UPC heft blokkade The Pirate Bay op

Geplaatst op in Ondernemingsvrijheid, 5 reacties

piratebay-sunk-dank-bas-taart.pngUPC heeft de blokkade van torrentsite The Pirate Bay opgeheven, meldde Tweakers gisteren. Dit naar aanleiding van het arrest in de XS4All-zaak. Hoewel UPC daar formeel geen partij bij was, zat dit er natuurlijk best hard aan te komen.

In Nederland zijn uitspraken van rechtbanken, maar ook hoger-beroepshoven en zelfs de Hoge Raad formeel alleen bindend voor de partijen die bij de zaak betrokken zijn. De rechtszaken van Brein tegen Ziggo en XS4All enerzijds en UPC, KPN en Tele2 anderzijds staan dus formeel los van elkaar en het vonnis in die laatste zaak, staat nog steeds overeind. Inclusief dwangsommen die Brein zou mogen incasseren.

Praktisch gezien zag men bij Brein ongetwijfeld de bui al hangen, want hetzelfde gerechtshof zou het hoger beroep in de UPC/KPN/Tele2 zaak uitspreken en het ligt niet voor de hand dat men daar ineens wél zou oordelen dat de TPB-blokkade effectief en gepast is. En als je bedenkt dat ze dan ook nog een keer drie ton proceskosten te moeten vergoeden aan de providers, dan kan ik me goed voorstellen dat ze bij Brein dachten dat overleg met UPC geen gek idee was.

Natuurlijk heeft Brein cassatie aangekondigd te overwegen na het XS4All-arrest. Dat doe je namelijk altijd, al is het maar om het originele nieuws weg te kunnen drukken en zelf weer de talking points te bepalen. Maar het zal nog een hele tijd duren voordat de Hoge Raad iets gaat vinden van het Haagse arrest, en dan is het ook nog maar eens de vraag of die uitspraak gunstig voor Brein zal zijn.

Immers de Hoge Raad toetst alleen of de wet correct is toegepast, en niet of de feiten juist zijn. Wat het Hof heeft vastgesteld, is feitelijk juist binnen de cassatieprocedure. En de feiten in dat arrest waren vrij duidelijk: het illegaal uploaden door klanten van de providers is niet afgenomen, en daar ging het uiteindelijk allemaal om.

Hoe nu verder. Dat is een goeie vraag. Iedere jurist zit nu te wachten op het Kino.to-arrest van het Europese Hof van Justitie, waar de vraag voorligt of ISP’s de verbinding naar websites die illegale content aanbieden moeten blokkeren. De advocaat-generaal (de adviseur van het Hof) was alvast van mening van wel, hoewel het wel een beetje halfhartig terugverwijst naar de nationale rechter:

[Een blokkeerbevel] is in beginsel niet onevenredig louter vanwege het feit dat hij aanzienlijke kosten met zich brengt, maar zonder bijzondere technische kennis gemakkelijk kan worden omzeild. Het staat aan de nationale rechters om in het concrete geval met inaanmerkingneming van alle relevante omstandigheden een afweging te maken tussen de grondrechten van de betrokkenen en aldus een juist evenwicht tussen die grondrechten te verzekeren.
Oftewel: we zeggen geen nee, maar het is aan u om te bepalen wanneer u ja zegt. Daar hebben we ook veel aan.

En als uitsmijter dan nog tegelijkertijd het nieuws dat piraterijsites 165 miljoen omzet per jaar halen en dat de Nederlandse muziekindustrie 38 miljoen omzet wist te halen, een verdubbeling van vorig jaar. Dankzij of ondanks de blokkade?

Arnoud

Wanneer is een API reverse engineeren computervredebreuk?

Geplaatst op in Security, 28 reacties

chip-paspoort.jpgEen lezer vroeg me:

Onlangs is de OV-Chipkaart app uitgekomen. Uit analyse blijkt dat de app per request een specifieke signature meestuurt, en zonder die signature komt er geen reactie vanuit de server van Trans Link Systems. De methode waarop de signature gemaakt wordt is te achterhalen met decompileren en daarna eenvoudig na te maken. Het is erg moeilijk te achterhalen door puur naar het verkeer te kijken. Mijn vraag is: als iemand API calls doet op basis van die kennis, is er dan sprake van computervredebreuk?

Als ik het goed begrijp, dan doet die app dus aanroepen op de server van TLS. Om te bewijzen dat de app echt de app is, wordt daarbij een signature/code gemaakt op basis van een sleutel die in de app aanwezig zit. Heb je de sleutel, dan kun je dus de code namaken en je eigen aanroepen als echt presenteren.

Van computervredebreuk is sprake als je binnendringt in andermans computer. Een ov-chipkaart is een computer, en die heb je te leen van TLS. Binnendringen daarin is dus mogelijk. Maar een app op je eigen telefoon, daar kun je niet in binnendringen. De app is geen ‘geautomatiseerd werk’, de telefoon wel maar die is van jezelf.

Binnendringen in de server van TLS is mogelijk en dat kan wel computervredebreuk zijn. Alleen, er moet dan sprake zijn van binnendringen zonder recht, wederrechtelijk dus. Je zegt dan, je mag inloggen met de app maar handmatig/eigen app inloggen mag niet. Ik twijfel of dat werkt. Als ik zeg “hier is de sleutel” en jij maakt een sleutel erbij, dan pleeg je geen huisvredebreuk als je met die extra sleutel binnengaat. Het gaat om de plek waar je mag zijn, niet het middel waarmee je daar komt. Een undocumented feature aanroepen door de API-URL te manipuleren (misschien doet &debug=1 iets leuks?) zou ik wel computervredebreuk noemen.

Auteursrechtelijk is het spannender. Je decompileert en achterhaalt de werking van de app. Als het doel dan is een kloon van de app te maken, dan botst dat met het auteursrecht op de app. Maar ‘kloon’ is een beperkt begrijp. En een nieuwe app die alleen dezelfde API calls doet, zou ik niet snel een ‘kloon’ noemen. De wet hanteert “computerprogramma, dat niet als een nieuw, oorspronkelijk werk kan worden aangemerkt” als criterium. Dus echt pure nabouw, dezelfde functionaliteit en layout.

Je kunt je ook afvragen of je wel de ‘werking’ van de app aan het achterhalen bent. Je wilt in feite alleen het algoritme voor het maken van de code achterhalen, en natuurlijk het element zelf dat daarvoor nodig is. Hoe de rest van de app werkt, is minder van belang.

Arnoud

Ik wil een prijs winnen maar krijg honderd nieuwsbrieven!

Geplaatst op in Privacy, 8 reacties

winnen-wedstrijd-button-knopEen lezer vroeg me:

Afgelopen vrijdag vulde ik via Facebook een Deel en Win actie in om kans te maken op een tv. Er werd gezegd, “Vul een paar vragen in en win”, dat bleken 50 vragen te zijn. De eerste drie gaan over tv en de rest is allemaal gesponsord, als wilt u een nieuwe keuken, begrafenisverzekering, lening, boekenserie en weet ik allemaal wat. Uiteraard moet je op het einde je mailadres en telefoonnummer achterlaten om te winnen. Mijn mailbox zit nu al vol met nieuwsbrieven en aanbiedingen, en het lijkt me dus wachten op de telefoontjes. Dit mag toch niet zomaar?

Dit is een bekende praktijk. Buitengewoon ergerlijk, maar heel weinig aan te doen vrees ik. Behalve dan “vul dat niet in” als advies.

Juridisch gezien is het dubieus wat die bedrijven doen. Je mag mensen immers niet ongevraagd bellen of mailen met commerciële aanbiedingen. Dat vereist toestemming (opt-in), zo bepaalt de Telecommunicatiewet.

Bedrijven met acties als deze redeneren “als je interesse meldt in een nieuwe keuken, dan geef je opt-in aan alle keukenbedrijven die wij zorgvuldig selecteren voor ons partnerprogramma”. Maar dat is niet hoe opt-in werkt. Toestemming kan alleen worden gegeven als je weet waarvoor. “Ik wil graag gebeld worden voor een keukenofferte” is dus géén rechtsgeldige toestemming.

In november 2011 deelde de OPTA (tegengewoordig ACM) een stevige boete uit aan een bedrijf dat ook met deze praktijken werkte. Er werd verwezen naar zorgvuldig geselecteerde partners en sectorale opt-ins (bel mij over mijn hypotheek, stuur me informatie over keukens, dat werk). En dat mag gewoon niet:

Het is voor abonnees niet duidelijk van wie zij mailings kunnen verwachten, het wordt immers niet duidelijk wie de partners van Digital Magazines zijn. Hiermee zou een zeer brede en onbepaalde machtiging tot het verwerken van gegevens worden verkregen die volgens de wetsgeschiedenis niet als een geldige toestemming kan worden aangemerkt.

De boete werd bij de rechtbank vernietigd, maar alleen op de grond dat de OPTA niet bewezen was dat er natuurlijke personen gespamd waren (de oude Telecomwet). Wat mij betreft blijft bovenstaande gewoon overeind, ik kan me niet vóórstellen dat een rechtbank het legaal verklaart om te zeggen dat “iedereen mag mij bellen over een nieuwe keuken” een specifieke toestemming tot commercieel bellen is.

Maar goed, wat doe je eraan. Schade claimen en bewijzen is zo goed als onmogelijk. Een signaal afgeven bij de ACM kan (www.spamklacht.nl) maar dat levert geen direct zichtbaar resultaat op. Een zwarte lijst opzetten voelt wat bot, zeker omdat veel bedrijven die de contactgegevens krijgen, wordt verzekerd dat er netjes opt-in verkregen is. Plus, zijn die wel onder de indruk van een dergelijke lijst?

Arnoud

Is 4g eigenlijk wel een nieuwe dienst?

Geplaatst op in Innovatie, 20 reacties

simyoTelecombedrijf Simyo gaat vijf euro per maand extra vragen voor 4g draadloos internet, las ik bij Tweakers. En een lezer stelde me toen de intrigerende vraag: heb je niet gewoon récht op 4g als je nu 3g hebt? Je neemt immers de dienst “draadloos internet op je mobiel af”, en de techniek die eronder ligt, staat niet genoemd in het contract.

Om met dat laatste te beginnen, de algemene voorwaarden van Simyo noemen inderdaad nergens expliciet de technologie. De enige indirecte verwijzing naar standaarden zit in de definitie van “Datadienst”:

de mobiele telecommunicatiedienst van Simyo die dataverkeer mogelijk maakt vanaf en naar netwerkaansluitpunten op het Mobiele Netwerk of andere netwerken of systemen waarmee het Mobiele Netwerk direct of indirect verbonden is. Dit met inachtneming van enige technische standaard, met behulp waarvan Simyo datadiensten aanbiedt.

Deze tekst moet je dan lezen als dat Simyo de technische standaard ondergeschikt vindt aan het soort dienst. Men kan dus besluiten, weg met 3g en hier komt 4g, en dan blijven de contractuele bepalingen overeind. Anders gezegd, mobiel internet via 4g is dan geen nieuwe dienst maar een “inachtneming van een nieuwe technische standaard”. Tsja. Er valt wat voor te zeggen maar je voelt ook wel aan dat dit niet echt is wat Simyo voor ogen had toen ze de voorwaarden schreef.

Aan de andere kant, onduidelijkheden en ambiguïteiten in algemene voorwaarden worden in het nadeel uitgelegd van de partij die ze opschreef. De gunstigste lezing voor de wederpartij wint het.

Verderop zie ik dingen staan als

Simyo spant zich in om de dienstverlening zo ongestoord mogelijk te laten verlopen.

en

De technische eigenschappen van een Mobiele Telecommunicatiedienst of van een Mobiel Netwerk kunnen door Simyo worden gewijzigd om aan de eisen van de tijd en de stand van de techniek te blijven voldoen.

maar om daar nu uit te concluderen dat de upgrade naar 4g een deel is van die ‘inspanning’ van Simyo met als doel “aan de eisen van de tijd en de stand van de techniek te blijven voldoen”, dat gaat me wat ver.

Twijfelgeval dus. Enerzijds voelt het niet echt als iets écht nieuws, maar anderzijds het levert wel dezelfde functionaliteit. Neem als analogie de televisie. Het lijkt algemeen geaccepteerd dat digitale televisie wat anders is dan analoge, hoewel het eigenlijk dezelfde functionaliteit is alleen dan méér en een stukje kwalitatief scherper.

Echter, als de televisieboer had gezegd, we hebben extra signaalversterkers op de analoge kabel gezet, dus graag €5 bijbetalen voor Superanaloge Televisie, hadden we dat geslikt dan? Ik denk het niet. Maar waarom dan wel als de televisieboer zegt “het komt nu via nieuwe technische standaarden binnen als nullen en enen in plaats van golfjes”? Gaat het erom dat je een nieuw kastje nodig hebt? Dat het anders heet? Dat we het met z’n allen gewoon anders vínden?

Arnoud

Hyperlinks zijn geen auteursrechtinbreuk, ook niet als je embedt of framet

Geplaatst op in Intellectuele rechten, 113 reacties

ketting-chain-link.pngHatsee. Epische overwinning voor hyperlink én embedded link, juicht het steeds tendentieuzer schrijvender Webwereld. In een uitgebreid arrest (via) verklaart het Hof van Justitie hyperlinken legaal, ook als het gelinkte werk “aldus wordt getoond dat de indruk wordt gewekt dat het op dezelfde website verschijnt”. Lees: embedden en framen.

De legaliteit van hyperlinks is volgens mij onderwerp nummer één van internetrechtscripties, want wat er juridisch nou gebeurt als je hyperlinkt, is eigenlijk nooit helemaal duidelijk geweest. Het is ergens een bronvermelding (“daar staat het”), maar wel een bronvermelding die de bron voor je neus neerzet. Of eentje die de bron deel uit laat maken van je eigen website, waar dan weer prachtige termen voor zijn bedacht zoals inline linken, embedded linken, framen of iframen.

In een Zweedse zaak over hyperlinks naar nieuwsberichten was er een slimme rechter die hier een knoop over doorgehakt wilde, en een prachtige set vragen stelde aan het Hof van Justitie. Dat Hof is de hoogste instantie als het gaat over de vraag hoe iets zit met auteursrecht, en met zogeheten prejudiciële vragen kan een nationale rechter zo een juridische basis krijgen voor een vonnis. (Je gaat dus nooit in hoger beroep of cassatie bij het Europese Hof, je laat de rechtbank vrágen stellen aan het Hof. Maar dat terzijde.)

Het Hof is al een tijdje bezig het auteursrecht te herdefiniëren met een serie arresten over wanneer iets een werk is en wanneer iets inbreuk op het auteursrecht is. Bij dat laatste hanteert men de leer van het “nieuwe publiek”: als je het werk beschikbaar stelt voor een groep mensen van in principe ongedefinieerde omvang, dan is dat inbreuk op het auteursrecht als het een nieuwe groep is, niet de groep die de rechthebbende voor ogen had toen hij de licentie gaf.

Maar hoe werkt dat nu via internet? Als je dat criterium streng uitlegt, dan kun je zeggen dat een hyperlink inbreuk is. Zeker als je embedt of framet: dan zien immers andere mensen het dan de groep die netjes via de homepage van de originele aanbieder binnenkomt (ja het is nog 1996). Met die redenering vond de rechtbank Nederland.fm inbreukmakend: er was immers een nieuwe groep, de bezoekers van die website.

Het Hof schopt die constructie keihard onderuit. Als je iets op het open internet zet, dan is het publiek het gehele internet en niet slechts jouw eigen clubje bezoekers:

26 De doelgroep van de oorspronkelijke mededeling bestond immers uit alle potentiële bezoekers van de betrokken website. Gelet op het feit dat voor de toegang tot de werken op deze website geen enkele beperkende maatregel werd gehanteerd, was deze website immers vrij toegankelijk voor alle internetgebruikers.

Maar embedden dan? Dan gaan mensen niet naar de originele site, maar wordt het werk geopend in de context van de site waar ze dan zijn. Denk aan een embedded muziekplayer die ik hieronder op kan nemen: druk je op afspelen, dan krijg je muziek maar je blijft op mijn blog. Gaat het er dan om waar de muziek vandaan komt?

Nope. Wie iets op internet zet, biedt het aan het hele internet aan. Het publiek is het hele internet. Dat het publiek nu via een embedded link, in de context van andermans site, het werk ziet, verandert niets aan de vaststelling dat het publiek het gehele internet is en blijft. Dit kan anders worden als het werk origineel aan een afgeschermde groep werd aangeboden maar nu aan het gehele internet. Denk aan een situatie dat ik de URL van een videostream die na betaling beschikbaar is, weet te onderscheppen en dan als directe link vanaf mijn site aanbiedt. (En nee, zeggen “dan moeten ze die URL zelf beveiligen” is dan geen tegenargument.)

Linken naar illegaal aanbod staat wél op de auteursrechtelijke tocht nu. Die illegale kopie is niet met toestemming aan het internetpubliek aangeboden, zo kun je redeneren. Dus wie daar een link naar zet, trekt ineens een nieuw publiek open, een ander publiek dan waar de toestemming voor is gegeven (bv. de dvd-koper of de Netflix-kijker).

Maar je kunt ook zeggen: de initiële kopie schendt auteursrechten, maar daarna de hyperlinks niet meer. Die vergroten immers het bereik van de initiële kopie niet, dat bereik is en was het gehele internet. En volgens dezelfde redenering als bij hyperlinks naar legale publicaties vergroten hyperlinks naar dat illegale aanbod het publiek niet.

Arnoud

Op staande voet ontslagen wegens Facebookcomment?

Geplaatst op in Ondernemingsvrijheid, 36 reacties

Onderstaande screencap met zeer vermoeiend “be like”-bijschrijft doet de ronde. Dat roept natuurlijk de vraag op, kán dat, iemand via Facebook ontslaan? En vooral zo per direct zoals het bericht lijkt te suggereren?

ah-be-like

Je onterecht ziekmelden mag natuurlijk niet, maar is geen automatische grond voor een ontslag. In het arbeidsrecht geldt algemeen dat je proportionele sancties moet opleggen, en ontslag wordt gezien als een uiterst middel in plaats van het eerste ding dat je inzet. Een waarschuwing en een dag geen loon zou bijvoorbeeld meer voor de hand liggen.

Een ‘staandevoetje’ oftewel ontslag wegens een dringene reden is helemaal moeilijk. Het moet zo ernstig zijn dat er “redelijkerwijs niet gevergd kan worden” dat de arbeidsovereenkomst voortgezet wordt. Diefstal of mishandeling van collega’s zijn standaardvoorbeelden. Het standaard tegenvoorbeeld is detentie: wie veroordeeld wordt tot een celstraf, mag niet om die reden worden ontslagen op staande voet.

Werkweigering, oftewel niet komen werken terwijl je dat wel kunt, is genoemd als een grond voor ontslag op staande voet. Maar het moet dan gaan om een ernstige vorm van werkweigering. Onterechte ziekte wordt daar niet snel onder gerekend. De eis uit de rechtspraak is dat enkel loon inhouden te mager is als sanctie.

Zou Dynabyte de ziekmelding hebben willen betwisten op grond van het gegeven dat [appellant], in strijd met de verzuimvoorschriften, niet thuis was toen de controleur kwam, al dan niet in combinatie met de activiteiten die [appellant] volgens haar ondertussen elders ontplooide, dan had Dynabyte de loondoorbetaling kunnen opschorten. Het enkele feit dat controlevoorschriften niet zijn nageleefd, is volgens vaste rechtspraak onvoldoende voor ontslag op staande voet (zie ook HR 8 oktober 2004, JAR 2004/259), tenzij bijkomende omstandigheden dat anders maken.

In dit geval lijkt het vrij evident dat er sprake is van een onterechte ziekmelding, maar er zijn ook genoeg situaties denkbaar waarin iemand wél ziek is en toch gaat shoppen of sporten of iets dergelijks. Ziek zijn is niet per se hetzelfde als in bed liggen met een thermometer in je mond. Natuurlijk zal dit wel meestal in overleg met de arts moeten, maar het kan dat je in het kader van herstel een dag er tussenuit gaat, terwijl je toch niet in staat bent om te werken.

Het is natuurlijk mogelijk dat de vrouw in haar proeftijd zit, of via een uitzendbureau werkzaam is. In dat geval is het een stuk makkelijker. Een werkgever hoeft dan eigenlijk geen reden te hebben. (Maar als hij die heeft, mag dat geen ‘verboden’ reden zijn zoals dat de vrouw zwanger blijkt of religieus actief is.)

Een ontslagmelding via Facebook is als zodanig toegestaan. Ontslag hoeft niet per se op schrift, tenzij in de arbeidsovereenkomst staat van wel.

Het is niet de eerste keer dat zoiets via Facebook opduikt en het zal ook niet de laatste zijn. En dat roept bij mij de vraag op: hoe ver mag je kijken als werkgever? Mag je bv. verlangen dat je gevriend wordt op Facebook zodat je dit soort updates kunt zien?

Arnoud

Wanneer mag een auditor onze camerabeelden inzien?

Geplaatst op in Privacy, Security, 4 reacties

dome-camera.jpgEen lezer vroeg me:

Van tijd tot tijd komt er bij ons een auditor over de vloer voor de certificering van een van onze klanten (PCI-DSS audit bijvoorbeeld). Soms wil zo’n auditor dan ook de camerabeelden bekijken, om bevestiging te krijgen dat de camerabeveiliging werkt. Mogen wij daarana meewerken? Camerabeelden mogen toch alleen met gerechtelijk bevel worden afgegeven?

Er is geen harde regel die inzage door derden verbiedt behalve bij gerechtelijk bevel. Sterker nog, er is slechts een bevel officier van justitie nodig om camerabeelden te vorderen door Justitie (art. 126nd Strafvordering). Tenzij je de strenge lijn van de Hoge Raad volgt die zegt dat camerabeelden ‘bijzondere’ persoonsgegevens zijn, dan is een bevel rechter-commissaris nodig.

Maar goed, dat gaat over strafrecht. Hier gaat het om inzage door een private partij. Daarbij is het strafrecht en het wetboek van strafvordering niet relevant.

De beveiliging middels camera’s is op zich al een onderwerp dat gerechtvaardigd moet worden onder de Wet bescherming persoonsgegevens, aangezien camera’s persoonsgegevens verwerken. De gebruikelijke grond is artikel 8 sub f: er is een dringende noodzaak (men kán niet anders), er is geen reële mogelijkheid toestemming te vragen en men heeft alles gedaan dat gedaan kan worden om de privacy van de gefilmde mensen te beschermen.

Als je het filmen an sich kunt rechtvaardigen onder dit artikel, dan lijkt me “controleren dat het filmen werkt” eigenlijk automatisch ook wel door de beugel kunnen. Maar je zult wel wat specifieke waarborgen moeten inbouwen. Kan de software automatisch gezichten blurren bijvoorbeeld? Doe dat dan wanneer de auditor de beelden kijkt. Of kan de auditor in een apart kamertje kijken met achterlating van zijn telefoon, zodat hij wel kijkt maar niet kan kopiëren? Misschien kun je op een rustig moment de beste man (m/v) zélf even voor de camera laten staan, en daarna samen constateren dat hij inderdaad in beeld was.

Arnoud

Hoe behoud ik als werknemer mijn sociale media?

Geplaatst op in Ondernemingsvrijheid, 8 reacties

social-mediaSociale media en het werk, een lastige combinatie. Met name als je actief gaat zijn met dingen die raken aan het werk zelf. Is dat Twitteraccount van jou als je elke dag vertelt over je verkoopactiviteiten? Van wie is die Linkedingroep waarin je klanten en leveranciers met elkaar in contact brengt? Een lezer stelde me nu concreet de vraag: hoe régel ik dat in mijn arbeidscontract.

Er is helaas maar weinig wettelijk geregeld over ‘eigendom’ van sociale media accounts. Zo ongeveer de enige regel die enigszins relevant is, is het auteursrecht. Wie als werknemer en in het kader van het werk iets maakt, heeft daarop niet het auteursrecht. Dat ligt volgens de wet bij de werkgever. De productfolder of FAQ die je schreef, is dus niet van jou, maar de roman waar je in het weekend aan werkt wel.

Een account op een socialemediadienst is echter niet iets dat onder auteursrecht valt. Zo’n account is een dienst van een derde, maar op een dienst valt geen auteursrecht te claimen. Hier zijn dus niet echt regels voor, behalve de heel algemene regel dat je een “goed werknemer” moet zijn, oftewel niet nodeloos de belangen van je werkgever mag doorkruisen.

Neem een Linkedingroep waarin je met klanten praat of een Twitteraccount dat aan werk gerelateerd is. Je kunt je afvragen of je wel als goed werknemer bezig bent wanneer je dat als “privé-eigendom” zou claimen. Of als je redelijke instructies van je werkgever over wat je daarmee moet doen, niet opvolgt.

Hier is geen duidelijk juridisch antwoord op, ben ik bang. Het beste is dus om dit vooraf te regelen, oftewel bij indiensttreding in je arbeidscontract op te nemen. Een socialemediabeding dus.

Wat moet je hierin regelen?

  • Auteursrechten. Welke teksten, foto’s e.d. zijn van jezelf en welke van de werkgever? Kun je daar een duidelijk criterium voor maken, bv. “als ik ze op mijn blog zet en het gaat niet over werk, dan is het van mij”?
  • Relatie tot werk. Bepaal wanneer je wel en niet actief mag zijn op die sociale media, en wat je er eventueel bij moet melden. Mag je functie of bedrijfsnaam erbij of juist niet? Functie en “Op persoonlijke titel“? En mag je onder werktijd actief zijn daar?
  • Klanten als volgers. Wat doe je als een klant zich linkt, volgt, abonneert, bevriendt of hoe het maar heet via sociale media? Hoe herken je klanten en wanneer zou je klanten moeten weigeren of verwijderen?

Een voorbeeldtekst voor een ‘losse’ relatie, de werknemer wil zelf dingen doen die eigenlijk los staan van het werk:

Artikel X. Gebruik van sociale media
Werkgever staat toe dat werknemer op sociale media actief is voor zover dit de belangen van werkgever en een goede uitvoering van het werk niet schaadt. Hierbij spreken partijen het volgende af:
1) De auteursrechten op bijdragen aan sociale media komen toe aan werknemer persoonlijk, tenzij de inhoud op specifieke opdracht van werkgever gemaakt is.
2) Werknemer zal de accounts als persoonlijk gebruiken en de naam van werkgever alleen noemen daar waar het gebruikelijk is een werkgever te noemen. Werknemer zal nimmer pretenderen namens werkgever te spreken. Werknemer zal een privémailadres koppelen aan de socialemedia-accounts.
3) Werknemer zal de grenzen van het relatiebeding (artikel XYZ) ook respecteren bij contacten via sociale media. Partijen zullen bij beëindiging van de arbeidsovereenkomst in gezamenlijk overleg socialemediaverbindingen met ‘verboden’ relaties verbreken of beëindigen waar dat haalbaar is gezien de aard van het medium.

Een werknemer die zakelijk en privé wil mengen, heeft het moeilijker. Je moet dan twee belangen balanceren. Je komt dan al snel uit op een account dat je inricht als werknemer, dus met een werkmailadres. Een voorbeeld:

Artikel X. Gebruik van sociale media
Werkgever en werknemer komen overeen dat werknemer op sociale media actief mag zijn ten behoeve van de belangen van werkgever. Hierbij spreken partijen het volgende af:
1) Werknemer zal zichzelf identificeren als $functie van werkgever en vermelden dat zijn uitingen niet die van het bedrijf hoeven te zijn, bij voorkeur met “Op persoonlijke titel”.
2) Werknemer zal zonder overleg geen toezeggingen namens het bedrijf doen, en vragen die buiten zijn expertise liggen doorverwijzen naar een collega.
3) Werknemer zal het mailadres dat werkgever beschikbaar stelt, gebruiken voor het beheer van socialemediaaccounts.
4) Werknemer zal bij beëindiging van de arbeidsovereenkomst zorgdragen dat een collega het beheer van deze accounts kan overnemen. Werkgever staat ervoor in dat het account zo snel mogelijk wordt beëindigd of van naam veranderd zodat de naam van werknemer niet langer gekoppeld is aan de accounts.

Wil je een dergelijk beding gebruiken, leg deze eis zo snel mogelijk op tafel. Pas op de dag van ondertekening dit nog even melden, is te laat en zal niet worden gewaardeerd.De toekomstige werkgever zal erover moeten nadenken, en wil misschien uitzonderingen aanbrengen. Dat mag; dit is een kwestie van onderhandelen over een arbeidsvoorwaarde. Het kan natuurlijk ook achteraf, alleen zul je dan je werkgever moeten overtuigen dat dit ook voor hem goed is om te tekenen.

Zouden jullie een dergelijk beding in je arbeidscontract willen? En je werkgever?

Arnoud

Wanneer mag je je partner in huis bespioneren?

Geplaatst op in Privacy, 25 reacties

Een lezer vroeg me:

Wanneer je samenwoont, al of niet getrouwd, mag je elkaar dan afsluiteren of met verborgen camera’s observeren?

Ik had al eens eerder een dergelijke vraag gehad, maar ik kreeg de afgelopen drie weken vier keer deze vraag dus ik dacht, hier moet ik nog eens op terugkomen.

Iedereen heeft privacy, maar als je met elkaar bent getrouwd of samenwoont dan wordt die privacy een heel stuk minder. Je moet dan eerder verwachten dat je partner dingen van je weet of dingen opvalt die je eigenlijk liever privé zou willen houden. Douchen is privé maar dat je partner binnenkomt tijdens het douchen, tsja dat hoort erbij.

De wet verbiedt het ‘wederrechtelijk’ aftappen van telefoontjes, mail of internetchats en ook het ‘wederrechtelijk’ installeren van verborgen camera’s in huis. Wederrechtelijk wil zeggen dat er geen recht, geen reden voor is. En dat is hier het lastige: omdat je een stuk privacy inlevert als je trouwt of samenwoont, kun je minder snel spreken van “geen recht” als zoiets gebeurt.

Wanneer je in gemeenschap van goederen bent getrouwd, dan is het nóg moeilijker om van wederrechtelijkheid te spreken. Het is dan immers je (mede)eigendom waar je de aftap/opnamespulen op installeert. En binnendringen in je eigen computer, dat kan niet. Maar zaligmakend is dat criterium niet: ik mag het bezoek op mijn verjaardag ook niet zomaar filmen met een verborgen camera, ook al heb ik die in mijn eigen huis verstopt.

Het gebruik van andermans wachtwoord is formeel strafbaar als computervredebreuk. Maar ook hier weer, het moet gaan om ‘wederrechtelijk’ gebruik. En of daar sprake van is, is dus onduidelijk.

Wel lijkt het me buitengewoon moeilijk om in een huwelijk/partnerschap met dergelijke juridische zaken te beginnen. Ga je werkelijk aangifte doen tegen je echtgenoot als je zo’n camera vindt? Een schadevergoeding eisen als je vriendin je aftapt?

Arnoud

Mag een werkgever zijn werknemers op een nieuwsbrief inschrijven?

Geplaatst op in Ondernemingsvrijheid, Privacy, 6 reacties

discount-korting-afgeprijsd-actie-aktie.pngEen lezer vroeg me:

Mag een werkgever zijn werknemer op nieuwsbrieven van derden inschrijven? Bij mijn bedrijf krijg ik wekelijks een nieuwsbrief die korting biedt op kunst, cultuur en entertainment. Ik heb me hier niet voor opgegeven, maar mijn werknemerwerkgever heeft iedereen tegelijk hiervoor ingeschreven. Is dat legaal?

Wanneer het gaat om werkgerelateerde zaken, heeft de werkgever zeggenschap hoe dat werk wordt uitgevoerd. Een werkgever mag dus bepalen dat de werknemer bepaalde informatie moet lezen, en mag die dan ook meteen toesturen of op het bureau van de werknemer leggen. Dat zou dus ook prima een nieuwsbrief van een derde kunnen zijn.

Wel moet het gaan om werkgerelateerde informatie. Een werkgever kan niet namens de werknemer opt-in geven voor een nieuwsbrief die niets met het werk te maken heeft. En dat is volgens mij waar het hier om gaat: die kortingsregeling is een leuk kado aan de werknemers, maar die staat los van het werk dus kan de werkgever niet besluiten dat de werknemer dit mag ontvangen.

Er kan hier trouwens nog een privacygerelateerd ding meespelen. Om zo’n kortingsregeling mogelijk te maken, heeft de werkgever waarschijnlijk de contactgegevens van de werknemer aan die kortingspartij gegeven. Dát is dubieus want ook dat staat los van het werk en vereist dus aparte toestemming. En bij toestemming gevraagd door een werkgever geldt dan nog eens dat je vrijelijk moet kunnen weigeren. Dus niet “als jij niet meedoet dan komen we niet in de 20% categorie!”

Ik vraag me dan altijd af of dit gewoon naïviteit is of iets anders. Je kunt toch op je vingers natellen dat als je mensen nieuwsbrieven gaat sturen die neits met werk te maken hebben, je daar gedoe mee krijgt?

Arnoud