Massale laptopcontroles Schiphol leveren niets op

Geplaatst op in Informatiemaatschappij, Security, 11 reacties

koffer-bagage-douane.pngDe Marechaussee op Schiphol heeft vorig jaar meer dan duizend maal gecontroleerd op digitale gegevensdragers, meldde nu.nl afgelopen vrijdag. Vorig jaar begon men met een proef voor het doorzoeken van digitale gegevensdragers van reizigers, met als voornaamste doel het afschrikken van mensen die digitale kinderporno Nederland in zouden willen smokkelen. De juridische basis was en is behoorlijk onduidelijk.

Journalist Brenno “Bigwobber” de Winter kreeg via de Wet Openbaarheid van Bestuur inzage in de werkwijze van de Marechaussee. Succes hadden de onderzoeken niet: geen enkele keer is iemand vervolgd naar aanleiding van zo’n onderzoek, ondanks dat 900 GSM’s, 62 harde schijven en een kleine honderd andere zaken digitaal onderzocht werden.

De aankondiging van vorig jaar zette me een beetje op het verkeerde been: ik dacht eerst dat het over de douane ging, die zeer brede doorzoekingsbevoegdheden heeft, gebaseerd op art. 1:24 Algemene Douanewet. Maar het is de Koninklijke Marechaussee, die (hoewel onderdeel van Defensie), gewoon onder de Politiewet valt en dus net als politieagenten alleen dingen kan doorzoeken op grond van het Wetboek van Strafvordering. En dan moet er toch echt sprake zijn van een verdachte (art. 27 Strafvordering) voordat zaken als inbeslagnemen of doorzoeken van goederen mogelijk worden.

Helemaal opmerkelijk vond ik wat een woordvoerder van de Marechaussee tegen Security.nl meldde:

Als we bij de inbeslaggenomen goederen gegevensdragers aantreffen die beveiligd zijn met codes of wachtwoorden hoeft de verdachte, wat u terecht al vraagt, niet mee te werken door die codes of wachtwoorden te geven”, erkent de woordvoerder van de marechaussee. Of weigeraars langer worden vastgehouden is onduidelijk, het lot van de gegevensdrager lijkt wel bezegeld. “De gegevensdrager kan wel verder worden onderzocht, met of zonder medewerking van de eigenaar/houder.”

Hier spreekt men van ‘verdachte’, wat op zichzelf al opmerkelijk is want de doorzoekingen gebeuren zonder nadere aanleiding. De criteria zijn gebaseerd op de omstandigheden – alleenstaande mannen van middelbare leeftijd die naar Thailand reizen bijvoorbeeld worden sneller geselecteerd dan getrouwde vrouwen van 65.

Maar het lijkt er zelfs op dat men gegevensdragers in beslag neemt als de eigenaar weigert deze te ontsleutelen. Dat gaat m.i. gewoon tegen de wet in: een verdachte mag niet worden gevraagd om gegevens te ontsleutelen. En dan mag er ook geen sanctie worden gekoppeld aan de weigering om die gegevens te ontsleutelen.

Arnoud

Belgisch verbod op koppelverkoop verboden

Geplaatst op in Informatiemaatschappij, 2 reacties

friet-mayo.pngKoppelverkoop is bij ons in Nederland legaal (zolang je geen machtspositie misbruikt om dingen te koppelen), maar bij de zuiderburen ligt dat anders. Zo kun je daar geen goedkope GSM in combinatie met een abonnement krijgen, omdat dat in strijd is met de Belgische Wet op de Handelspraktijken (“Wet van 14 juli 1991 betreffende de handelspraktijken en de voorlichting en bescherming van de consument”). En die wettelijke bepaling is nu zelf weer in strijd met Europese regels, zo bepaalde het Europese Hof van Justitie onlangs.

U weet wellicht nog dat we sinds kort de wet over oneerlijke handelspraktijken hebben, die is gebaseerd op Europese Richtlijn 2005/29/EG. En die Richtlijn is genuanceerder dan de Belgische wet, zodat die wet nu aangepast zal moeten worden op dit punt.

De belangrijkste reden voor deze beslissing is dat deze Richtlijn volledige harmonisatie van het Europese recht over oneerlijke handelspraktijken nastreeft. Daarmee mogen alleen die dingen toegestaan of verboden zijn die de richtlijn toestaat of verbiedt. Die Richtlijn heeft een zwarte lijst, en die dingen mogen dus keihard verboden zijn. In andere gevallen moet er echter altijd een afweging worden gemaakt, en dat doet de Belgische wet niet.

Dit arrest kan ook nog best eens belangrijk zijn voor Nederland: het feit dat alleen praktijken die in die Richtlijn staan oneerlijk kunnen zijn, is wel een verrassing. Ik ga het wetboek eens doorbladeren, wie weet wat voor leuks er nog te vinden is.

Update (4 mei): Ywein van den Brande vond er al een paar. Zo blijken in België ook “verkopen met verlies, uitverkopen naar believen en solden aanbieden buiten het seizoen” categorisch verboden, maar zegt de Richtlijn niets over deze zaken.

Arnoud

Over gamen en internetten in de bieb

Geplaatst op in Ondernemingsvrijheid, 5 reacties

library-bieb.pngJaja, lezersvragenweek. Een lezer mailde me:

In onze bibliotheek zijn onlangs computers neergezet met internettoegang waar games kunnen worden gespeeld. In principe mikken we daar op publiek van zestien jaar en ouder, maar eigenlijk controleren we niet hoe oud gebruikers zijn. Maar sommige spellen hebben een PEGI classificatie van 16+, dus nu zitten we met een probleem: moeten we nu leeftijdscontroles invoeren, of kunnen we maar beter die spellen weghalen? En hoe zit het met kinderen die meekijken?

De PEGI classificaties zijn in Nederland geen wet maar een richtsnoer voor consumenten die games willen aanschaffen. Het is dus niet verboden om een kind van 10 een PEGI 16+ game te laten spelen, maar het wordt wel sterk afgeraden.

Hetzelfde geldt eigenlijk voor minderjarigen die meekijken. Ook dat is niet verboden, maar als het gaat om extreem gewelddadige of seksistische spellen, zou ik me wel twee keer achter de oren krabben voor ik het op openbare computers aan zou bieden.

Als het gaat om pornografische spellen, dan ligt dat anders. Ik kan me dat moeilijk voorstellen in een bieb, maar als mensen kunnen internetten dan kunnen ze ook pornosites bezoeken. En dan heb je een probleem als er zestien-minners in de buurt zijn. Het is namelijk strafbaar om personen onder de zestien jaar pornografie te laten zien (art. 240a Strafrecht).

Als een achttienjarige dus porno bekijkt terwijl hij weet dat er minderjarigen (onder de 16) meekijken, dan pleegt hij een misdrijf. In de bieb is de kans groot dat die minderjarigen er zijn, dus ook als hij zegt geen kinderen gezien te hebben heeft hij een juridisch probleem.

Ik zou dus als bieb zijnde gewoon het bekijken van dergelijke sites verbieden. Ook omdat je dan voorkomt dat je als medeplichtige wordt aangemerkt omdat de bieb ‘opzettelijk gelegenheid of middelen tot het plegen van het misdrijf’ zou aanbieden.

Arnoud

Hoe bewijs je dat een laptop nonconform is?

Geplaatst op in Informatiemaatschappij, Ondernemingsvrijheid, 3 reacties

apple-appel.pngIndirect stiekem toch een lezersvraag. Op Fok! een discussie over een Apple laptop die Apple weigert gratis te repareren omdat het defect in het moederbord zit, en de consument-koper niet heeft bewezen dat dit een fabricagefout is.

De topicstarter vroeg:

Hoe kan ik nou aantonen dat dit defect non-conform is, het moederbord is een elektrisch en niet aan slijtage onderhevig component, is dit genoeg bewijs?

De laptop blijkt aan Apple opgestuurd te zijn, die na onderzoek meldt “moederbord defect” en voor reparatie een prijskaartje van 850 euro noemt.

Omdat de laptop zo’n anderhalf jaar oud is, moet de consument aantonen dat het defect een fabricagefout is. Alleen bij producten van minder dan zes maanden oud wordt die bewijslast omgekeerd (art. 7:18 lid 2 BW).

Eerlijk gezegd heb ik geen idee hoe je dat hier voor elkaar gaat krijgen. Je zou hem open kunnen maken, en dan kijken of er koffie overheen gegaan is of je een verkeerd geplakte soldeerklodder kunt ontwaren. Maar veel verder dan dat kun je als consument niet gaan denk ik.

Als al die evidente zaken uit te sluiten zijn, dan zou je kunnen proberen de bewijslast toch bij de fabrikant te leggen. Verklaar schriftelijk dat de kast niet open geweest is, niet is gevallen, geen vochtschade heeft, en wat nog maar meer normale gebruiksfouten zijn. Dan kan het redelijkerwijs geen gebruiksschade zijn geweest, ergo het moet wel een fabricagefout zijn. En dan leg je de bewijslast bij hen.

Arnoud

Ontbinden van een datingsiteabonnement

Geplaatst op in Informatiemaatschappij, 10 reacties

love-muizen-hartje.pngHet is lezersvraagweek. Een lezer vroeg me:

Een tijd geleden had ik me aangemeld bij een relatiesite, gewoon om te kijken of het wat was. Ik heb een paar dagen rondgekeken, wat berichtjes gestuurd maar eigenlijk was ik er niet tevreden mee. Ik heb ze toen een mail gestuurd dat ik de overeenkomst wenste te ontbinden op grond van de wet koop op afstand. Die geldt ook voor diensten tenslotte, en ik zat nog binnen de zeven werkdagen. Maar nee: ik had al berichtjes gestuurd en dus zou het recht op ontbinding vervallen zijn. Heb ik dan geen recht van uitproberen bij diensten?

Deze vraag krijg ik opvallend vaak in connectie met Parship, maar ook bij vele andere dating- en relatiebemiddelingsites blijkt het te spelen. Mensen registreren zich om de dienst uit te proberen, de site bevalt niet maar ondertussen is er wel een (soms zelfs betaald) jaarabonnement afgesloten.

En nee, daar kom je niet meer vanaf met een beroep op de Wet Koop op Afstand. Weliswaar geldt die ook voor diensten, en dus ook voor dating en relatiebemiddeling, maar het recht komt te vervallen op het moment dat je gebruik maakt van de dienst.

Dit is erg raar: een product mag je een week uitproberen, maar een dienst geen seconde. Ontbinden kan daar alleen zolang je nog niet actief de dienst bent gaan gebruiken. Ik heb geen idee waarom niet, maar zo staat het in de wet.

Bij Parship (en diverse anderen) wordenwerdende algemene voorwaarden trouwens niet rechtsgeldig aangeboden bij het registreren: ze staan in een popup venster zonder downloadmogelijkheid, en dat is gewoon niet juist. (Update: enige tijd na deze blog is dat aangepast.) Helaas helpt je dat maar een klein beetje. Je hebt nog steeds een registratie en een bemiddelingsovereenkomst, en als je daarvoor betaald hebt, is er geen mogelijkheid om zomaar je geld terug te krijgen.

Arnoud

Wat betekent ‘all rights reserved’ nu eigenlijk?

Geplaatst op in Intellectuele rechten, 21 reacties

Een lezer vroeg me:

Na het lezen van het artikel over auteursrecht en het feit dat downloaden legaal is, stel ik dan nog graag de vraag hoe het dan zit met de verhouding van deze uitleg van de Nederlandse wet en de beperking die vaak achterop een CD-hoes te vinden is: “All Rights reserved. Unauthorised copying prohibited”. Ik ben ongeveer een jaar geleden gestopt met het kopiëren van muziek omdat ik mij hier niet langer prettig bij voelde. Is er, naast de letterlijke, wettelijke kant, wellicht ook niet een gewetenskant waarop geappelleerd wordt door de muziekindustrie middels genoemde beperking op de CD’s?

Die teksten hebben juridisch geen waarde. “All rights reserved” is een standaardfrase die in Amerika ooit van belang was, maar in Europa niets betekent. Hij komt uit de Buenos Aires Copyright Convention van 1910. Dit is een verdrag tussen de Verenigde Staten en de meeste Zuid- en Midden-Amerikaanse landen, dat bepaalde dat je alleen auteursrechten in die landen had als je “all rights reserved” erbij zette. Deze landen waren toen nog geen lid van de Berner Conventie, die voorschrijft dat auteursrecht automatisch is en dat er geen eisen zoals zo’n tekst gesteld mogen worden.

En “Unauthorized copying prohibited” is een pleonasme: het is niet toegestaan iets te kopiëren als dat niet mag. Ehm, ja, natuurlijk.

De ethische/morele kant van downloaden zonder te betalen is voor ieder om zelf te bepalen. Ik wil in ieder geval duidelijk maken hoe het juridisch zit, want dat is het uitgangspunt. En er komt wat mij betreft iets te veel propaganda uit dat downloaden toch juridisch een grijs gebied zou zijn.

Arnoud

Zombie-domeinnaam zelf maar gaan gebruiken, mag dat?

Geplaatst op in Informatiemaatschappij, 14 reacties

Een lezer mailde me:

In DNS is een domeinnaam (slechts een alias voor een andere site) van een oud-klant van ons door rollback van een DNS server weer naar één van onze servers komen te staan, voor de zoveelste keer. We zijn niet al te vriendelijk uit elkaar gegaan en het ze laten veranderen van DNS records kost altijd veel moeite en dat ben ik erg beu. Ik wil er nu zelf een site neerzetten, met wat advertenties erbij van een grote Amerikaanse zoekmachine, om nog een paar clicks op advertenties te vangen. Mijn vraag is nu: moet ik mijn oud-klant toch op de hoogte stellen, of kan ik er zelf een site neerzetten, zonder referentie naar mijn oud-klant?

Het is natuurlijk bijzonder vervelend dat je herhaaldelijk gedoe krijgt vanwege een klant die zijn zaakjes niet op orde heeft. Als je daardoor schade lijdt, kun je die zeker op de klant verhalen. Zo te lezen is hier al diverse malen geklaagd bij de klant, maar die blijft halsstarrig weigeren de benodigde maatregelen te nemen. Dan zou ik op zeker moment zeggen: hetzij de naam gaat nu op zwart, hetzij ik stuur een factuur voor de werkzaamheden om de DNS records weer terug te zetten.

Zelf die domeinnaam gaan hergebruiken om zo er wat geld bij te verdienen vind ik echter weer te ver gaan. Je hebt schade, maar dat geeft je alleen het recht een rekening te sturen, niet om andermans eigendom commercieel te gaan exploiteren. Als ik de fietsenmaker niet betaal, mag hij mijn fiets in zijn garage laten staan tot ik dat wel doe. Hij mag die fiets niet een weekend gaan verhuren, ook niet als de huurprijs precies hetzelfde is als het bedrag van mijn rekening.

Arnoud

Privacy binnen het huwelijk

Geplaatst op in Privacy, 27 reacties

Een lezer mailde me:

Is het strafbaar, als je het vermoeden heb dat je vrouw vreemd gaat, en naar aanleiding daarvan haar MSN gesprekken die op haar pc zijn opgeslagen, stiekem gaat lezen. Het is mij niet verboden om aan haar pc te komen, en ze heeft geen wachtwoord, dus de logbestanden kun je zo lezen. Door de MSN gesprekken te lezen ben ik er achter gekomen dat ze inderdaad afspraakjes had met die man, en heb haar hiermee geconfronteerd. De man met wie zij stiekeme afspraakjes maakte dreigde met een advocaat als ik dit tegen zijn vrouw zou vertellen, omdat ik onrechtmatig in de MSN gesprekken van mijn vrouw heb gekeken. Dit zou volgens hem strafbaar zijn?

Als je in gemeenschap van goederen getrouwd bent, dan is het niet strafbaar om het gemeenschappelijk eigendom te gebruiken. Wel kan het een inbreuk op de privacy van je vrouw zijn, ook in het huwelijk heb je enige privacy. Niet heel veel lijkt me, je bent tenslotte getrouwd omdat je alles met elkaar wilt delen.

Privacy is vooral een vertrouwenskwestie. Zeker in een huwelijk heb je weinig privacy naar elkaar, maar toch wel een beetje. Verder is niet meteen alles wat je te weten komt al schending van de privacy. Het gaat er meer om wat je ermee doet. Zo mag u bv. erotische foto’s van elkaar maken. Dat kan in een huwelijk. Maar zet u die foto’s op internet, dan schendt u de privacy van uw partner. Dat was niet de bedoeling.

Juridisch gezien zal het van het soort gebruik afhangen of het strafbaar is. Wil je in een echtscheidingsprocedure deze logfiles inbrengen zodat de rechter kan zien hoe het zit, dan lijkt me daar weinig mis mee. Die man benaderen en eisen dat hij bij je vrouw wegblijft kan ook nog wel – het gaat hem niets aan hoe jij te weten bent gekomen dat je vrouw met hem vreemdgaat. Ga je in de buurt flyers ophangen of publiceer je de gesprekken op Hyves, dan kan je vrouw een schadeclaim indienen. Dat is een vorm van smaad.

Ook een vorm van smaad is het als je dit aan de partner van die man vertelt. Je zit dan, plat gezegd, te stoken in andermans huwelijk en daar kan men je op aanspreken. Als zij de relatie verbroken heeft, wat heeft u er dan nog bij te winnen om het bij die ander te vertellen? Maar dat is meer een moreel oordeel.

Arnoud

Sony Vaio VGN voor 470 euro – Stunt of fout?

Geplaatst op in Informatiemaatschappij, 6 reacties

vaio-vlammen.pngBij Gathering of Tweakers meldde een slimme Tweaker dat hij een Sony Vaio had gezien tegen een wel heel leuke prijs bij webwinkel OBCS: 470 euro! Hij schreef:

Zo te zien maakt OBCS een enorme blunder. Die Vaio is normaal 850 euro ofzo en zeg nou zelf, <500 euro voor een echte Vaio met Intel C2D P8400 en ATI Radeon HD3470 is geen geld : . Verder gewoon 4GB aan RAM en 320 GB aan schijfruimte. Wie niet schiet...

Een typefout, OTTO-style? Daar leek het niet op, de prijs was bij diverse winkels hetzelfde. En later bleek ook bij Bol.com het apparaat van 729 naar 599 euro te zijn gegaan.

Maar al vrij snel bleek er toch iets niet helemaal lekker te zitten. Waarschijnlijk had de groothandel een typefout gemaakt in de prijs, en is die overgenomen door al die bedrijfjes, die tenslotte blind op de XML-feed van de leverancier vertrouwen.

Heel erg verbaasd zal niemand zijn geweest dat de winkeliers al snel aangaven niet te zullen leveren. Maar de reden die men opgaf, verbaasde me wel:

U heeft bij ons een bestelling staan voor een Sony Notebook VAIO VGN-FW21E 16.4″, P8400, 320GB (zilver). Ik krijg zojuist van mijn leverancier door dat dit product End Of Life is verklaard. Dit betekent dat het niet meer geproduceerd wordt door en niet meer op voorraad is bij de fabrikant. Ik kan u dit product dus helaas niet meer leveren. Kan ik u wellicht een alternatief aanbieden? Excuses voor het ongemak.

Een merkwaardige, want er is nogal een verschil tussen “hij is uitverkocht” en “we hebben de verkeerde prijs gehanteerd dus de koop is ongeldig, zie artikel 73.15 sub b van de algemene voorwaarden”.

Iets vergelijkbaars werd bij leverancier Salland gemeld. En daarbij had één van die Tweakers een screenshot gemaakt van een wel heel pikante opmerking die later weer verdween:

Edit: de prijs was kennelijk wel kloppend, maar dit was slechts voor een heel beperkte oplage.

Bij zo’n “hele beperkte oplage” zou je toch een tekstje “zolang de voorraad strekt” verwachten. Als zo’n tekst er niet staat, mag je als consument verwachten dat de aanbieding met een ruime voorraad beschikbaar is zodat jij ook nog een redelijke kans hebt.

Ik snap dus niet helemaal wat hier gebeurd is, maar rammelen doet het.

Arnoud

Waarom iedere (ICT-)jurist moet bloggen

Geplaatst op in Iusmentis, 12 reacties

Voor het Tijdschrift voor Internetrecht schreef ik een column over de vraag waarom iedere jurist, althans iedere ICT-jurist een weblog zou moeten hebben. Vanwege de omvang zet ik het artikel gewoon integraal hieronder online:

Meer dan een half miljoen Nederlanders doen het: op een weblog schrijven over wat hen bezighoudt. Het aantal juristen dat blogt is echter beduidend kleiner. Ik denk dat die te tellen zijn op de vingers en tenen van twee handen en voeten. Dat verbaast me, want het lijkt me dat bloggen juist voor juristen een aantrekkelijke activiteit moet zijn. Ik wil u graag met deze bijdrage overtuigen ook aan de weblog te gaan.

Waarom zou u moeten bloggen?

Bloggen houdt je up-to-date. Door een blogbericht te schrijven over een onderwerp, dwing je jezelf om je gedachten daarover op een rijtje te zetten. Dat is een geweldige hulp bij het verwerken en eigen maken van dat onderwerp. Het is een bekend feit dat je iets veel beter onthoudt als je het in je eigen woorden opschrijft.

Bovendien creëer je met bloggen een instant archief voor jezelf van relevante berichten. Blogberichten zijn eenvoudig doorzoekbaar op elk trefwoord dat in de tekst voorkomt. Een handig hulpje voor latere blogposts, en natuurlijk ook voor het dagelijkse werk. Wat was ook weer dat arrest waar ik die rare opmerking over wasmachines had gelezen? Ik zou het echt niet weten, maar met één zoekopdracht vind ik het terug in mijn blogarchief.

Bloggen maakt je vindbaar. Uw kantoor is waarschijnlijk wel met Google te vinden als men zoekt op uw naam of op die van het kantoor. Maar daar zoeken mensen niet op ” zij willen informatie of advies over onderwerpen als auteursrecht, aansprakelijkheid of disclaimers. Schrijft u op uw blog over die onderwerpen, dan zullen mensen die berichten vinden. Google en consorten geven namelijk de voorkeur aan inhoudelijk relevante en recent aangepaste webpagina’s. Blogberichten dus.

Bloggen adverteert je deskundigheid. In de Gouden Gids is iedere jurist deskundig, vasthoudend en gunstig geprijsd. Maar wie op Internet gaat zoeken ” en wie doet dat niet, tegenwoordig ” vindt alleen de bloggende juristen. Blogberichten zijn bovendien meestal kort en kernachtig, zodat ook (relatieve) leken ze kunnen lezen. Zo kun je je als klant een oordeel vormen over zo’n jurist, en daar ga je dus eerder mee in zee. Dit geldt natuurlijk ook als u “klassieke” juridische artikelen schrijft en op internet zet. Alleen: waar zet u die dan neer op internet? Nou, op uw blog bijvoorbeeld. Dan worden ze ook nog eens sneller gevonden ” zoekmachines als Google vinden actuele inhoud, zoals blogberichten, erg aantrekkelijk en zetten die eerder bovenaan de zoekresultaten.

Bloggen stimuleert discussie. Wilt u weten wat uw collega’s of (potentiële) cliënten van u vinden? Daar komt u binnen de kortste keren achter als u gaat bloggen. U krijgt reacties, en uw blogberichten worden aangehaald en besproken op blogs van anderen. Net zo goed kunt u reageren op blogberichten van collega’s en anderen. Sneller en minstens zo leuk als de discussie op congressen. En u houdt contact met collega’s die u zelden of nooit spreekt. Bloggen gaat snel. Een bericht van een paar alinea’s (toch ongeveer het gemiddelde) is snel getypt. En met één druk op de knop staat het online en is het via zoekmachines meteen te vinden. Vanwege die snelheid waarmee je op een blog kunt reageren op gebeurtenissen, kun je als jurist de toon in het debat zetten. Hoe voelt dat, opinieleider zijn?

Ik roep dit al langer, en ik heb volgens mij alle bezwaren tegen bloggen al gehoord. Waarom zouden die geen onoverkomelijke hindernis moeten zijn?

“Bloggen kost te veel tijd”. Een blog bijhouden is een nuttige activiteit, en daar mag u best wat tijd aan besteden. Bovendien, één keer per week een berichtje typen van een paar alinea’s over een onderwerp waar uw interesse ligt, moet toch lukken? U kunt trouwens ook meerdere berichten ineens typen en ze klaarzetten voor publicatie op een latere datum. (Dit verklaart trouwens hoe ik dagelijks lijk te kunnen bloggen.) In feite is het net als met de sportschool: je moet jezelf in het begin dwingen om te gaan, maar daarna wordt het al snel een vaste gewoonte.

“Bloggen is oppervlakkig.” Een blogbericht is zo lang als u zelf wilt. Wilt u in drie zinnen reageren op een nieuwsbericht, of juist zeshonderd woorden met voetnoten schrijven, dan kan dat. Korte berichten zijn misschien de norm, maar juist daarom worden langere bijdragen die meer reflecteren zeer gewaardeerd. En de waardering merkt u aan de reacties en de citaties van uw berichten bij andere bloggers. Het hele Internet is uw kritisch lezende eindredacteur.

“Bloggen belemmert me in de rechtszaal.” Als u op uw blog betoogt dat iets linksom is, en u krijgt daarna een cliënt voor wie u moet betogen dat het rechtsom is, dan kunt u erop rekenen dat de wederpartij gaat zwaaien met die blogpost. Maar in hoeverre is dat anders dan een artikel in een tijdschrift? En trouwens, zou u zich werkelijk zo makkelijk onder tafel laten praten vanwege een bericht van drie alinea’s van twee jaar geleden?

“Bloggen schept aansprakelijkheid.” Een grote angst van sommige juristen. U schrijft eens wat op zondagmiddag, en een jaar later stelt een boze lezer u aansprakelijk omdat hij op basis van dat bericht naar de rechter is gegaan en zijn zaak verloren heeft. Ik kan me moeilijk voorstellen dat zo’n claim het zal halen. Zelfs in de VS, waar iedereen elkaar volcontinu aansprakelijk stelt voor alles, is bij mijn weten nog nooit een jurist aansprakelijk gesteld voor onjuist advies of analyses in een blogbericht.

“Bloggen is niets voor mij.” Helaas denken veel mensen dat je een geboren schrijver moet zijn om succesvol te kunnen bloggen. Maar het mooie is nu juist dat je door te bloggen leert schrijven. Overigens vraag ik me serieus af of dit voor juristen nu echt een probleem is. Teksten opstellen is immers niet alleen uw werk, maar ook uw passie. En als u een goede blafbrief of pleitnota kunt opstellen, kunt u ook prima bloggen.

Kortom, waarom zou u moeten bloggen? Waarom niet?

Arnoud