Mag een verhuurder per camera meekijken en -luisteren met zijn huurders?

Geplaatst op in Security, 3 reacties

stadspartij-den-helder-bordje-cameratoezichtDe Stadspartij in Den Helder kan iedereen die het gebouw aan de Californiestraat huurt afluisteren en bekijken, las ik in het Noord-Hollands Dagblad. “Er hangt een camera waarmee zij alle bijeenkomsten van derden op afstand kunnen bekijken en beluisteren”, aldus ex-lid Carlo Assorgia. Enigszins verwarrend heeft het bestuur aangifte tegen diezelfde Assorgia gedaan wegens het afluisteren van dat bestuur middels die camera.

Oké. De politieke verwikkelingen even daargelaten: er hing dus een beveiligingscamera (met microfoon) in een gebouw van de Stadspartij. Anderen mochten dat pand huren, en kennelijk bleef die camera dan aan. Logisch voor een beveiligingscamera, en er zou ook een bordje bij de ingang hangen met “Dit pand wordt beveiligd c.q. bewaakt door MGB beveiligingen”, zo lees ik bij Den Helder Actueel. Dat lijkt via Street View de eenregelige tekst rechtsonder op het raam te zijn, maar ik houd me aanbevolen voor beter beeld.

Is dat genoeg? De wet eist dat er duidelijk wordt gewaarschuwd voor cameratoezicht (art. 139f Strafrecht). Een bordje is dus genoeg, maar het moet wel duidelijk in beeld (haha) komen voordat je gefilmd wordt. Een sticker ergens rechts op de rand van je pand lijkt me niet aan die eis voldoen. Een groot bord op de deur zelf zou ik wat anders vinden.

Verder, als de beelden opgeslagen worden dan heet dat een verwerking van persoonsgegevens. Dat vereist dan een reglement cameratoezicht, waarin uitgelegd is voor welke doelen de beelden worden opgeslagen, wie ze mag uitkijken en hoe lang ze worden bewaard. En uiteraard mag je dan niet buiten die vastgelegde doelen en regels treden.

Voor geluidsopnamen geldt in principe hetzelfde. Gesprekken afluisteren of opnemen in besloten ruimtes is verboden tenzij je partij bent bij het gesprek. Daarbij geldt wel één belangrijke uitzondering: de eigenaar van een pand mag opnemen zonder partij te zijn gesprekken in zijn pand opnemen, zolang dat maar niet heimelijk gebeurt (art. 139a lid 2 Strafrecht). Dus ook hier: bordje ophangen, en wel graag iets duidelijker dan “dit pand wordt beveiligd”.

En dan val ik van mijn stoel als ik lees “Drie personen konden via een app op hun telefoon de beelden en het geluid van de camera volgen en eventueel opnemen.” Als je meldt dat een beveiligingsbedrijf cameratoezicht toepast, dan is dat tot daar aan toe – maar als de verhuurder dan ook zélf bij de beelden kan, dan doe je het verkeerd met je bordje.

Arnoud

‘Grotere kans op boete voor Nederlandse Popcorn Time-gebruikers’, wacht, wat?

Geplaatst op in Intellectuele rechten, 53 reacties

popcorn-time-film-serieDe kans dat auteursrechthebbenden gaan proberen om van Nederlandse Popcorn Time-gebruikers schadevergoedingen te eisen lijkt weer wat groter te zijn geworden, las ik bij NOS.nl (dat me ook om een weerwoord vroeg). Brein-opperhoofd Tim Kuik liet zich bij BNR ontvallen dat er in de wandelgangen wordt gefluisterd dat sommige rechthebbenden nadenken over mogelijke boetes voor sommige downloaders. Keihard bewijs dat het volgende week gaat gebeuren? Proest. Maar slim van Brein wel: het kost veel minder dan daadwerkelijk naar de rechter gaan, de negatieve PR-impact is een stuk minder en er zullen vast mensen zijn die nu denken “Oké, ik ga wel naar Netflix nu”.

Sinds de invoering van het downloadverbod is het al een discussie: gaan individuele up- en vooral downloaders nu aangepakt worden? Het is immers inbreuk op auteursrechten als je iets downloadt uit illegale bron, nu het excuus van de thuiskopie van tafel is.

Heeft het zin? In juridische zin vast wel: elke inbreuk beëindigd is er een. Maar praktisch gezien zie ik het niet. Een digitaal vergiet pak je niet aan door een voor een gaatjes te dichten, dat vereist andere middelen. En die heeft Brein al lang gevonden, namelijk de platforms aanpakken. The Pirate Bay blokkeren beperkt het downloaden van veel meer mensen dan een rechtszaak tegen een downloader.

Natuurlijk, er gaat een afschrikwekkend effect uit van een downloader aanpakken. Holy shit, die jongen van hier tegenover moet 8.000 euro boete (pardon, 100 euro schadevergoeding en 7.900 volledige proceskostenvergoeding, maar je weet hoe dat gaat) betalen omdat ie een film heeft gedownload op Bittorrent. Ik neem wel een VPNga wel naar Netflix. Zoiets.

Maar a) hoe groot is dat effect werkelijk en b) het afbreukrisico is veel te groot. Afbreukrisico? Ja. Voor je het weet sta je een grootmoeder van 85 te dagvaarden wiens aardige onderbuurjongen haar router heeft helpen beveiligen (en en passant er een seedbox-gateway van maakte), of een meisje van 13 dat alleen maar de Hunger Games wilde kijken. En je kunt je nu al de krantenkoppen (en mogelijk Kamervragen) wel voorstellen.

Dus nee, ik geloof het niet. Het is veel slimmer om door te laten schemeren dát het kan gebeuren. Want het is leuke clickbait, dit soort angstverhalen, en het kost niets om ze in de wereld te helpen. (En ja, dilemma: moet je er dan op reageren in de hoop het te ontkrachten, want zo valideer je dat het een talking point is. Maar goed.)

Arnoud

Is het strafbaar een USB-killer in je tas te hebben?

Geplaatst op in Regulering, Security, 47 reacties

usb-killerEen Russische onderzoeker heeft een USB-stick ontwikkeld waarmee het mogelijk is om computers te vernielen, las ik bij Security.nl. De USB-killer stuurt een stroomstoot op -220 Volt naar het moederbord van de computer waar je hem insteekt, en dat is redelijk fataal. Oké, leuk, maar dan wordt het juridisch interessant: stel je stopt die in je tas, met het idee dat een dief zo zijn laptop opblaast als hij het ding vindt en in dat apparaat steekt. Mag dat dan?

Het vernielen van een computersysteem (fysiek stukmaken) is strafbaar, art. 161sexies Strafrecht. Of je dat nu doet door het ding in de sloot te gooien of door een hoog voltage op een USB-poort te zetten, doet daarbij niet ter zake. Stuk is stuk. Echter, de wet eist hier wel “gemeen gevaar”, oftewel gevaar in het algemeen. Als je bijvoorbeeld een huis in brand steekt, dan schep je ‘gemeen gevaar’ voor alle huizen in de buurt. Maar specifiek één ding vernielen is nog geen “gemeen gevaar”.

Natuurlijk is één ding vernielen wel strafbaar, art. 350 Strafrecht. Het maakt in zoverre uit dat bij deze vorm van vernieling er maximaal twee jaar cel kan worden opgelegd, en bij “gemeen gevaar”-vernieling zes jaar.

Echter, hier zet je niet zelf opzettelijk die spanning erop. Je hebt een voorwerp in bezit waarmee dat kan, in de stille hoop dat een dief zelf zo onoplettend is. Dan maak je dus zelf niets stuk. Toch loop je ook dan tegen de strafwet aan. Er zijn namelijk twee redenen waarom dit strafbaar kan zijn (art. 47 Strafrecht:

  1. Uitlokken: in dit geval door gelegenheid of middelen geven om het misdrijf te plegen.
  2. Doen plegen: middels een ander het misdrijf laten gebeuren.

Bij uitlokken loop je tegen het probleem aan dat de dader (als het goed is) zijn eigen laptop opblaast, en dat is niet strafbaar. Ook het uitlokken daarvan is dus niet strafbaar.

Meer kans maak je met “doen plegen”. Dat houdt in dat je niet zelf het misdrijf pleegt, maar een ander dit laat doen. En dan niet in de zin van iemand ompraten (dat is uitlokken namelijk) maar door hem als willoos werktuig in te zetten. Hij had geen idee, kon er niets aan doen en was zich er niet van bewust, maar door jouw snode plannetje deed hij het toch. En dat lijkt me aardig te passen bij wat hier gebeurt. De truc is dat het ding een onschuldige USB-stick lijkt, waarvan iedereen weet dat je die gewoon in je computer kunt steken. Oftewel: jij vernielt die laptop, weliswaar op afstand en met een (willoze) handlanger, maar toch.

Natuurlijk kun je zeggen, ik haalde niemand over, het ding zat in mijn tas en die werd nota bene geját door deze persoon. Maar de intentie van deze USB-killer is duidelijk om schade aan te richten bij een ander. Daar zit een oogmerk van eigenrichting in, en dat is in het strafrecht Niet De Bedoeling. En dan word je al heel snel strafbaar geacht via een constructie als “doen plegen”.

(Meelezende elektrotechnici, waarom is het voltage hier zo belangrijk? Ik dacht altijd dat je dood ging van ampères, niet van volts.)

Arnoud

Denk je een tip te geven, krijg je een knorrige bedrijfsjurist op je dak

Geplaatst op in Iusmentis, Ondernemingsvrijheid, 19 reacties

grumpy-cat-no-nee-weigering-juristAls je de directeur van AT&T een tip durft te geven, dan krijg je een knorrige bedrijfsjurist op je dak, las ik bij Ars Technica (dank, tipgevers!). “AT&T has a policy of not entertaining unsolicited offers to adopt, analyze, develop, license or purchase third-party intellectual property… from members of the general public,” zo klonk het korzelig in reactie op een eenvoudige suggestie om een nieuwe abonnementsvorm in te voeren. Stapte hier iemand met het verkeerde been uit bed, of is dit beleid? Het is beleid.

Ene Alfred Valrie had de CEO gemaild op het mailadres dat al jaren publiek geadverteerd wordt, om te suggereren dat het bedrijf een all-you-can-download DSL-abonnement zou moeten introduceren en bij voorkeur ook beperkte SMS-bundels voor mensen die zelden SMS’en. De bedrijfsjurist reageerde meteen, maar niuet zoals Alfred had verwacht:

AT&T has a policy of not entertaining unsolicited offers to adopt, analyze, develop, license or purchase third-party intellectual property… from members of the general public, … Therefore, we respectfully decline to consider your suggestion.

Bedrijven doen dit omdat er in de VS een angst heerst dat als je iemands idee aanneemt, ze achteraf schadeclaims gaan indienen omdat het “hun IP” is. Dat is juridisch onzin – op ideeën als zodanig kún je geen intellectueel-eigendomsrecht claimen. Maar praktisch gezien moet je dan toch weer van die rechtszaak af, en dat gaat tijd en geld kosten. Het is dan beter (vanuit bedrijfsjuridisch perspectief) om dit voor te zijn en meteen “lalala wij willen u niet horen, ga weg” te roepen. Dat dit bepaald onvriendelijk is, is dan een secundaire factor.

Eigenlijk zou die jurist dus een analyse moeten maken, kán men hier rechten op claimen, en als dat niet zo is, de directeur lekker enthousiast laten reageren. Alleen, ook in dat geval blijft er het risico van een claim. Mensen kunnen immers frivole claims indienen, en dat blijft dan toch boven je bedrijf hangen. Dus wat moet je anders als jurist?

Arnoud

Hoe groot mag je jezelf voordoen met je bedrijfsnaam?

Geplaatst op in Ondernemingsvrijheid, 34 reacties

naam-handelsnaamEen lezer vroeg me:

Ik wil een nieuw softwarebedrijf beginnen en ik heb grootse plannen. Ik wilde me dus alvast Jansen Software International noemen (aangepast voorbeeld), maar de Kamer van Koophandel zei dat dat niet mocht omdat ik een eenmanszaak ben. Klopt dat?

Daar heeft de KVK wel een punt denk ik. Hoewel je vrij bent om je handelsnaam te kiezen zoals je wilt, zijn er wel een paar dingen om rekening mee te houden. Eentje daarvan is dat je naam het publiek niet mag misleiden over je rechtsvorm of aard van het bedrijf. En jezelf heel groot voordoen is een vorm van misleiding.

Een eenmanszaak is relatief klein, en hoewel daar niets mis mee is, mag je dan niet de indruk wekken heel groot te zijn. Met termen als “international” wek je die indruk, en dat is dus problematisch. Hetzelfde geldt voor termen als “centrale”, “verenigd” of “Netherlands”.

Daarnaast is het verboden een handelsnaam te voeren die een onjuiste indruk wekt over de aard van de onderneming, met name de rechtsvorm. Een eenmanszaak mag bijvoorbeeld niet de afkorting ‘bv’ gebruiken in de handelsnaam, omdat zij geen besloten vennootschap is. Bepaalde termen zijn gereserveerd: alleen een vereniging mag zich ‘Bond’ noemen en alleen een stichting ‘Fonds’. En gebruik je meerdere persoonsnamen, dan moet je een VOF zijn of heel duidelijk maken wat je wel bent (“Jansen & Co Software BV”).

Ook mag een handelsnaam niet de indruk wekken dat het bedrijf toebehoort aan een ander. Het toevoegen van een plaatsnaam is een veel voorkomende manier om hier tegenaan te lopen, omdat dit suggereert dat men het plaatselijke filiaal is van die andere winkel. “Restaurant Blauwe Boon Ede-Wageningen” zal voor het publiek overkomen als de vestiging aldaar van het restaurant.

Een uitzondering geldt hierbij wanneer de handelsnaam verkregen is bij overname van een ander bedrijf. De naam zal dan gewoonlijk de indruk wekken dat het bedrijf nog toebehoort aan de oudere eigenaar, zeker wanneer diens naam nog in de handelsnaam opgenomen is. Dit is echter geen misleiding wanneer men toestemming van de oudere eigenaar heeft verkregen om de naam te blijven voeren.

Arnoud

Kan een hyperlink met preview auteursrechtinbreuk zijn?

Geplaatst op in Intellectuele rechten, 21 reacties

panorama-holleeder-foto-prevewiEen Twitter- of Facebookpreview met daarin een foto kan een auteursrechtinbreuk zijn. Dat maak ik op uit een recent vonnis in een zaak tussen een fotograaf en online kiosk Myjour. Eh, oeps, einde van het internet, al die dingen?

Bij een artikel in de Panorama was een foto van Willem Holleeder afgedrukt. Dit artikel kon digitaal worden gekocht via Myjour (er was dus een afspraak tussen Panorama en Myjour) en ter promotie deelde Myjour een link naar het artikel op diverse media, zoals Twitter en Facebook. Deze publiceerden de link inclusief previewtekst en verkleinde foto. Vervolgens meldde zich de fotograaf: dat was auteursrechtinbreuk want hij had nooit toegestaan dat de foto op internet kwam, dus graag betalen.

Myjour beriep zich op het Svensson-arrest: zij linkten alleen maar naar het artikel zoals dat legaal in hun kiosk te koop was, en boden de foto dus niet aan een nieuw publiek aan. De foto was gewoon deel van het artikel. Verder stelde men dat het Twitter en Facebook waren die de foto toonden, niet zijzelf. Maar dat wordt niet geaccepteerd: je kunt dat immers uitzetten als je een link deelt.

Het criterium uit Svensson is dat van een “nieuw publiek”. In die zaak stonden nieuwsberichten gewoon online, zonder toegangsbeperking of wat dan ook. Daar een link naar leggen, ook via embedden of frames, is dan geen inbreuk op het auteursrecht, aldus het Hof van Justitie. Het publiek was al die tijd al het gehele internet, daar verandert je link niks aan. Als de link wél een nieuw publiek opentrekt, dan ligt dat anders. Omzeil je met de link bijvoorbeeld een login, dan kunnen andere mensen erbij dan oorspronkelijk bedoeld.

Myjour heeft een afspraak met Panorama over herpublicatie. Het publiek dat bij Myjour klant is, wordt dus met toestemming bereikt. Maar is dat publiek hetzelfde als “heel internet”? Ik denk het niet, want de content staat dan achter een betaalmuur. De content die Myjour gratis publiceert (bijvoorbeeld, eerste alinea + kleine foto) zou voor mij dan voor “heel internet” beschikbaar zijn, en die foto embedden in een linkpreview zou dan geen nieuwe openbaarmaking zijn.

De zaak wordt wel complexer als je bedenkt dat die linkpreviewfoto vaak geen embedded link naar de bronfoto is maar een verkleinde kopie. Dat is logisch, want dan heb je op Facebook/Twitter geen last van traag ladende bronsites. Maar dan gaat het eigenlijk automatisch mis met de auteursrechten: je maakt een kopie en geen link. Daar kom je niet uit met het Svensson-criterium denk ik. Dus dat wordt nog een probleem de volgende keren dat dit zich voor gaat doen.

Wat mij betreft had dit via het citaatrecht opgelost moeten worden, dit is immers gewoon aankondigen van iets legaals en daarbij is een snippet+foto doodnormaal. Maar de rechter wil daar niet aan: de naam van de fotograaf staat er niet bij. Ja, klopt, dat moet, maar wel “voor zover redelijkerwijs mogelijk”. En ik ben daar dan vast een fotografenhater in, maar ik vind het niet redelijk om bij een thumbnail te verlangen dat je naam erbij gezet wordt.

Arnoud

De toegangscode van een brandmelder opeisen

Geplaatst op in Informatiemaatschappij, 26 reacties

brandmelderIets dat we steeds vaker gaan zien: je wilt van je installateur of beheerder af, maar die heeft de toegangscodes of wachtwoorden en die wil hij niet zomaar afgeven. Sta je dan in je recht om ze op te eisen? Dat is een juridisch lastige vraag, want zo’n code is niets. Het is immers niet meer dan data. Maar in een recente rechtszaak vond de rechter toch een praktische oplossing.

Uit het vonnis blijkt dat een onderhoudsbureau een onderaannemer had ingehuurd die onder meer de brandmelder had geplaatst in het Rotterdam The Hague Airport Wings Hotel (hierna: “het hotel”, sorry wat een mond vol).

Die melder functioneerde niet naar behoren volgens de klant, maar de onderaannemer was stellig dat er niets aan de hand was. Weliswaar stond permanent het storingslampje aan, maar dat bleek een spookmelding te zijn zonder daadwerkelijke gevolgen. Ook kon een extern bureau geen grote problemen vinden. De rechter ziet dan ook geen problemen met de levering door die onderaannemer, dus die moet gewoon betaald krijgen voor zijn diensten.

Tussen de regels door krijg ik het gevoel dat het bureau klachten kreeg van het hotel omdat het ding maar bleef piepen of moeilijk doen. Zo ging de melder een keer af toen het buiten 45 graden was op een extra zonnige dag, of door douchestoom. Dus dan voelt het als een logische volgende stap om toch van die onderaannemer af te willen.

Met een ander verder gaan mag, ook als er geen echte klachten zijn. Maar nu wordt het ICT-spannend: wil je dat brandmeldsysteem onderhouden, dan heb je een code nodig (hierna: “de code”) en die wilde de onderaannemer niet zomaar afgeven. Na enig aandringen toch wel, maar dan alleen onder de volgende voorwaarden:

acceptatie van de gevolgen van de overdracht van de code aan een andere installateur door [het bureau];
verval van garantie en iedere aansprakelijkheid van [gedaagde1] voor de BMI;
afstand van aansprakelijkheid, korting of verrekening als gevolg van terugzetten code;
finale kwijting ter zake de BMI.

Dit zijn op zich gebruikelijke eisen. Alleen, mág je dat wel stellen als voorwaarde om een toegangscode, hierna: “de code”, te moeten afgeven? Nou nee, want nergens in het contract staat geregeld dat je alleen dan de code hoeft af te geven.

De spanning stijgt: op welke grond houdt de onderaannemer de code nu onder zich? De rechter komt uit bij het retentierecht. Je mag spullen onder je houden die van een ander zijn zolang die ander een afspraak niet nakomt. Alleen, in het contract stond dat het retentierecht niet ingezet mag worden, dus dat kan de onderaannemer vergeten. Code afgeven, einde oefening.

Echter, dit is wel raar, want het retentierecht geldt voor fysieke zaken en een toegangscode is dat niet. Oh pardon, toch wel:

Hierbij wordt opgemerkt dat de voorzieningenrechter de code beschouwt als een zaak als genoemd in artikel 3:290 juncto 3:2 BW, nu de code in deze gelijk te stellen aan een fysieke sleutel.

Dat klopt formeel niet helemaal, maar praktisch gezien wel. En voorzieningenrechters zijn er voor praktische oplossingen. En het is ergens ook wel te verdedigen dat een sleutel een zaak is: hij is voor menselijke beheersing vatbaar, vertegenwoordigt waarde en is in de praktijk uniek/verplaatsbaar. Codes deel je maar in beperkte mate en meestal is er maar een iemand die hem weet (als het goed is, wordt hij na overdracht snel gewijzigd immers). Dus dan klopt het ook formeel.

Arnoud

Mag een winkel na levering je bestelling alsnog annuleren??

Geplaatst op in Ondernemingsvrijheid, 58 reacties

bol-bulkweken-60-kortingEen lezer (dank!) wees me op deze Tweakersdiscussie met de volgende casus: Iemand kocht een televisie bij Bol.com “met forse korting”, kreeg deze ook geleverd maar hoorde de maandag erop dat de order was geannuleerd want ‘kennelijke vergissing’. Het ging om een korting van 50%, wat op zich best een vergissing kan zijn, alleen had Bol.com in die periode net haar “Bulk 10-daagse” en dan mag je als consument toch wel forse kortingen verwachten. Maar los van die vraag, kán dat eigenlijk wel, een order annuleren nadat deze geleverd en betaald is?

Ja, dat kan. Wanneer er inderdaad een prijsfout is gemaakt die de consument had moeten kennen, dan is er namelijk gewoon überhaupt geen overeenkomst tot stand gekomen. Juridisch gezegd: die overeenkomst is nietig, bestaat niet en heeft nooit bestaan.

De discussie bij prijsfouten gaat altijd over de vraag of de consument deze had moeten onderkennen. Het onderliggende juridische punt is of men er gerechtvaardigd op mocht vertrouwen dat hier een aanbod werd gedaan voor die prijs. Als dat niet zo is, dan is er geen rechtsgeldig aanbod gedaan. En een overeenkomst heb je pas als je (ook weer rechtsgeldig) akkoord hebt gegeven op een rechtsgeldig aanbod.

Als er geen aanbod is gedaan, is er ook niets te accepteren. Het maakt daarbij niet uit dat er dan vervolgens allerlei geautomatiseerde processen in werking zijn getreden die normaal pas gebeuren nadat er wél een acceptatie was. Die bewijzen niet dat er een overeenkomst is.

Juridisch gezien is er dan weliswaar geleverd, maar dat was zonder grondslag gebeurd. De winkel stuurde voor de grap een televisie, en de klant heeft zonder enige reden eens wat geld overgemaakt. Dat kan, maar is niet juridisch relevant om te concluderen dat men dan toch zaken wilde doen voor die prijs. De wet noemt dit allebei “onverschuldigde betaling” en zegt dat die teruggevorderd kunnen worden door de partij die ze deed.

Als je profiteert van een prijsfout waar je niet op mocht vertrouwen, dan helpt het dus niet om te zeggen “maar je hebt de televisie geleverd”. Ja, dat hebben ze, maar nu moet hij terug. Net zoals jij je geld terug moet krijgen.

Natuurlijk kun je je hier afvragen óf het aanbod reëel was, of je erop mocht vertrouwen. Ik noem al jaren de “Wij zijn knettergek geworden-week” als voorbeeld: als een winkel dát zegt, dan kunnen ze niets meer inbrengen tegen welke prijsfout dan ook. Bij een gewone actie zou ik dat ook verwachten, hoewel het wel uitmaakt of men zegt “op het hele assortiment” of dat je toch even moet zoeken naar welke artikelen een bulk-kortingssticker hebben. Maar als er zo’n sticker op zit en de winkel belooft in algemene uitingen “tot 60% korting”, dan houdt het snel op. Dan kun je niet meer zeggen “die 50% korting was een foutje, stuur maar terug die boel”.

Arnoud

Een permaban voor een betalende speler, mag dat?

Geplaatst op in Informatiemaatschappij, 22 reacties

you-are-banned-permabanEen lezer vroeg me:

Bij een spel waar ik al jaren speel (tegen betaling) ontdekte ik recent een beveiligingsfout op de server. Hierdoor kon ik snel een heleboel kredieten vergaren en zo mijn voertuig versterken. Echter, gisteren is het beheer hier achter gekomen en ze hebben me nu een permaban opgelegd. Nu ben ik dus niet alleen die kredieten kwijt, maar ook al mijn investeringen én ik krijg het restant van mijn jaarabonnement niet terugbetaald. Mag dat zomaar?

In principe lijkt het me gerechtvaardigd dat men een of andere vorm van straf oplegt als een speler de spelregels schendt. Als iemand bij het voetbal een overtreding van de spelregels pleegt, kan hij het veld uitgestuurd worden. Bij ernstige overtredingen kan hij zelfs een paar wedstrijden op de bank zitten. Dat die speler lidmaatschap betaalt aan de club, doet daar niets aan af. Een reglementaire ban is legaal.

De overtreding zou wel uit de spelregels moeten blijken. Slim opereren binnen de spelregels of bij een ongereguleerd gebied lijkt me niet iets waar je mensen voor behoort te bannen.

Lastiger wordt het bij permabans. Dan wordt in feite de gehele dienstverlening gestaakt, en dat is toch iets ernstigers dan uit een lopend spel geschopt worden of drie wedstrijden op de bank moeten zitten. Permabans bestaan ook in het echte leven, maar zijn daar een zeer zwaar middel. In de gaming-industrie niet. Volgens mij worden er per jaar meer mensen gepermaband uit online spellen dan er voetballers sinds de invoering van het betaald voetbal permanent geschorst zijn.

Mag Dat®? Nou ja, niet zomaar. Allereerst moet er wel ergens een spelvoorwaarde zijn die rechtvaardigt dat je nóóit meer met deze speler zaken wilt doen. Je kunt mensen moeilijk schorsen zonder dat je ergens hebt staan waarom. Heb je geen spelregel dan moet het wel extreem fout zijn wat de speler deed, zeg maar de “ben jij wel goed bij je harses”-toets.

Het is niet zo simpel als “Exploitant mag op ieder moment iedereen permabannen” in je TOS of EULA zetten. Zo’n botte bijl is namelijk in strijd met de wet. Op de zwarte lijst voor algemene voorwaarden staat namelijk:

Bij een overeenkomst tussen een [bedrijf] en een [consument] wordt als onredelijk bezwarend aangemerkt een in de algemene voorwaarden voorkomend beding […] dat de [consument] geheel en onvoorwaardelijk het recht ontneemt de door [het bedrijf] toegezegde prestatie op te eisen.

Een dergelijke permaban-clausule ontneemt je geheel en onvoorwaardelijk het recht om toegang tot het spel te eisen. Immers, als je dat eist, dan zegt de exploitant “permaban, doei” en dan sta je met lege handen. Dat kan dus niet.

Een permabanclausule moet dus ingevuld zijn met enige nuance. Bijvoorbeeld: als u bij herhaling zware overtredingen begaat of andere spelers lastigvalt, dan wordt u er permanent uitgeschopt. Dan heb je een escalatie én een waarschuwing ingebouwd. Dat lijkt me wel redelijk. Er zou wel iets van een discussie of hoger beroep mogelijk moeten zijn. Ook bedingen als “Het beheer beslist wanneer u overlast veroorzaakt” en vooral een onredelijke uitleg daarvan, zijn namelijk juridisch dubieus. Op diezelfde zwarte lijst staat namelijk:

[Het is verboden je TOS zo te schrijven] dat de bevoegdheid van de wederpartij om bewijs te leveren uitsluit of beperkt, of dat de uit de wet voortvloeiende verdeling van de bewijslast ten nadele van de wederpartij wijzigt,

Als je zegt “wij beslissen en u heeft pech, dan sluit je dus de mogelijkheid van tegenbewijs door de wederpartij uit. Dat mag dus niet.

Krijg je je geld terug bij een permaban? Dat lijkt me dan weer niet redelijk. Je beging immers een zware overtreding. Dat je dan je in-game spullen kwijt bent, voelt als een logisch gevolg daarvan. Ook al heb je daar veel in geïnvesteerd. Ik zou dit wel expliciet in de TOS vastleggen, maar ik zie er geen regels tegen.

Voor het restant van je abonnementsgeld ligt dat volgens mij anders. Wat je in feite doet als je “permaban, doei” zegt, is de overeenkomst beëindigen of zelfs ontbinden. In dat geval is er te veel betaald, en ik denk dan ook dat dat gewoon echt moet worden terugbetaald.

In de praktijk werkt dat anders. Ik zie bij allerlei verenigingen dat in de statuten staat “bij schorsing geen restitutie” maar dat gaat over lidmaatschapsgelden, en dat voelt net wat anders dan betaalde abonnementsprijzen. Een lid is wat anders dan een klant. Dus daarom twijfel ik of je je klanten ook mag opzeggen en het geld mag houden als ze zich misdragen.

Arnoud

Weer zo’n disclaimer die nergens op slaat

Geplaatst op in Informatiemaatschappij, Iusmentis, 43 reacties

Regelmatig sturen mensen me “De directie stelt zich niet aansprakelijk”-bordjes, waarvoor mijn dank. Af en toe zitten er ook varianten tussen waar ik schele juridische jeuk van krijg, zoals deze (dank GJ):

scholieren-tassen-eigen-risico

Waar te beginnen. Allereerst dat het een geprint tekstje is, dus iemand die dacht “dat ga ik eens even régelen, dan is het afgelopen met dat gezeik”. Altijd mooie motivatie voor allerhande bordjes.

Daarnaast het ontbreken van een punt en het gecentreerd zijn van alle tekst. Ergerlijk.

Juridisch belangrijkst is natuurlijk de combinatie van “je moet het afgeven” met “wij zijn niet aansprakelijk”. Ehm, nope. Je aansprakelijkheid afwijzen is sowieso al moeilijk met bordjes, maar als je mensen verplicht iets bij jou af te geven dan ben je daar verantwoordelijk voor. De wet noemt dat een bewaarnemingsovereenkomst en de bewaarnemer is gewoon aansprakelijk voor verlies of diefstal.

Wie nog meer van dit soort maffe bordjes heeft: ik houd me aanbevolen!

Arnoud