Afgeleide werken bij Openstreetmap (1)

openstreetmap-logo.pngOp de discussielijst van het OpenStreetmap project een interessante discussie over het mixen van kaartgegevens uit verschillende bronnen. Een bedrijf had data uit het Nationaal Wegenbestand (NWB) en data uit de OpenStreetmap kaartgegevens gebruikt om kaarten mee te maken. OpenStreetmap gegevens zijn beschikbaar onder Creative Commons BY-SA, zodat afgeleide werken ook Creative Commons moeten worden. Hier vallen heel wat blogs over te schrijven, maar deze vond ik wel interessant om mee te beginnen:

Freek wrote:<br/>

Ik heb het niet over jouw opmerking m.b.t. de accuraatheid van de NWB data. Ik <br/> heb het over mijn observatie dat de NWB laag OSM data bevat. Niet de straten <br/> voorzover ik kan zien, maar wel landuse e.d. <br/> Dat is interessant want hiermee hebben ze het NWB CC-BY-SA gemaakt 😀

Zo eenvoudig gaat dat niet. Ten eerste is mij niet duidelijk waarom deze combinatie een afgeleid werk zou zijn van de OSM-data. En ten tweede: zelfs al is dat het geval, dan is het niet zo dat die afgeleide werken automatisch ook onder de ShareAlike voorwaarden vallen. ShareAlike wil zeggen alleen dat wanneer je een afgeleid werkt maakt, je het resultaat alleen maar mag verspreiden onder diezelfde voorwaarde. Doet iemand dat niet, dan pleegt hij contractbreuk (of licentieschending, hoe je het maar wilt noemen). Maar het is geen automatisme dat CC-BY-SA dan op het resultaat ‘plakt’. ShareAlike is geen virus.

Overigens is het Nationaal Wegenbestand al enkele jaren terug gewobt: deze overheidsinformatie is vrij beschikbaar dankzij de Wet Openbaarheid van Bestuur. Alleen is de beslissing over hergebruik destijds aangehouden tot 2009. Nu is het volgens mij al een tijdje 2009, dus hopelijk komt daar snel een uitspraak over.

Arnoud

“Auteursrecht moet op de schop” (bij De nieuwe reporter)

Gisteren verscheen op De Nieuwe Reporter een stuk van journaliste en ‘nerdette’ Sanne Brand waarin ik uitgebreid wordt geïnterviewd over auteursrechten en recente Cozzmoss-claims van Trouw en andere kranten.

De regelgeving rondom het auteursrecht moet op de schop. De huidige auteurswet is namelijk zwaar achterhaald, vindt ICT-jurist Arnoud Engelfriet. “De wet werkt niet goed meer en is dringend aan een grote onderhoudsbeurt toe.”

Uiteraard is zo’n stelling een aardige knuppel in het hoenderhok van broodschrijvers, getuige de comments. Maar waarom spreken ze daar allemaal in de derde persoon over elkaar in plaats van te reageren op elkaar?

Arnoud

Usenet-gemeenschap sleept stichting Brein voor de rechter

you-wouldnt-download-a-car-torrent-mininova.pngEen tijdje geleden was Usenet-community FTD in het nieuws omdat zij “onder druk van Brein” haar systeem had aangepast. Ik heb FTD destijds geholpen om te bepalen welke aanpassingen het handigste zouden zijn, maar voor Brein was dat allemaal niet genoeg. Vandaar dat FTD nu naar de rechter stapt om in een bodemprocedure bevestigd te krijgen dat zij inderdaad legaal opereert. Samen met internet-advocaat Gijsbert Brunt heb ik dan ook een dagvaarding uitgebracht tegen de anti”piraterij”club.

FTD vraagt diverse “verklaringen voor recht”, uitspraken van de rechter dat bepaalde dingen juridisch gezien juist zijn. Kort samengevat wil FTD van de rechtbank horen:

  1. dat downloaden in Nederland legaal is, zelfs als de uploader/aanbieder inbreuk zou plegen op auteursrechten bij dat uploaden
  2. dat je via FTD anderen mag tippen over “gespot” materiaal, zoals films en muziek die op Usenet staan, zelfs als dat materiaal daar zonder toestemming van de rechthebbende geplaatst zou zijn
  3. dat FTD niets verkeerd doet door mensen elkaar te laten tippen over gespot materiaal
  4. dat FTD zulke tips of spots niet vooraf hoeft te screenen
  5. dat FTD ook achteraf geen spots hoeft te verwijderen, tenzij ze over specifieke spots een klacht krijgt van Brein en die klacht onmiskenbaar juist is

Verder wil FTD van Brein een rectificatie voor haar opmerking dat “wat FTD doet zonder meer strafbaar is” in het beruchte Volkskrant-interview uit januari. Die rectificatie moet gedurende drie maanden op de homepage van Brein komen te staan.

Voor meer informatie zie de dagvaarding (PDF) of de berichtgeving bij Webwereld en Nu.nl.

Ik ben blij dat FTD deze stap heeft genomen, want persoonlijk ben ik de propaganda van Brein over wat allemaal verboden zou zijn meer dan zat.

Arnoud

Eigenwijze Fransen doen toch “trois strikes et vous etes out!”

Ondanks duidelijke signalen van het Europees Parlement bleek Frankrijk toch zo eigenwijs dat ze haar “three-strikes” beleid over auteursrechteninbreuk online heeft doorgevoerd. Wie in Frankrijk aangezien wordt voor inbreukmakende uploader, krijgt twee waarschuwingen en raakt bij de derde upload zijn internettoegang kwijt. Daar komt geen rechter aan te pas: een partijdigeaparte commissie beslist over deze sanctie.

Frankrijk is al een hele tijd bezig om deze regels ingevoerd te krijgen. In Europa wordt gewerkt aan het zogeheten telecompakket, een herziening van de Europese regels over telecommunicatie. Daar stond iets in dat met enige kwade wil kon worden gelezen als een three-strikesbeleid. Het Europees Parlement kwam met een amendement waarin dit beleid expliciet werd verboden. Alleen na gerechtelijke tussenkomst mocht iemand internet kwijtraken. Internetten is immers een grondrecht.

De Raad van Ministers wees dit amendement af, en begin mei stemde het Europees Parlement weer tegen deze versie van het telecompakket. Men zit in Europa nu dus enigszins in een impasse, en wellicht dat de Fransen daardoor hun kans schoon zagen.

Juridisch gezien heeft Frankrijk nu namelijk de volle ruimte, omdat de Europese wetgever er niet uitkomt. Het Parlement heeft immers alleen gezegd hoe ze het in die telecomwetgeving geformuleerd zouden willen hebben, maar omdat die nu in het wetstechnische zwarte gat van de conciliation procedure ligt, heeft die verklaring verder geen enkele waarde.

De eerste Fransman die hiervoor naar het Europees Hof voor de Rechten van de Mens stapt, maakt grote kans om gelijk te krijgen. Op grond van artikel 6 EVRM heb je immers recht op een eerlijk proces bij een onafhankelijke rechtbank, en ik vraag me zeer af of die commissie daar aan voldoet. Kun je bijvoorbeeld in beroep tegen deze bevindingen? Heb je recht op juridische bijstand als die commissie je laat afsluiten? Ik krijg de indruk van niet, en dat zou een inbreuk op dit grondrecht zijn.

Mede dankzij Slashdot vraag ik me nu af wat er zou gebeuren als een paar botnets grote aantallen Franse computers infecteren en inzetten om uitgebreid aan filesharing te gaan doen.

Arnoud

Reactie op ‘Vijf redenen waarom Mininova wel/niet moet filteren’

you-wouldnt-download-a-car-torrent-mininova.pngBij Webwereld publiceerde Peter Olsthoorn afgelopen zaterdag vijf redenen waarom Mininova wel of niet zou moeten filteren. De torrentzoekmachine werd in 2008 aangeklaagd door stichting Brein wegens het “systematisch en structureel gebruik maken van ongeautoriseerde bestanden”. Mininova hanteert een Notice en Takedown systeem, maar experimenteert nu met een systeem dat geautomatiseerd torrent-bestanden kan verwijderen.

Dit systeem, gelanceerd als proef op 6 mei werkt met content recognition. Het idee hierachter is dat de bestanden die in een torrent vermeld staan, via audio of video fingerprinting herkend worden. Dit is sterker dan alleen maar naar de bestandsnaam of een hash van het bestand kijken, omdat bestanden dezelfde fingerprint houden wanneer ze opnieuw gecomprimeerd of verpakt worden. Blijkt uit de herkenning dat het gaat om illegaal aangeboden bestanden, dan zal Mininova de torrent (de verwijzing daarnaar) verwijderen.

Peter presenteert vier argumenten plus een afsluiter, die ik voor het laatst bewaar:

  1. Voor: Mininova zal wel moeten. Als provider heeft ze de plicht zaken te verwijderen nadat ze kennis heeft van het onrechtmatige karakter. En als je kunt filteren moet je filteren, aldus deze stelling. “Anders zou het in de rechtszaak aangespannen door Brein binnenkort geen schijn van kans hebben.”

    Dat is nu precies waar de rechtszaak over gaat, zou ik zeggen. Mininova heeft zeker een notice en takedown-verplichting, maar die geldt achteraf en op basis van individuele klachten. Er is juist geen wettelijke bepaling die zegt dat je vooraf moet filteren.

    Ik zou juist bang zijn dat het vrijwillig adopteren van dit filter ertoe leidt dat straks iedere tussenpersoon zo’n preventief filter moet gaan bouwen. Of zou het een truc zijn? Bouw het filter, constateer dat het niet werkt en gebruik dat als keihard argument?

  2. Tegen: de Auteurswet is uit 1912 en daarmee niet geschikt voor wat er op internet gebeurt.

    De wet op zich kan prima op internet worden toegepast. Het gaat vooral om de uitgangspunten achter de Auteurswet. Die zijn achterhaald. En daarmee krijg je rare uitkomsten – zoals dus dat je als tussenpersoon aansprakelijk zou zijn voor wat mensen uploaden.

  3. Voor: “Het is mooi geweest met het pesten van de muziek- en filmindustrie.” Zonder effectief auteursrecht geen creatieve industrie, en daarmee geen nieuwe films.
  4. Tegen: Het voorgaande argument is minstens zo achterhaald als het auteursrecht zelf. Die industrie verdient geld zat, daar zal Mininova echt geen afbreuk aan doen.

    Ik reageer maar even op beiden tegelijk. Ik geloof er niet in dat er geen creatieve uitingen meer komen als er geen ouderwets auteursrecht meer is. Natuurlijk, de huidige industrie (platen- en filmmaatschappijen) zullen in grote problemen komen, maar dat kwamen de stokers ook toen de elektrische trein opkwam. Jammer voor de stokers, en evenzo jammer voor de huidige industrie. Innoveer of word irrelevant.

  5. Voor/Tegen: “Mininova zelf zouden we wellicht nog moeten verdedigen, ware het niet dat de gebruikers een stel parasieten zijn, geen klik met de muis waard.”

    Inderdaad, Mininova krijgt er aardig van langs van mensen die zelf niets doen, en dat is jammer. Waarom alleen kankeren op Mininova dat het probeert en niet meteen opgeeft, en niet zelf bv. gaan lobbyen voor een beter auteursrecht of doneren voor de juridische strijd?

De zitting van de Mininova-zaak is trouwens woensdag 20 mei. Zie ik jullie daar?

(En ik heb erg veel zin om een paar t-shirts te drukken met de rechtsboven getoonde afbeelding in het groot. Maar waar vind ik een voldoende high-res versie van dat plaatje?)

Arnoud

Europese illegale downloaders blijven ongestraft (gastpost)

europa-kaart-poppetjes.pngAuteursrechtenorganisaties zitten er maar mee in de maag: het internet. Het publiek kan dankzij dit medium heel gemakkelijk auteursrechtelijk beschermde werken met elkaar uitwisselen. Burgers zien geen enkel moreel bezwaar en dus wordt er op grote schaal gedownload.

Dit bemoeilijkt de handhaving omdat voor iedere overtreding apart naar de rechter gegaan moet worden. Frankrijk dacht daarvoor de oplossing te hebben gevonden. Het Franse plan bood een simpele oplossing voor de pijn van de entertainmentindustrie. En doorgaans werkt een simpel plan beter dan een ingewikkeld plan. De vraag is alleen wat het doel is?

Ze hebben simpelweg toegegeven aan de verleiding om aan de ene kant de procedures te versoepelen en aan de andere kant de straffen te verhogen. “Dan laten ze het wel uit hun hoofd” is de gedachte hierachter. Het doel is dus duidelijk om effectief op te komen voor de belangen van de gene die de auteursrechten bezitten. En effectief opkomen voor deze belangen doet het. Het bezwaar is dat met de belangen van alle partijen moet worden opgekomen.

Deze versoepeling gaat zo ver dat private auteursrechtenorganisaties de macht krijgen om eigenhandig internet provider te dwingen om hun klanten af te sluiten. Het moge duidelijk zijn dat dit plan op gespannen voet staat met het burgerrecht op een onafhankelijk oordeel van een rechter (art. 6 EVRM). En om dan ook nog eens zo ver te gaan dat mensen volledig van het internet afgesloten worden, maakt dat hier spraken is van een doodzonde.

auteur-author-tekst-schrijven-handschrift.pngPartijen die zelf een belang hebben in de zaak kunnen zelf niet effectief opkomen voor de belangen van de klant. De belangen van de klant zijn immers veelal tegenover gesteld aan de gezamenlijke belangen van de internet provider en de auteursrechtenorganisaties. De belangen van de auteursrechtenorganisaties worden niet geschonden op het moment dat klanten onterecht worden afgesloten. Maar de belangen van die klant worden wel geschonden door dit onderonsje tussen de internetprovider en deze auteursrechtenorganisaties.

Niet verwonderlijk dus dat de Europese ministers het Franse plan afwezen. Maar om de Franse regering niet helemaal in de kou te laten staan heeft de Europese Commissie nog eens goed naar het Franse plan gekeken. En zij zijn tot een compromis gekomen.

Het Europees Parlement heeft echter voor dat compromis een stokje gestoken. Een meerderheid in het parlement vond het geen goed idee om de veroordeling van internetters over te laten aan een door de overheid ingestelde commissie. Het is een beetje te vergelijken met dat je een product hebt gekocht, een geschil met de winkelier krijgt en dan verplicht naar een geschillencommissie moet. Daar zitten winkeliers in die zelf een indirect belang hebben bij de zaak. Hier heeft de Franse overheid een belang in de zaak. Onder druk van de overheid kunnen dan onrechtmatige beslissingen genomen.

De hoop is nu dat Frankrijk haar plannen zal laten varen. Anders is de kans groot dat dat een slecht plan over een paar maanden weer effectief zal worden weggestemd.

Alex de Kruijff
Alex is een ingenieur die elektronica en informatica heeft gestudeerd en juridische interesse heeft. Op zijn website kun je artikels over het besturingssysteem FreeBSD vinden, die je helpen bij het configureren er van.

Toestemming voor overnemen andermans werk, kan dat?

Een lezer wees me op de site AllePersberichten.nl waar ze persberichten (goh) uit allerlei bronnen bij elkaar brengen en categoriseren. Leuk op zich, maar hij keek nogal op van de tekst onderaan:

Overname van bovenstaand persbericht is, met inachteneming van onze algemene voorwaarden, toegestaan met bronvermelding: “Bron: AllePersberichten.nl”.

Dat is inderdaad nogal merkwaardig. Vooral omdat het de opsteller van het persbericht is die het auteursrecht heeft. Natuurlijk kun je als rechthebbende een exclusieve licentie aan één site geven, maar ik kan me moeilijk voorstellen dat iemand dat bij persberichten zou willen. Dus hoe kan AllePersberichten.nl dan toestemming geven voor overname?

Maar goed, tijd om weer eens een blik op iemands algemene voorwaarden te gaan werpen. Over auteursrechten zie ik dan artikel 6:

1. Auteursrecht van alle content berust bij AllePersberichten.nl
…
4. Klant is niet gerechtigd de content op AllePersberichten.nl of de verkregen informatie via gepersonaliseerde AllePersberichten.nl informatiebronnen op te slaan in een archief. Content op informatie verkregen via gepersonaliseerde AllePersberichten.nl informatiebronnen mag maximaal 1 maand in een eigen database opgeslagen worden.

Daar geloof ik dus helemaal -excuseer mijn Frans- geen ene bal van. Content is, volgens deze voorwaarden: “Alle gegevens, bijvoorbeeld, doch niet gelimiteerd, teksten en afbeeldingen, die te vinden zijn op AllePersberichten.nl” en de inhoud van persberichten valt daar ook onder. Ik weet zeker dat de Raad voor de Rechtspraak, de Autoriteit Financiële Markten en de Nederlandse Orde van Advocaten (wiens persberichten in de categorie Juridisch staan) geen akte van overdracht hebben opgesteld naar dit bedrijf toe.

Ook mooi: wilt u inzage in uw persoonsgegevens, dan kan dat “enkel schriftelijk met een aangetekende brief”. Net als klachten trouwens.

Deze staat in vrijwel iedere set algemene voorwaarden, maar het is verfrissend om het zo hard en helder geformuleerd te zien:

1. … AllePersberichten.nl kan voor de content op de website AllePersberichten.nl niet aansprakelijk worden gesteld.
2. Klant is aansprakelijk voor de door hem toegevoegde content op AllePersberichten.nl

Afijn, voel u vrij om persberichten over te nemen.

Arnoud

Impliciete licenties op toegestuurde productfoto’s

envelop-hand.pngVia Boek9.nl een interessant vonnis over productfoto’s. Als je een CD-ROM met productfoto’s ontvangt, mag je die dan publiceren als winkel zijnde? En, intrigerend: wie heeft die CD eigenlijk opgestuurd als zowel de fotograaf als de groothandel ontkennen dit gedaan te hebben?

Het bedrijf Moooi handelt in designmeubels en had een fotograaf ingehuurd voor een setje mooie productfoto’s. Deze productfoto’s waren auteursrechtelijk beschermd (wat niet altijd zo hoeft te zijn) en doken na enige tijd op op de website “fundadesign.nl” (nu: “designwonen.nl”) en op de website van NPU, waar de fotograaf niet blij mee was. Die stuurde dan ook een rekening, die NPU weigerde te voldoen omdat zij meende een licentie te hebben gekregen om deze foto’s te mogen gebruiken.

NPU had namelijk enkele jaren als wederverkoper van Moooi gewerkt, en in die tijd had zij een CD-ROM gekregen per post waarop de foto’s stonden, plus productomschrijvingen van de producten van Moooi. Dat kon maar één doel hebben: dat NPU die foto’s en teksten op haar site zou plaatsen om zo de Moooi-producten te herverkopen. En dus mocht NPU er vanuit gaan dat zij ook een licentie had onder de auteursrechten op die foto’s om dit te doen. Zoals de rechtbank het formuleert:

Het is immers gebruikelijk dat informatiemateriaal, dat rechtstreeks afkomstig is van de producent/leverancier, door de afnemer van de producten waarop dat informatiemateriaal ziet ten behoeve van de verkoop van die producten in de regel wordt gebruikt en mag worden gebruikt. Dit uitgangspunt wordt overigens bevestigd door de omstandigheid dat ook andere afnemers van Moooi-producten, dus niet zijnde NPU, op hun websites de door [eiser] gemaakte foto’s toonden (en thans tonen).

Alleen: Moooi ontkende die CD-ROM ooit opgestuurd te hebben. En de fotograaf gooide daar nog bovenop dat Moooi die licentie helemaal niet kon geven zelfs als ze die CD hadden verstuurd, omdat de afgesproken licentie alleen voor de geautoriseerde dealers van Moooi gold en dus niet voor NPU. Maar, zo reageerde NPU dan weer, hoe had zij moeten weten dat Moooi slechts voor bepaalde dealers licenties afspreekt?

Een lastige kwestie dus, die sterk draait om de vraag waar die CD dan toch vandaan kwam. Want:

  1. Als de CD direct van Moooi afkomstig was, dan mocht NPU er vanuit gaan dat zij geautoriseerd was om de inhoud daarvan online te zetten om de Moooi-producten te helpen verkopen.
  2. Als de CD van een ander afkomstig was, dan had NPU eerst moeten onderzoeken hoe het zat met licenties op de inhoud.

Omdat niet duidelijk is waar de CD vandaan komt, krijgt NPU de gelegenheid om eens in het archief van de postkamer te gaan zoeken. Ook mag ze getuigen laten opdraven die kunnen verklaren wat er op de envelop stond of wat ze aan begeleidende brieven hebben aangetroffen in die envelop.

Een leuke: ik bewaar echt niet alle licentieteksten bij het materiaal van derden dat ik gebruik. Ik lees het bij het moment dat ik het kopieer, en ga er vanuit dat er later nooit meer iemand komt klagen. Maar kennelijk kun je een jaar later opdracht krijgen om alsnog een licentie te overleggen. Oeps. Ik ga toch maar wat vaker screenshotten wat ik kopieer.

Arnoud

Wat betekent ‘all rights reserved’ nu eigenlijk?

Een lezer vroeg me:

Na het lezen van het artikel over auteursrecht en het feit dat downloaden legaal is, stel ik dan nog graag de vraag hoe het dan zit met de verhouding van deze uitleg van de Nederlandse wet en de beperking die vaak achterop een CD-hoes te vinden is: “All Rights reserved. Unauthorised copying prohibited”. Ik ben ongeveer een jaar geleden gestopt met het kopiëren van muziek omdat ik mij hier niet langer prettig bij voelde. Is er, naast de letterlijke, wettelijke kant, wellicht ook niet een gewetenskant waarop geappelleerd wordt door de muziekindustrie middels genoemde beperking op de CD’s?

Die teksten hebben juridisch geen waarde. “All rights reserved” is een standaardfrase die in Amerika ooit van belang was, maar in Europa niets betekent. Hij komt uit de Buenos Aires Copyright Convention van 1910. Dit is een verdrag tussen de Verenigde Staten en de meeste Zuid- en Midden-Amerikaanse landen, dat bepaalde dat je alleen auteursrechten in die landen had als je “all rights reserved” erbij zette. Deze landen waren toen nog geen lid van de Berner Conventie, die voorschrijft dat auteursrecht automatisch is en dat er geen eisen zoals zo’n tekst gesteld mogen worden.

En “Unauthorized copying prohibited” is een pleonasme: het is niet toegestaan iets te kopiëren als dat niet mag. Ehm, ja, natuurlijk.

De ethische/morele kant van downloaden zonder te betalen is voor ieder om zelf te bepalen. Ik wil in ieder geval duidelijk maken hoe het juridisch zit, want dat is het uitgangspunt. En er komt wat mij betreft iets te veel propaganda uit dat downloaden toch juridisch een grijs gebied zou zijn.

Arnoud

Pirate Bay-beheerders veroordeeld – het vervolg

piratebay-sunk-dank-bas-taart.pngEn daar waren we dan weer. Met dank aan Peter die voldoende Zweeds beheerst om in de comments gisteren enkele belangrijke stukken van het vonnis in de Pirate Bay-zaak te vertalen. De rechtbank besteedt in de 107 pagina’s vonnis uitgebreid aandacht aan hoe TPB werkt en hoe dit juridisch gekwalificeerd moet worden.

TPB heeft zowel een zoekfunctie om Torrent-bestanden te zoeken als een tracker om, gegeven een torrent, in contact te komen met mensen die het bijbehorende werk aanbieden. Allereerst betoogt de rechtbank dat filesharen een vorm van openbaarmaken (“communication to the public”) van de werken is, omdat in beginsel iedereen toegang krijgt tot het werk. Je hoeft alleen maar de torrent te hebben, en die is op een vrij toegankelijke website te vinden immers.

Het uitwisselen van bestanden via peer-to-peer netwerken zonder toestemming is dan een inbreuk op auteursrecht. Doe je dat opzettelijk en grootschalig, dan pleeg je een misdrijf. Daarom gooit de rechtbank het voor TPB op medeplichtigheid aan dit misdrijf. Iets dat in Nederland ook geprobeerd is bij Releases4U/Shareconnector, maar die werden vrijgesproken omdat er geen bewijs was dat mensen ook werkelijk via de hashcodes van die sites werken hadden uitgewisseld.

De Zweedse rechtbank heeft minder moeite met dat punt. Er moet worden bewezen dat het misdrijf (uitwisseling zonder toestemming) plaatsgevonden heeft. Dat is geen probleem, want op de site van Pirate Bay zelf zijn statistieken te zien hoe veel seeds beschikbaar zijn. Ook zouden torrentclients rapporteren aan TPB dat ze een werk volledig gedownload hebben. Die feature ken ik niet trouwens, maar misschien bedoelen ze daarmee dat een client meldt dat hij geen peer meer is maar een seed. Maar hoe dan ook, melden dat X mensen het werk gedownload hebben dankzij TPB is natuurlijk mooi bewijs dat X mensen het auteursrecht geschonden hebben.

Medeplichtigheid onder Zweeds recht werkt als volgt (pagina’s 62 en 63 van het vonnis, met dank aan Peter):

In overeenkomst met wat eerder aangevoerd is zal, volgens hoofdstuk 23, paragraaf 4, niet alleen degene die een misdrijf begaat (hoofdmisdrijf) veroordeeld worden, maar ook iemand die met raad of daad bijgedragen(*) heeft (medeplichtigheid). Deze bepaling is toepasbaar op alle misdrijven waar een gevangenisstraf op kan volgen. Strafrechtelijk vervolgd kan worden degene die fysiek of psychisch bijgedragen(*) heeft aan een misdrijf. De medeplichtige zal uitvoering van het hoofdmisdrijf makkelijker hebben gemaakt. Niet wordt vereist dat het handelen van de medeplichtige noodzakelijk was voor het uitvoeren van het hoofdmisdrijf. Medeplichtig is zelfs degene die slechts in onbeduidend geringe mate heeft bijgedragen aan het hoofdmisdrijf.

(*) bijgedragen: Hier staat in het zweeds “främja”, wat een heel brede betekenis heeft. Het kan betekenen bijdragen, helpen, stimuleren, bevorderen, maar zelfs zoiets als reklame maken voor, of iemand wijzen op iets.

Waarom is TPB medeplichtig volgens het vonnis:

Door het in de lucht houden van een website met goed uitgebouwde zoekfuncties en eenvoudige middelen voor uploaden en opslag, alsmede het met elkaar in kontakt brengen van individuele bestandsdelers middels de aan de site gekoppelde tracker, heeft, volgens de rechtbank, de Pirate Bay, het misdrijf vergemakkelijkt en daarmee daaraan bijgedragen.

Vervolgens kijkt de rechtbank of men de vier verdachten aansprakelijk kan houden voor dit strafbaar feit. Zijn zij verantwoordelijk te houden voor wat er gebeurde, en was het hun bedoeling dat dit zou gebeuren? Net als in Nederland is voor medeplichtigheid in Zweden opzet nodig. Een mes uitlenen maakt je niet medeplichtig aan moord, maar een mes uitlenen aan een boos iemand die aankondigt zijn schoonmoeder op te gaan ruimen wel.

Verantwoordelijk waren ze (Google Translate):

The defendant’s conduct is characterized by a partnership in which each person known to each other’s involvement and roles. They have acted and worked as a “team”, with the common objective to further develop The Pirate Bay, both technically and commercially. The district court found at an overall assessment that also Peter Kolmisoppi Sunde and Carl Lundström have been involved in The Pirate Bay operations to such an extent that they, together with Fredrik Neij and Gottfrid Blackholm Warg, may be deemed to have been responsible for the organization, administration, programming, financing and operation of file-sharing service on the way the prosecutor argues.

Was er sprake van opzet? Daarvoor moet je, in het geval van auteursrechteninbreuk, weten dat er inbreuken gepleegd worden door illegaal uitwisselen. De vier verdachten betoogden dat zij niet wisten van specifieke inbreuken, zodat ze niet medeplichtig kunnen zijn aan die inbreuken. Maar dat gaat niet op. De opzet hoeft niet op een specifieke inbreuk gericht te zijn (Google Translate):

It is instead sufficient for them to have had the intent to the fact that copyrighted materials were present in the website (see NJA 2007 p. 929). It is, inter alia, through the questioning of the defendants and the letter from the rights holders that have been published on the website The Pirate Bay, and e-mail correspondence, which talks about the activities as piracy, clear that the defendants had knowledge that the copyright protected protected works available via the website and shared via the tracker was within the framework of The Pirate Bay’s activities.

De verdediging bracht nog de regeling over aansprakelijkheid van providers ter tafel. Bittorrent-trackers en torrentsites zijn een “dienst van de informatiemaatschappij” waarbij informatie van anderen wordt doorgegeven. Volgens Europese regelgeving zijn hun aanbieders daarmee in beginsel niet aansprakelijk voor de inhoud van die dienst. Maar dan moet je wel reageren op een takedown verzoek. En dat deed TPB niet, zodat ze niet onder deze regeling kunnen vallen.

Bij Tweakers nog aandacht voor BREIN dat zoals altijd creatief met jurisprudentie omgaat en betoogt dat met dit vonnis Nederlandse ISP’s kunnen worden verplicht om TPB te blokkeren. Niet dus. Er hangt hoger beroep, dus dit vonnis heeft geen werking. Verder ben ik me niet bewust van enige wettelijke plicht om zaken te blokkeren die elders illegaal zijn verklaard.

Arnoud