ik heb een factuur openstaan bij een bedrijf. Kan gebeuren, en dat ik dan een incassobureau in m’n nek krijg, vind ik ergens wel begrijpelijk. Maar ze plaatsen nu berichten op mijn Facebook, die anderen dus ook kunnen lezen. Mag dat wel?

Een incassobureau mag niet meer of minder dan wat gewone mensen mogen. En als je een openstaande factuur hebt, dan mag je daar op allerlei manieren over reclameren. Je mag je schuldenaar bellen, sms’en, e-mailen en post sturen, dus waarom niet via Facebook?

Natuurlijk mag het berichten sturen niet ontaarden in stalking of andere excessieve overlast, maar daar is hier geen sprake van. Het gaat om een stukje privacy: de buren/de vrienden hoeven niet te weten dat iemand een schuld heeft. Daar staat tegenover dat zulke shaming een behoorlijk effectief middel kan zijn, dus ik snap dat men het inzet.

Ik ken zo gauw geen harde regels die dit verbieden, maar het voelt ergens wel over een lijn in mijn juridische onderbuik.

Wat nu als je eerst waarschuwt, “betaal nu of de volgende aanmaning komt via Facebook”?

Arnoud

Je geld terug bij retourneringen via Steam, of toch niet?

Geplaatst op in Innovatie, Ondernemingsvrijheid, 14 reacties

steam-valve-gamingOnlinegameexploitant Steam heeft eindelijk erkend dat men in Europa recht heeft om online digitale aankopen binnen veertien dagen te annuleren, las ik bij Ars Technica. Alleen: via de kleine lettertjes moet je dat recht meteen weer opgeven. Dus hoe zit het nu, mag je binnen veertien dagen nu je aangekochte spellen retourneren of niet?

Dit staat er in de Valve terms & conditions (met excuses voor de volstrekt onnodige hoofdletters):

IF YOU ARE AN EU SUBSCRIBER, YOU HAVE THE RIGHT TO WITHDRAW FROM A PURCHASE TRANSACTION FOR DIGITAL CONTENT WITHOUT CHARGE AND WITHOUT GIVING ANY REASON FOR A DURATION OF FOURTEEN DAYS OR UNTIL VALVE’S PERFORMANCE OF ITS OBLIGATIONS HAS BEGUN WITH YOUR PRIOR EXPRESS CONSENT AND YOUR ACKNOWLEDGMENT THAT YOU THEREBY LOSE YOUR RIGHT OF WITHDRAWAL, WHICHEVER HAPPENS SOONER.

Het recht van retournering van online aankopen geldt ook bij diensten, en Steam-spellen worden gezien als diensten. Binnen veertien dagen na het sluiten van de overeenkomst mag je deze herroepen, zo staat in de wet. Alleen is er een uitzondering: als de levering al begonnen is én je daar uitdrukkelijk toestemming voor hebt gegeven, dan is de dienst niet meer te herroepen.

Het idee was natuurlijk dat mensen konden nadenken of ze al dan niet toestemming wilden geven en dat de dienstverlener dan zou zeggen “oh oké, dan ben ik ongevraagd begonnen, hier is je geld terug”. Maar zoals dat wel vaker gaat kuch cookiewet kuch: als je in een wet zet dat er toestemming nodig is, dan wordt er een aanvinkvakje van stal gehaald en is het verder business as usual.

Zo ook hier. Valve voegt dit toe boven de bestelknop en acht zich klaar:

By clicking “purchase” you agree that Valve provides you with immediate access to digital content as soon as you complete your purchase, without waiting the 14-day withdrawal period. Therefore, you expressly waive your right to withdraw from this purchase.

Juridisch is dat correct maar het doet wel een tikje geforceerd aan. Of niet? Bij Ars Technica wijzen ze erop dat je anders een veertien-dagen-gratis-spelen situatie creëert, en daar zit ook wel weer wat in. Maar tegelijkertijd: waarom mag je wel veertien dagen een overhemd uitproberen maar niet veertien dagen een spel?

Arnoud

Moet je weten waar een kortingscode voor bedoeld is?

Geplaatst op in Ondernemingsvrijheid, 22 reacties

alternate-tweakersEen lezer wees me op deze discussie bij Tweakers over een recente kortingsactie van Alternate. Het bedrijf had kortingscodes uitgegeven om de verkoop van drie laptops onder Tweakers-gebruikers te promoten. Maar slimme Tweakers ontdekten al snel dat de code ook werkte bij andere bestellingen. Toen Alternate dat doorkreeg, annuleerde men alle ‘onterechte’ bestellingen direct. Maar mag dat wel?

De promotie van de code verwees duidelijk naar drie specifieke producten. Echter, codes als deze gaan snel rondzingen en informatie over waar ze voor bedoeld zijn, verdwijnt dan ook al snel. En ja, als je dan gewoon iets bestelt “want er was een actie bij Alternate” en de code werkt, dan ga je denken dat je terecht die korting hebt gekregen. Maar hoe eerlijk is dat?

In december hadden we een vergelijbkare discussie over de kortingscode van Teufel, waarbij ook een stukje informatie over waar de korting voor was, was verdwenen. Toen was mijn conclusie: hoe reëel was de kortingscode en waarom mocht je erop vertrouwen dat die code correct en legaal gepubliceerd was?

Misschien was ik daar iets te klassiek-juridisch. Moeten we niet eens af van dat Otto-arrest met z’n vage “redelijkerwijs op vertrouwen” en gewoon zeggen, het is een kwestie van even goed opletten en programmeren? Domheid is niet te disclaimen? Of accepteren we toch nog steeds dat mensen fouten maken en domme ICT-ontwerpbeslissingen maken, wat ze dan oplossen met een geel briefje of disclaimer?

Vroeger kon je volle flessen inleveren bij de statiegeldautomaat, en dan kreeg je toch het statiegeld. Dus dat was makkelijk als het schap met flessen naast de automaat stond. Is dat een “dikke bult” of iets dat je gewoon niet moet doen? En waarom voelt dat veel meer als diefstal dan een kortingscode in een online winkel?

Arnoud

DUO stuurt onterecht deurwaarder naar 10.000 mbo-studenten

Geplaatst op in Ondernemingsvrijheid, 45 reacties

automatische-incasso-formulier-betalen.jpgIn februari stond bij ruim tienduizend mbo-studenten een deurwaarder op de stoep, las ik bij Nu.nl. De studenten waren te laat met de betaling van het lesgeld voor studiejaar 2014-2015, en hadden de berichten in in Mijn DUO niet gezien waarin ze daarop gewezen werden. Aandacht van Kassa zorgt er nu voor dat DUO zelf de incassokosten gaat dragen.

Op zich is het natuurlijk niet gek dat je aanmaningen en daarna een deurwaarder krijgt, die een stevige partij incassokosten komt vorderen, als je niet op tijd betaalt. Maar in dit geval is het niet enkel een kwestie van de facturen in de kachel stoppen: de betalingsherinneringen en andere berichten waren alleen te vinden als je inlogde in “Mijn DUO”, een portaal waar “Alles online geregeld” wordt.

Het vervelende met zulke portalen is dat je steeds moet inloggen op allerlei vage interfaces waar het elke keer net wat anders werkt. Plus er staat zelden iets werkelijks relevants. Ik leef vanuit mijn inbox – net als jullie gok ik – dus ik verwacht een alertberichtje als er iets is.

Dat berichtje stuurde DUO ook, alleen was dat nogal neutraal: “U heeft een nieuw bericht” en een uitnodiging in te loggen op Je Mijn DUO. (Je Mijn, ja Ruud ik krijg er ook jeuk van.) Bij dergelijke dingen zou ik ook denken, láát maar, ik kijk wel een keer. Terwijl als het “Laatste aanmaning!!1! Niet lezen=€1000 dokken” als onderwerpregel had, ik wellicht wél in actie zou zijn gekomen. Zoals ook veel studenten, zo bleek.

DUO steekt de hand in eigen boezem:

De mails die we hebben gestuurd waren blijkbaar geen trigger voor studenten om in te loggen. We hadden dwingender moeten communiceren. Omdat het om zo’n grote groep gaat, hebben we besloten dat de extra kosten voor onze rekening komen.

Wat ik me daarbij verder nog afvraag, is waarom die deurwaarder überhaupt al in beeld was. Er is hooguit per mail of portaalbericht aangemaand, en aanmanen moet van de wet toch echt schriftelijk. Goed, er zijn een paar uitspraken dat e-mail ook telt als schriftelijke aanmaning, maar volgens mij was dat nog niet echt de hoofdlijn in de rechtspraak.

Wat vinden jullie? Domme studenten, je moet gewoon elke keer inloggen op Mijn DUO en kijken of het een aanmaning is dan wel een “Graag wijzen we je op de nieuwe nieuwsbrief met actuele informatie over DUO en haar organisatie”? Of domme DUO, die geen gedifferentieerde alerts kan sturen voor financieel best wel belangrijke zaken?

Arnoud

Ouders klagen Facebook aan om extreme uitgaven kinderen

Geplaatst op in Informatiemaatschappij, 18 reacties

Facebook wordt in de Verenigde Staten aangeklaagd door ouders van kinderen die zonder toestemming hoge bedragen hebben uitgegeven in spelletjes op het sociale netwerk. Dat meldde Nu.nl vorige week. Het gaat om een massaclaim, geïnitieerd door twee ouders wier kinderen elk zo’n duizend dollar aan creditcardbestedingen hadden gedaan op Facebook.

Kinderen kunnen volgens de wet niet zomaar aankopen doen. De wet (art. 1:234 BW) zegt dat ze handelingsonbekwaam zijn, wat inhoudt dat hun ouders of voogd toestemming moet geven voor alle transacties die zij doen.

Daar is een uitzondering op: als de transactie normaal is voor een kind van die leeftijd, dan wordt de toestemming geacht gegeven te zijn. Je kunt dus een kind van tien niet verbieden zijn zakgeld te verstoken bij de Jamin of Albert Heijn, maar wel bij de fietsenhandelaar.

Vandaag de dag durf ik wel te zeggen dat het normaal is dat kinderen van zeg een jaar of tien, twaalf dingen kopen in online spellen. Daarmee zou een aankoop van een paar euro niet terug te draaien zijn. Bij vele honderden of zelfs duizenden euro’s ligt dat anders, dat is geen bedrag dat een tien-, twaalfjarige normaal heeft dus zo’n aankoop kan door de ouders worden herroepen.

Probleem is alleen dat de aanbieder van zo’n spel snel zal zeggen “hoezo kind, het was uw creditcard dus u heeft zélf die aankopen gedaan”. En een volwassene die een aankoop doet, kan die niet zomaar terugdraaien. Dus hoe bewijs je dat het je kind was?

Je beroepen op de Wet koop op afstand (binnen veertien dagen alles ongedaan maken) is niet heel kansrijk. Het gaat hier om een online dienst die direct geleverd wordt, en zolang je er maar duidelijk op gewezen wordt dat dit zal gebeuren, heb je daarna geen annuleringsrecht meer.

Het blijft een probleem, online uitgaven door minderjarigen. Ik weet het, verantwoordelijkheid van ouders, maar als je ziet in de praktijk dat dat niet wérkt, dan moet je toch iets anders gaan verzinnen. In-app aankopen verbieden dan maar?

Arnoud

Mag een bedrijf me weigeren omdat ik een Tor exit node draai?

Geplaatst op in Informatiemaatschappij, 25 reacties

tor-on.pngEen lezer vroeg me:

Als ik de supportpagina’s van Apple (support.apple.com en discussions.apple.com) probeer te benaderen, krijg ik een “Access Denied” foutmelding. Ik vermoed dat dit is omdat ik een Tor exit node draai (zie https://trac.torproject.org/projects/tor/wiki/org/doc/ListOfServicesBlockingTor). Maar mag Apple me nu zomaar support ontzeggen? Ik heb toch een dure iPhone bij ze gekocht!

Ik kan me goed voorstellen dat organisaties de toegang vanaf het Tor-netwerk blokkeren, omdat daar de kans groter is dat er malafide verkeer langs komt.

De vraagsteller is natuurlijk niet malafide en komt bovendien niet eens via het Tor netwerk: hij heeft hetzelfde IP-adres als iemand die via net Tor netwerk zou komen. Dat zou hem dan niet aangerekend moeten worden zou je zeggen, alleen in dit geval heeft hij er zelf voor gekozen om die Tor exit node te draaien.

De discussie wordt dan: mag je tegen meneer zeggen, wij kunnen niet zien of u het bent dan wel een potentiële malafide persoon via uw IP-adres, dus wij weigeren het IP-adres?

Juridisch is hier geen eenduidig antwoord op. Natuurlijk heeft meneer recht op service, maar dat is geen absoluut recht waar men ongeacht omstandigheden altijd aan mee moet werken. Als hij bijvoorbeeld naakt de Apple-winkel binnengaat mogen ze hem echt weigeren service te geven tot hij zich fatsoenlijk aankleedt. Hetzelfde geldt als iemand zich zeer onbeleefd opstelt.

Is het draaien van een Tor exit node hetzelfde als onbeleefd naaktlopen? Dat denk ik niet, maar de redenering gaat wel via dezelfde lijn. Het juridische criterium is of je je redelijk opstelt, omdat je alleen dan mag verwachten dat je wederpartij met je meewerkt.

Hoewel ik weet dat Tor zeer zeker nuttige toepassingen heeft, is het een feit dat er óók misbruik van wordt gemaakt. De keuze voor een bedrijf om dan Tor te weren, is dan ook een begrijpelijke. De consequentie voor de vraagsteller is dan vervelend maar onvermijdelijk. Hij mag geweigerd worden.

Hoewel ik weet dat er misbruik van Tor wordt gemaakt, heeft Tor óók zeker nuttige toepassingen. De keuze voor een bedrijf om Tor dan te weren, is dan ook onbegrijpelijk. De vraagsteller mag dan ook niet geweigerd worden.

(Leuk hè, juridische vragen?)

Arnoud